Toshokan Sensou

همه چیز دیگر در مورد نمایش قابل لمس است. زمینه جنگ‌های کتابخانه‌ای، ایدئولوژی‌های متضاد تولیدکننده این نوع جنگ برای شروع و پیامدهای جامعه‌ای پر از سانسور ادبی. بزرگترین مشکلی که در این نمایش می بینم شخصیت MC و اینکه چگونه ماهیت داستانی را که در اینجا در جریان است بی ارزش می کند است. در حالی که جنگ‌های کتابخانه‌ای به این معناست که شرایط جامعه‌ای را که بر سر سانسور متون می‌جنگد را در بر می‌گیرد، اما وقتی عامل انگیزشی برای تصمیم MC برای پیوستن به نیروی دفاعی، یک عامل عاشقانه و خود محور به جای نجیب باشد، همه این‌ها کاملاً از بین می‌روند. یکی او می خواهد افسری که او را نجات داده و کتابش متوجه او شود. این MC بیشتر از حفظ ارزش کتابها، فقط به جلب توجه افسر ناظر خود علاقه دارد. چگونه باید طرح داستان را جدی بگیرم وقتی نویسنده به زور عاشقانه نوجوانی را به همه اینها تزریق می کند؟ MC هیچ چیز دوست داشتنی در مورد او ندارد. او به طرز باورنکردنی در مورد توانایی بدنی خود مغرور است زیرا قبلاً دو و میدانی می دوید. او نمی‌پذیرد که چرا مربی او را سخت می‌گیرد. او فاقد منیت عینی برای درک کاستی‌های خود است و هنگام تلاش برای مقابله با این کاستی‌ها به شخصیتی از نوع آسوکا تبدیل می‌شود. این داستان یک میلیون بار بهتر بود اگر MC یک زن بالغ بود و نه به معنای واقعی کلمه یک دوره متوسطه که با یک مرد بالغ حنایی می کرد. این شبیه یک فانتزی رمانتیک بیمارگونه است که توسط نویسنده ای طراحی شده است که هیچ درکی از کشمکش و تنش روایی ندارد.

اگر ری بردبری یک انیمه داشت. این مفهوم سرگرم کننده است، دو طرف را در مقابل یکدیگر در طرف سانسور یا حفظ قرار می دهد، از این رو "جنگ کتابخانه". فکر کردن که کتاب ها باعث جنگ می شود، درست است؟ با تیراندازی و گلوله و تفنگ و بوت کمپ. حتی با "جنگ"، لحن نیمه سبکی را حفظ می کند، توصیف آن به نوعی سخت است، اما برای من "طناری" خوب به نظر می رسد. شن و ماسه یا خونی نمی شود و رام کام نیست، اما لحظات سختی دارد، حدس می زنم بین این دو باشد. قبلاً با چند انیمه گفته شده بود (می دانم که Basketball Kuroko این مشکل را داشت) اما در اینجا هم صدق می کند. هر اپیزود با خلاصه ای از خلاصه داستان شروع می شود (اصولاً همان چیزی که قبلاً به شما گفتم) و سپس OP و سپس خلاصه ای از قسمت قبل از آن، که در این روزگار ما می توانیم آن را نادیده بگیریم، اما هنوز هم برای آن آزاردهنده است. 2-3 دقیقه اول فقط در همان قسمت اول، شما با انگیزه، بازیکنان کلیدی، هدف و فرصت دستیابی به آن هدف و همچنین فرصت یادگیری آشنا می شوید. این سریال حول محور کاساهارو است که قربانی قانون پاکسازی رسانه‌ها می‌شود، در حالی که برای بازیابی شماره جدید مجموعه کتاب‌های مورد علاقه‌اش به کتابفروشی می‌رود. بیایید بفهمید، آن کتاب ممنوع است، بنابراین او از آن محافظت می کند. جالب است که ببینیم او با آن دزدکی بیرون می‌آید، اما نه، کسی به عنوان بخشی از نیروی دفاعی کتابخانه می‌آید و کتاب/فروشگاه را به نام کتابخانه بزرگ ادعا می‌کند. داستان از آنجا ادامه می‌یابد و اپیزودها با گنجاندن رشته‌های داستانی از یکدیگر ساخته می‌شوند، اما این یک خط داستانی عمیق یا چیز دیگری نیست، بلکه سبک است. ایده این است که همه این وقایع وجود دارند که به نوعی به کاساهارا دلیلی برای رشد و تغییر می دهند تا او ممکن است در آخرین قسمت با موقعیت خاصی متفاوت از آنچه در ابتدای سریال داشته باشد، برخورد کند. که جواب می دهد اما من احساس می کنم می توانست کمی روانتر و درگیر روایتش باشد. چون غیر از کاساهارا، شخصیت‌ها چیز زیادی نمی‌گیرند. همانطور که گفتم، اپیزودهای نوع پرکننده می‌توانند کاساهارا را با شخصی مانند شیباساکی یا تزوکا همراهی کنند و آنها ممکن است چیز کوچک خود را اینجا یا آنجا به دست آورند، اما همین. آنها کسی را معرفی می کنند که به نظر می رسد یک شرور بزرگ امیدوار کننده است که حتی با نیروی پاکسازی مرتبط نیست، اما او تا (من کاملاً مطمئن هستم که قسمت 8 بود) از 12 نمایش داده نمی شود و بعد از آن قسمت بسیار کم ظاهر می شود. ep. حالا می شد این را با S2 جلوتر برد، به جز اینکه یکی وجود ندارد، این فقط بخشی از داستان است، هم رمان های مانگا و هم لایت نوول جلوتر می روند، اما صادقانه بگویم، به هر حال من به اندازه کافی برای S2 به آن علاقه نداشتم. . در نهایت، این مفهوم را به طور کلی نوآوری نمی کند، و باعث می شود که با محتوای آن، همان سبک بصری، احساسی بسیار ملایم و کم عمق داشته باشد. می‌توانست پیامی مانند «عشق در میدان نبرد شکوفا شود» یا «زیبایی را در میدان جنگ بیابید» هر چیزی که می‌توانست ساخته شود داشته باشد، اما تا آنجا که می‌تواند طول می‌کشد. من دیدگاه قوانین چالش برانگیز را دوست دارم، اما به چیزهای بیشتری نیاز دارد. از آنچه من می بینم، افرادی که مانگا و رمان می خوانند به هر حال آن را دوست ندارند، بنابراین شاید آنجا بهتر باشد. چیزی که من می توانم تصور کنم این است که دو مانگا مختلف وجود دارد (Love is War و Spitfire) که دو لحن متفاوت دارند و آنها متوجه شدند که چرا این دو را برای یک انیمیشن ترکیب نکنیم از زمانی که در کنار آنها اجرا شده است، اما صادقانه بگویم از زمانی که من به آن پناه برده ام نمی دانم. آنها را بخوانید، این فقط یک نظریه است.