Tokyo Ghoul:re 2nd Season

[!]این مرور حاوی اسپویلرهای احتمالی است، در مورد کل قسط سریال صحبت می‌کند، و انطباق با مانگا را از نظر ساختار کلی داستان مقایسه می‌کند[!] اوه پسر، این یک چیز عجیب و غریب است… تا تمام جذابیت های منبع را در دست بگیرد و آن را بسیار ضعیف از بین ببرد. این حق، انیمه Tokyo Ghoul Re است، بدون شک یکی از بدترین اقتباس‌های این صنعت، اگر نگوییم بدترین. مدتی است که OG Tokyo Ghoul توسط انیمه اش دلقک شده است، به خصوص با Root A. در حالی که وحشتناک بود، این انیمه تقریباً سطح بعدی عصبانیت در کل داستان مانگا است. اگرچه اعتراف می‌کنم، من انیمه‌های بدتر از این را دیده‌ام، اما من را شگفت‌زده می‌کند که چقدر سعی می‌کند آنچه را که مانگا «نداشته» اضافه کند، فقط برای اینکه به طرز خنده‌داری شکست بخورد. بیایید با داستان شروع کنیم. Tokyo Ghoul Re پس از 2 سال رقابت شدید با عجایب نیرومندی که Ghouls هستند شروع می شود. کن کانکی که قبل از به دست آوردن حافظه اش به نام هایس ساساکی شناخته می شود، خاطرات خود را از دست می دهد و در نهایت با تیم کوینکس همراه می شود. با وجود اینکه هایس یک غول است، به نظر می رسد همراهان کوینکس او به او احترام می گذارند. هیز، مشابه خود واقعی‌اش، از شکست ذهنی رنج می‌برد. مانگا در ساخت داستان سرایی کار محکمی انجام داد. حتی اگر باید اذعان کرد که هیجان‌انگیز است، اما در واقع نشان می‌دهد که هیز قبل از اینکه حافظه‌اش را دوباره به دست بیاورد تا به کانکی بودنش برگردد، چقدر درد دارد. همچنین با چیزهای دیگری مانند تیم Quinx (با وجود اینکه یکی از ضعیف‌ترین بخش‌های مانگا هستند) و اینکه چگونه می‌توان پرونده Ghoul را حل کرد، کار خوبی انجام می‌دهد. انیمه هیچ کدام از این کارها را انجام نمی دهد. بله، Root A تمام محتوایی را که مانگای OG دارد که قبلاً بد است نادیده می گیرد. جهنم، به هر حال، بیش از بد است. اما این نمایش مزخرف به جای... می دانید؟ در واقع مطالب منبع را به خوبی دنبال می کنید. من را کاملاً متحیر می کند که چگونه این نمایش می خواهد از مانگا با "محتوای اضافی" تقلید کند. ندارد. این مانند افزودن یک DLC گران قیمت در یک بازی مبارزه است که تقریباً کپی پیست یک شخصیت از قبل موجود است. انیمه آنقدر احمقانه است که نمی تواند فرضیه مانگا را توضیح دهد. سعی نمی کند هیز و کانکی را توضیح دهد. سعی نمی کند تیم کوینکس را توضیح دهد. حتی سعی نمی کند پرونده غول را حل کند. در عوض، هذیان‌های تصادفی را بیرون می‌کشد که در وهله اول حتی نباید وجود داشته باشند. اما صبر کن! این پایان کار نیست. تلاش برای اضافه کردن هر چه بیشتر شخصیت و ساختن سریع داستان، روش بدی برای نوشتن است و انیمه Tokyo Ghoul Re یکی از بزرگترین تلفات آن است. انیمه سفر فلسفی سریال را از پنجره لعنتی به بیرون پرتاب می کند در ازای نه تنها پرکننده گیج کننده بلکه کارگردانی و سرعت بسیار ضعیف. متوجه شدم، شما اکشن را دوست دارید، اما تکیه بر رقص به جای توضیح دادن بازیگران واقعا کمکی نمی کند. بله، این نمایش صحنه های مبارزه و شخصیت ها را در مجموع بدون هیچ زمینه ای به نمایش می گذارد. جهنم، حتی برخی از شخصیت های OG از سری OG را به درستی توضیح نمی دهد/استفاده نمی کند. و این ما را به یک مجرم فاحش دیگر یعنی بازیگران می رساند. هیز، قهرمان داستان، یک نیمه انسان و نیمه غول ذهن شکسته است. سایکو یک سیب زمینی نیمکتی است. تورو یک درونگرا خجالتی است. گینشی همان رهبر شرور است. و کوکی… بیایید بگوییم او یک ایموی غمگین است. 4 دومی اعضای Quinx هستند و مسابقه می دهند در حالی که اولی با آنها کار می کند. آنها اعتماد و برنامه ریزی خود را برای بررسی هر آنچه که در سریال اتفاق می افتد را دارند. اما شما می خواهید بدانید که آنها چه چیزی ندارند؟ یک شخصیت ثابت. بازیگران اصلی هم از نوشتن متناقض و هم از فقدان مشارکت داستانی رنج می برند. در مقایسه با مانگا، که در آن به خوبی نوشته شده‌اند و مستقیماً به دنبال کشف انگیزه‌هایشان هستند، از آن‌ها به‌عنوان پیاده‌های ستایش‌شده انیمه استفاده می‌شود. هیز فقط یک گربه ولگرد تحمل ناپذیر است. او در مانگا خوب بود (سپس وقتی به Kaneki بودن بازمی گردد عالی می شود). در حالی که نمی توانم بگویم که او شخصیت شگفت انگیزی است، او به خوبی شخصیت می سازد. وقتی او دوباره کانکی شد، کل سریال واقعاً جذابیت خود را پیدا کرد. انیمه نتوانست آن را تکرار کند. درعوض، هیز را به‌عنوان یک شرور تصادفی آزاردهنده به تصویر می‌کشد که به‌عنوان وسیله‌ای برای گروهی از هیچ‌کس تجلیل‌شده عمل می‌کند. یک بار که او دوباره در انیمه تبدیل به کانکی شد، حتی از قبل بیکارتر شد. او یک لحظه جالب از راه دور را نشان نمی دهد. او سعی نمی کند چیزی در مورد غول ها توضیح دهد. او فقط آنجاست، و برای چه؟ برای توجیه داستان لعنتی نمایش؟ این نمایش با او طوری رفتار می کند که انگار تنها خواننده کارائوکه در یک شهربازی است. چه هدر دادن شخصیت عظیمی تیم کوینکس نیز می تواند عصبانی شود. خب... حدس می‌زنم آنها شخصیت‌های سطحی متفاوتی با یکدیگر دارند...؟ چه کسی اهمیت می دهد، آنها واقعاً اصلاً به داستان اضافه نمی شوند. در حالی که فکر نمی‌کنم آنها در مانگا عالی باشند، اما لحظه‌ای دارند که می‌توانند احساس جالبی داشته باشند. در انیمه؟ آنها تقریباً معادل بچه هایی هستند که بر سر یک اسباب بازی پنهان در جعبه غلات دعوا می کنند. آنها چیزی جز هولیگانی نیستند که بی خیال آنها را به هم بزنند. این را متأسفانه می توان با شخصیت های بازگشته از OG نیز گفت. دیدن دوباره آنها بسیار خوب است، اما درست مانند بازیگران اصلی، آنها هولیگان های بی فکری هستند که در بیشتر زمان نمایش خود هیچ کمکی به طرح داستان نمی کنند. برای موارد متفرقه، انیمیشن نسبتا ضعیف است. تولیدات در Tokyo Ghoul S1 و Root A واقعاً بهترین نیستند، اما مزایای زیادی برای آن وجود داشت. این یکی اما سفت است. انگار دارم ساوث پارک مدرن را تماشا می کنم. صحنه های دعوا هم بد هستند. آنها حتی از یک منظر ابتدایی سرگرم کننده نیستند، آنها فقط به همه جا پرتاب می شوند و این یک سردرد مرزی برای نشستن است. طراحی شخصیت ها هم بد هستند. آنها شبیه مدل های پلاستیکی ارزان قیمت هستند. آنها به نظر می رسد که آنها از نمایش های مختلف آمده اند. OST قابل فراموشی است. وحشتناک نیست، اما در مقایسه با آهنگ های فصل اول Tokyo Ghoul و Root A، تنوع بسیار کمی برای حمل دارند. اجراهای صوتی هم در ساب و هم دوبله خوب هستند اما باز هم در جهت و تحویل ضعیف هستند. صدای Kaneki/Haise در هر دو زبان خوب است. پس بله، فقط مانگا را بخوانید. اگر می‌خواهید با تجربه‌ای مناسب وارد Tokyo Ghoul شوید، کار دیگری نمی‌توانیم انجام دهیم. فقط مانگا را بخوانید. انیمه OG ممکن است آب سگ باشد اما آنقدر توهین آمیز است که در واقع خنده دار است. تا زمانی که انیمه Tokyo Ghoul تحت درمان Brotherhood قرار نگیرد، بهتر است مانند طاعون از آن اجتناب کنید. با تشکر برای خواندن!

نیمه دوم Tokyo Ghoul:re یک قطار شکسته کامل است. من احساس می کنم که این را می توان در 4 دلیل اصلی خلاصه کرد: دلیل 1: جهنم چه اتفاقی می افتد؟ برای بخش بزرگی از سریال، و به خصوص 4 قسمت اول، (تقریبا) غیرممکن است که بفهمیم در حال وقوع است. تقریباً هیچ یک از رویدادهای این مجموعه به طور منطقی به یکدیگر مرتبط نیستند. تقریباً هیچ چیز توضیح داده نشده است. بیشتر رویدادها بدون هیچ زمینه‌ای اتفاق می‌افتند که انتظار دارید چنین رویدادی داشته باشد. این موضوع اساساً طرح را به رشته‌ای از دعواهای تصادفی تبدیل می‌کند که در آن رویدادهای تصادفی اتفاق می‌افتد و بیننده می‌داند که نویسنده حتی سعی داشت چه کاری انجام دهد. درک انگیزه شخصیت ها غیرممکن است و بنابراین اعمال و انتخاب های جنون آمیز آنها باعث می شود که سرتان را خارانید. این به دلیل دوم منجر می شود: دلیل 2: نبردهای بیهوده این فصل اکشن را به طور چشمگیری افزایش می دهد و تقریباً دائماً نبرد دارد. مشکل این است که تقریباً هر یک از این نبردها یک یا یک هستند. بین کاراکترهای تصادفی که قبلاً ندیده ایم یا b. بین شخصیت هایی که دلایل واضحی برای مبارزه با یکدیگر ندارند. این بدان معنی است که حتی اهمیت دادن به این دعواها بسیار سخت است و همه اینها فقط به خشونت بی معنی تبدیل می شود. دلیل 3: قدرت دوستی در نیمه دوم TG:re S2، پس از سلاخی وحشیانه یکدیگر به مدت 3.5 فصل و احتمالاً دهه‌ها زمان درون کیهانی، غول‌ها و انسان‌ها تصمیم می‌گیرند که پس از اینکه یکی از غول‌ها باعث وقوع یک رویداد فاجعه‌بار شد، با هم کار کنند. به نظر می رسد هیچ کس در هر دو طرف پس از اولین دقیقه ارائه این طرح مشکلی با این موضوع نداشته باشد. غول‌ها فقط وارد مقر CCG می‌شوند، آنها را نیمه‌ترس می‌دهند تا با هم کار کنند و همه چیز فقط آفتاب و رنگین کمان است. اگر متوجه نشدید، این کل داستان لعنتی TG را تا این مرحله تضعیف می کند و به این معنی است که هر چیزی که تا این لحظه اتفاق افتاد فقط خشونت بی معنی بود که اگر هر یک از طرفین فقط پیشنهاد همکاری می داد می توانست در هر زمانی متوقف شود. . دلیل 4: قاتل سریالی مرزی / عذرخواهی قاتل دسته جمعی تی جی همیشه عادت عجیبی داشته که به این موضوع توجه نداشته باشد که بیش از 99 درصد از غول‌ها روان‌پرستان مجنون/جامعه‌یافته/دیوانه/منحرف هستند/شما نام ببرید و اینکه انتخاب طرف بهتر واقعاً انتخاب سختی نیست. این فصل با ارائه موقعیتی که در آن آریما توسط توکا ربوده شد، آن را حتی فراتر می برد. سپس توکا او را به اطراف هدایت می کند تا اینکه به سراغ چند غول کودک و هینامی می روند. بچه ها او را در آغوش می گیرند (یکی یک یادداشت جانبی است، یکی از آنها او را بو می کند و می گوید گرسنه است. در نهایت هینامی او را در آغوش می گیرد و به طور غیرمستقیم او را به خاطر کشتن پدر و مادرش می بخشد و آریما گریه می کند و می گوید که دیگر نمی داند از چه کسی متنفر باشد. به غیر از این واقعیت که کل صحنه احمقانه است زیرا آریما را به یک احمق بیش از حد احساسی تبدیل می کند که پس از اینکه یکی از اسیرکننده هایش سعی می کند او را از نظر احساسی دستکاری کند، تمام توانایی خود برای تفکر انتقادی را از دست می دهد، همچنین به نظر می رسد که نمایش سعی دارد تماشاگر را متقاعد کند که احساس کند. همان چیز من این را به این دلیل می گویم که قرار دادن بچه های غول در صحنه و عدم مواجهه واقعی توسط آریما به وضوح به منظور دستکاری عاطفی مخاطب به سمت احساس غم و اندوه است. پس از سردرگمی پردازش که واقعاً این اتفاق افتاده است، من بسیار احساس انزجار کردم، تا حدی که قبلاً پس از تماشای هیچ رسانه ای هرگز احساس نکرده بودم. چند فکر دیگر: این نمایش دارای 1 لحظه کمدی تصادفی در هر قسمت است. همه آنها واقعاً عجیب و غریب و نامناسب هستند. تنها نقطه مثبت این فصل اوری و سایکو بودند. آنها تنها افرادی هستند که برای کاری که انجام می دهند، استدلال روشن و قابل فهمی دارند، هرچند ساده باشد. آنها لحظات خوبی را با هم به اشتراک می گذارند و تنها چیزی است که مانع از 1 شدن این سریال می شود. یادم نمی‌آید که هرگز سریالی را تماشا کرده باشم که احساس می‌کند نویسنده هر پانل را در یک داستان واقعاً خوب بریده، نیمی از آن‌ها را سوزانده و سپس بقیه را به ترتیب تصادفی به هم ریخته است. من خواننده مانگا نیستم، اما خوانده ام که این مانگا را با سرعت سرسام آوری تطبیق می دهد، که بسیاری از مشکلات را توضیح می دهد.