Toku: Touken Ranbu - Hanamaru - Setsugetsuka

پس از تماشای هر دو فصل و سه گانه کامل فیلم ها ، واضح است که Touken Ranbu این پتانسیل را داشت که یک سریال غنی ، عاطفی و اکشن باشد-اما در نهایت زیر وزن شخصیت های خودش و سردرگمی روایی فرو می رود. جالب ترین مسئله تعداد بیشماری از شخصیت ها است. فقط تعداد زیادی از جنگجویان شمشیر وجود دارند که با ساخت و ساز ، توسعه یا بازپرداخت کمی معرفی شده اند. این سریال انتظار دارد که شما بدانید که آنها چه کسانی هستند ، روابط آنها به چه معنی است و تاریخچه آنها چگونه در هم تنیده می شود - بدون اینکه به شما نشان دهد. شخصیت ها به طور ناگهانی ظاهر می شوند ، مانند آنها عمل می کنند که در سنین مختلف یکدیگر را می شناسند ، و سپس دوباره بدون زمینه ناپدید می شوند. برای بینندگان ناآشنا با بازی یا شمشیر ژاپنی ، گیج کننده است. از همه بدتر ، برخی از لحظات مستقیماً با روابط مستقر مغایرت دارند. به عنوان مثال ، Shokudaikiri و Ookurikara-هم در بازی و هم از طریق مطالب تبلیغاتی شناخته شده اند تا یک پیوند نزدیک و تقریباً برادرانه داشته باشند. اما در انیمه (به ویژه در فیلم ها) ، آنها به سختی در تعامل هستند. بدون مکالمه ، بدون تأیید ، هیچ چیز. این برای هوادارانی که انتظار لحظه های معنادار بین شخصیت های خاص را داشتند ، ناامید کننده است و برای تازه واردانی که به این اوراق گفته می شوند وجود دارد اما هرگز نمی بینند که آنها را آشکار نمی کنند. این طرح توسعه نیافته و مبهم است. ارتش رتروگراد زمان کیست؟ چرا آنها سعی در تغییر تاریخ دارند؟ هیولا حتی از کجا آمده است؟ این نمایش هرگز توضیح نمی دهد. این روایت بدون ایجاد جهان یا توضیح در مورد سهام ، شما را به درگیری می اندازد. به نظر می رسد که ما وسط داستانی را تماشا می کنیم که فراموش کرده است یک آغاز را درج کند. شخصیت هایی که باید اهمیت پیدا کنند ، از این لحظه به دست نمی آیند ، در حالی که دیگران برای Fanservice خالص معرفی می شوند. این همه سر و صدا با ماده بسیار کمی است. و با این حال ، پتانسیل وجود داشت. این فرض می تواند از یک درام جنگ جدی و شخصیت محور پشتیبانی کند. تنظیمات جنگی ، پس زمینه تاریخی ، وزن عاطفی شمشیر برای هدف - همه اینها می توانست برای یک داستان قدرتمند ایجاد کند. اما انیمه هرگز آن جهش را نمی گیرد. حتی صحنه های مبارزه ، که باید از نظر بصری و عاطفی شدید باشد ، غالباً احساس صاف و کوتاه می کنند. Touken Ranbu پتانسیل عمق و درام را داشت ، اما در عوض تجربه ای گیج کننده و کم عمق را ارائه می دهد که فقط طرفداران دیرینه ممکن است از آن قدردانی کنند.