Takahashi Rumiko Gekijou Ningyo no Mori

چه افتضاح بود این نمایش همه چیز از کمبود داستان، انیمیشن، (نه بدترین) تا حتی شخصیت ها بسیار پایین بود. دنبال ماجراجویی یوتا برای یافتن درمانی ناشناخته برای جاودانگی و انتخاب های احمقانه اش. بلافاصله پس از شروع، او با همتای جاودانه خود برای ماجراجویی ملاقات کرد. در حالی که در پایان، دو جاودانه با هم زندگی می کنند و شاید با گذشت زمان دوستان بیشتری مانند آنها پیدا کنند، این نتیجه بدی نخواهد بود. در عوض بیایید به شهر به شهر برویم و بدترین زنان یا پری دریایی را پیدا کنیم (که دقیقاً زیر انگشت شست آنهاست) با استفاده از گوشت پری دریایی شیطانی ترین نقشه را طراحی کنیم. چندین بار نشان داده شد / اشاره شد که پری های دریایی نمی دانستند چگونه جاودانگی را به طور مسالمت آمیز درمان کنند، منظورم این است که اگر او واقعاً می خواست به این بدی بمیرد، ممکن است. طرح کلی بی معنی بود. تمرکز بر سفرهای پیش پا افتاده و داستان های فرعی در حالی که او به هر کسی که می بیند می گوید که جاودانه است. صحنه‌های اکشن تنها با برخی از تاکتیک‌های خلاقانه‌ای که استفاده می‌شد ذخیره شدند. اما در آن زمان نیز غیرواقعی بود. زمانی که رفیق با یکی، حتی یک تاب اهرمی، دو زنجیر فلزی را برید. یا بعداً در آن قسمت، آنها به آرامی با هچ به مهارهای گمشده ضربه زدند و سپس طناب ها از هم جدا شدند. قسمت پایانی وحشتناک بود. به این ترتیب، اجازه دهید او را غافلگیر کنیم و از پنجره رد شویم و فقط برای پنج دقیقه زانو بزنیم و به دوستت دلداری بدهیم، در حالی که بچه با اسلحه گلوله خوبی دریافت می کند... در مرحله بعد اجازه می دهد تا کمی نگاه کنیم که او تبر خود را روی بدن می کشد و شروع به بریدن سرش می کند، سپس او تصمیم می گیرد به داخل بپرد و بر کودک غلبه کند، اما می گوید: "اگر او را بکشی، از جهنم برمی گردم و تو را می کشم" فقط برای عبور به زودی در بالای سر بچه بله، زیرا تقریباً بریدن سر او به قصد کشتن برای علامت زدن او به عنوان یک تهدید کافی نبود. بچه به نحوی تصمیم می گیرد آنها را زنده بگذارد حتی بعد از تمام تلاش هایی که قبلاً انجام شده است، اما محل را آتش می زند تا بگوید کاری انجام داده است. و آن فقط یک صحنه. به طور کلی: ساعت خسته کننده ای بود. بدون طرح یا کمدی واقعی، فقط درام و تعاملات بد. تماشای آن نسبت به سریال های بد دیگری که دیده ام راحت تر بود، تا زمانی که پایان آن را از بین برد.

劇場 人魚の森 مجموعه سال 2003 جنگل پری دریایی بر اساس داستان های کوتاه تاکاهاشی رومیکو است که بعداً به عنوان یک مجموعه مانگا در سه جلد منتشر شد. مجموعه انیمه‌ها به‌قدری غم‌انگیز و وهم‌آور هستند که باعث می‌شود آدم روی صندلی‌هایش بچرخد. این ایده بر اساس اسطوره های ژاپنی است که در آن پری های دریایی موجوداتی ناخوشایند و شرور هستند. داستان: بر اساس افسانه های عامیانه و داستان ارزشمند روایت شده است (7/10) نکته: داستان با در نظر گرفتن عنصر ترسناک در زمان خود طراحی شده است. از منظر امروز، ممکن است دیگر آنقدر سخت نباشد، اما هنوز هم گاهی اوقات وحشیانه است. حماسه پری دریایی مانگا (نینگیو شیریزو) شامل سه جلد است. جلد اول "نینگیو نو موری" در سال 1991 به صورت OVA اقتباس شد و در سال 1993 جلد دوم "نینگیو نو کیزو" نیز نسخه OVA را دریافت کرد. هر دو OVA ارزش دیدن را دارند، درست مانند سریال تلویزیونی منتشر شده در سال 2003. با این حال، به دلیل خشونت آمیز بودن آن، به خصوص در قسمت های آخر، این سریال برای افراد ضعیف نیست. دو قسمت آخر در اصل از تلویزیون پخش نشد و فقط قابل خرید بود. منشأ داستان می تواند چندین داستان عامیانه یا افسانه باشد. برای من آشناترین و به نظر من مناسب ترین آنها "Happyaku Bikuni" است. اگر به مرجع عرفانی علاقه ندارید، از متن مشخص شده با کروشه صرفنظر کنید. [انحراف کوتاه] یک ماهیگیر از استان واکاسا یک ماهی غیرمعمول صید کرد و دوستان خود را برای بررسی و چشیدن جمع کرد. بعد از اینکه معلوم شد این ماهی صورت انسان دارد، هیچکس آن را نخورد. متأسفانه یکی از دوستان بیش از حد مشروب خورده بود و با بی احتیاطی تکه گوشت ماهی خود را به دخترش داد و دخترش از او پرسید که آیا برای او هدیه آورده ای؟ هوشیار سعی کرد اشتباهش را اصلاح کند، اما گوشت قبلا خورده شده بود. از آنجایی که در ابتدا هیچ اتفاقی نیفتاد، فراموش شد. دختر بزرگ شد و ازدواج کرد. با گذشت سالها، شوهرش و دنیای اطرافش بزرگتر شدند، اما او اینطور نشد. این زن در نهایت راهبه شد، زیرا دیگر تحمل ازدواج های مکرر و بیوه شدن را نداشت. او در کشور سرگردان شد و پس از 800 سال باورنکردنی در سرزمین مادری خود در نزدیکی معبد کوین به زندگی خود پایان داد. [پایان انحراف] داستان تاکاهاشی رومیکو کمی تغییر یافته است، اما اشاره به افسانه فوق واضح است. یوتا را می شناسیم که طبق افسانه ها بعد از خوردن گوشت پری دریایی جاودانه شد و سالم ماند. مانند راهبه در افسانه، او اکنون در جهان سرگردان است تا به دنبال راه حلی برای تنهایی بی پایان خود باشد. او به طور اتفاقی با مانا جوان ملاقات می کند که چیزی مشابه را تحمل کرده است. آنها که با سرنوشت مشابهی گرد هم آمده اند، اکنون با هم در سراسر کشور سفر می کنند و در ماجراجویی های مختلف مهارت پیدا می کنند. در سبک روایت اپیزودیک، دو شخصیت اصلی با افراد بسیار متفاوتی ملاقات می‌کنند که به طرق مختلف با افسانه گوشت پری دریایی مرتبط هستند. شخصیت ها: MC ها ساختار ساده دارند اما آنتاگونیست ها تا پایان کمی پیچیده تر می شوند (6/10) مشخصه بد نیست، اما برای درک شخصیت ها به مدرک تحصیلی نیز نیاز نیست. از یک طرف، بازیگران از دو قهرمان تشکیل شده اند، اما تنوع ناشی از آنتاگونیست های مختلف و شخصیت های فرعی است. یوتا: ابتدا یوتا، یکی از دو شخصیت اصلی را می شناسیم. اودیسه ماهیگیر جوان زمانی شروع می شود که او و رفقایش گوشت یک پری دریایی را می خورند. یوتا هنوز مشکوک نیست که او جاودانه شده است. او ازدواج کرد و به طور عادی زندگی کرد تا اینکه متوجه شد همسرش بزرگتر شده و مرد، اما او این کار را نکرد. فقط اکنون او افسانه را کاملاً درک می کند و این شایعه را شنید که فقط یک پری دریایی می تواند به او کمک کند تا به زندگی عادی بازگردد. بنابراین سفر او به عنوان یک جاودانه در جستجوی یک پری دریایی آغاز می شود که بیش از پنج قرن طول خواهد کشید. با بازگشت به حدود 500 سال از زمان خلق مانگا، می توان به دوره سلطنت آشیکاگا شوگونات در موروماچی جیدای یا در آغاز سنگوکو-جیدای بسیار هیجان انگیز رسید که در آن افراد بسیار مشهوری مانند نوبوناگا اودا و بعدها ایه یاسو توکوگاوا ثروت را تعیین کردند. از دوران یوتا مهربان، کمک کننده است و با بسیاری از افرادی که در سفرهایش ملاقات می کند دوست می شود و با اشاره تاریخی برخی از خصلت های او کمی قابل درک تر می شود. مانا: زن جوان در شرایط عجیبی بزرگ شده است که همان سرنوشت یوتا را برای او رقم می زند و به این ترتیب با هم همراه می شوند. از آنجایی که او هرگز نتوانست روستا را ترک کند، ساده لوح و بسیار کنجکاو است. اما او همچنین بسیار باهوش است و موقعیت خود را کاملاً منطقی درک می کند، اما نمی تواند دنیای عاطفی خود را درک کند زیرا هیچ تعاملی با سایر فرزندان، دوستان یا خانواده خود نداشته است. آنتاگونیست ها: مخالفان زیادی وجود دارد، اما همه آنها آنتاگونیست واقعی نیستند. در برخی داستان ها یوتا و مانا فقط دخالت می کنند و سپس سعی می کنند راز را حل کنند. اوماناکو (چشم های درشت): به نظر من نقش او و اپیزودی که با آن همراه است بسیار خوب انجام شده است، زیرا نشان می دهد فارغ از ظاهر ظاهری، همه در اصل یک انسان بوده اند. یوکی: بدون حریف به معنای واقعی کلمه. با این حال نقش او بسیار مهم است، حتی اگر به نظر نمی رسد. اما با او تضاد درونی آخرین آنتاگونیستی که می‌خواهم توصیف کنم روشن می‌شود. ماساتو: ظاهر و نگرش کودکانه همراه با تجربه و تنهایی یک جاودانه برای قرن ها، تنها یک روح انسانی شکنجه شده را از خود به جای گذاشته است که مانند یک هیولا بی رحمانه و بی رحمانه عمل می کند. در آغاز، او ممکن است سعی کرده باشد جایگزین پدر و مادرش شود که بارها و بارها مرده بودند، اما آنها به طور فزاینده ای خدمتگزار او شدند که او شخصیت و ماهیت آنها را به شیوه ای شیطانی مورد سوء استفاده قرار داد. این فکر، شخصیتی با تجربه در بدنی کودکانه اما جاودانه، در بسیاری از انیمه های خون آشام نیز استفاده می شود. برای کوتاه کردن یک جمله طولانی، اگر می خواهید یک آنتاگونیست واقعا شیطانی ببینید، اینجا مکان مناسبی است. بصری: از نظر انیمیشن می توان به چیزهای بیشتری دست یافت (6/10) قدمت این هنر به سال 2003 برمی گردد و البته کمی قدیمی است، اما در عین حال سبک طراحی زیبا و ظریف تاکاهاشی سان غیر قابل انکار است. از دیدگاه سال 2003، این هنر بسیار شیک است و دارای یک لمس سبک سبک است که پلی به OVA های قبلی می سازد. من شخصاً خیلی دوست دارم که تغییرپذیری مانگاکا نیز به خوبی بیان شود. این امر به ویژه هنگامی آشکار می شود که حماسه پر اکشن "جنگل پری دریایی" را با فضای تاریک و بی رحمانه اش با Ranma 1/2 بسیار خنده دار مقایسه کنید. فضای تاریک و گاهی بی رحمانه با استفاده از رنگ های تیره زیاد و همچنین جلوه های نور و سایه خوب بسیار خوب می شود. به عنوان مثال، از طریق استفاده از تنظیمات کم نور و کنتراست های تاریک. طرفداران گور ممکن است اعتراض کنند که بسیاری از تصویرهای خشونت برای یک انیمیشن ترسناک خیلی ملایم هستند، اما این به این دلیل است که بسیاری از این مؤلفه ها برای پخش تلویزیونی کمرنگ شده اند. همچنین اغلب استدلال می‌شود که انیمه فاقد جزئیات است، که من با آن مخالفت می‌کنم که انیمه طراحی شده است و با CG ساخته نشده است. سبک طراحی از نظر طراحی بسیار نزدیک به اصل است و دارای جزئیاتی مانند رنگ های مختلف مو است، اما آنها ظریف تر از چیزی هستند که در استانداردهای CG امروزی استفاده می شود. با این حال، یکی از مشکلات کار دستی این است که شخصیت و هنر به طور کلی می تواند از قسمتی به قسمت دیگر بسیار متفاوت باشد. انیمیشن بیشتر از هنر سن را نشان می‌دهد، اما فکر می‌کنم هنوز برای زمان خودش و داستانی که روایت می‌کند کار می‌کند. با این حال، کسانی که عاشق طراحی‌های متحرک سی‌جی مدرن‌تر هستند، ممکن است سبک‌های کلاسیک یا استفاده از قاب‌های ثابت را دوست نداشته باشند. از طرفی من فکر می کنم که استفاده از خطوط سرعت کنار گذاشته شده است. صداها: BGM، OP، ED بسیار خوب هستند، همانطور که VA (8/10) وقتی صحبت از BGM می شود، باید بین OVA و سری تمایز قائل شد. موسیقی اولین OVA در سال 1991 توسط Kawai Kenji ساخته شد و تنظیم های موسیقی واقعاً زیبا هستند. نوریهیرو تاوری موسیقی دومین OVA را در سال 1993 ساخت، و در مورد تم های آوازی OVAها، من به خصوص عنوان آن را دوست داشتم: Walk of Time "時 の 漂泊」" اثر Hirotani Junko. اما همچنین عنوان: Mori wo Nukete بسیار زیبا است. عنوان آهنگ در مجموعه سال 2003 "مثل یک فرشته" است که توسط ایشیکاوا چیاکی خوانده شده است. حال و هوا، تنظیم آهنگ و همچنین صدا بسیار آشنا به نظر می رسد اگر OVA را بشناسید. این آهنگ یکسان نیست، اما در شنونده تأثیر یکسانی دارد. تنظیم بسیار زیبا و صدای ایشیکاوا بسیار دلنشین به نظر می رسید. می شنوید که او خواننده با استعدادی است که از کودکی به خوانندگی پرداخته است. آهنگ پایانی "Mizu tamari" (水 た り ま り) نام دارد و توسط خواننده ژاپنی کایوکو خوانده شده است. عنوان متفاوت از حد انتظار است، سرحال تر از آن چیزی است که برای پایان سری انتظار می رود و ملودی بسیار زیبایی دارد. هم صداپیشه ها و هم دیالوگ ها خوب هستند. از یک طرف متوجه اجرای Oomoto Makiko به عنوان صدای ماساتو شدم. در حالی که صداپیشگی یک پسر جوان توسط یک زن غیرمعمول نیست، اما ماکیکو اوموتو سان شخصیت نقش را به خوبی تجسم می بخشد. از طرفی صدای گوری دایسوکه در نقش اوماناکو را خیلی دوست داشتم. صدای عمیق و غرغر گوری سان به خوبی با نقش می نشیند و به همین دلیل در انیمه های دیگر مانند اینویاشا در نقش کیوکوتسو مرا تحت تاثیر قرار داده است. جنگل پری دریایی یکی از آثار دست کم گرفته تاکاهاشی سان است. برخلاف دیگر آثار او مانند Inuyasha یا Ranma 1/2، داستانی بسیار مأیوس کننده و مرموز با کمدی بسیار کم را روایت می کند. این نمایش سرگرم کننده است و اگر آن را در شب تماشا کنید، ممکن است لرزه ای در ستون فقرات خود ایجاد کنید. من با کمال میل این سری و همچنین دو OVA را توصیه می کنم. برای منتقد من مانگا را توصیه می کنم، زیرا حتی کمی خشن تر است، هنر کمی زیباتر است و یک داستان دیگر وجود دارد (Yasha no Hitomi). مثل همیشه، ممنون که خواندید و از تماشای آن لذت ببرید.