Psycho-Pass 2

تمرکز اصلی Psycho-Pass تضاد بین عدالت و نظم (با برخی از جرایم) است. عدالت برای حفظ نظم ضروری است (همانطور که وجود اداره امنیت عمومی و اداره تحقیقات جنایی نشان می دهد). با این حال، عدالت همیشه در مورد اقلیت صدق نمی کند، یا عدالت فردی ممکن است با هنجارهای اجتماعی در تضاد باشد. افراد و گروه ها هر دو بخشی از جامعه هستند، اما دیدگاه آنها نسبت به جامعه متفاوت است. ماکیشیما نمایانگر بی عدالتی است که افراد با آن روبرو هستند، در حالی که کامویی نماینده جمعی است. Tsunemori Akane به دنبال محافظت از قانون و نظم است. کوگامی شینیا به دنبال عدالت و عدالت است. سیستم Sybil در سطح فردی ناقص است، بنابراین وجود دفتر و CID وجود دارد. با این حال، به دلیل وسواس یا اتکا به سیستم، جدای از استثناهایی مانند Akane، اقدامات دفتر معمولاً مستقیماً از دستورات Sybil پیروی می کند که اغلب منجر به اعدام های فوری می شود. در فصل 2، راه حل پارادوکس قادر مطلق معرفی می شود که به "خداوند اجازه می دهد تا خدا را قضاوت کند" (شبیه سیستم سیبیل به یک خدا). برای اینکه سیبیل در مورد جمع قضاوت کند (برای ایجاد یک سیستم حقوقی عادلانه تر)، از آنجایی که سیبیل نیز یک جمع است، می توان آن را نیز در نظر گرفت (در نتیجه برخی از مغزها نابود می شوند). به طور کلی، از فصل 1 تا فصل 2، تمرکز بر روی تکامل سیستم Sybil است. فصل 1 شامل ترکیب مغز افرادی است که سیستم های ارزشی آنها با جامعه متفاوت است برای رسیدگی به عیوب. در فصل 2، پذیرش قضاوت توسط جمعی، سیستم را قادر می سازد تا زمانی که از دیدگاه جمعی به آن نگاه می شود، قضاوت کامل تری ارائه دهد. (بررسی ها با استفاده از chatGPT به انگلیسی ترجمه شده اند)

*بدون اسپویلر* این نقد مربوط به Psycho-Pass 2، فصل دوم سریال است. خلاصه داستان: گذر روانی یک نمایش روانشناختی به سبک پلیسی است که در آینده اتفاق می‌افتد. اجرای قانون توسط سیستم سیبیل اداره می شود که از رنگ و ضریب جرم افراد برای تعیین وضعیت روانی و احتمال ارتکاب جرم استفاده می کند. متأسفانه، این فصل در مقایسه با فصل اول، شخصیت های کمتر جذاب و حتی ضعیف و مضامین نامشخصی را معرفی می کند. اگر به نمایش های علمی تخیلی یا پلیسی علاقه مند هستید، این ممکن است برای شما جالب باشد، اگرچه در مقایسه با فصل قبل کم رنگ است. داستان: فصل دوم 5/10 حدود 1.5 سال بعد شروع می‌شود، زمانی که آکان و شخصیت‌های غیرجذاب ماجرای کامویی، یک آنتاگونیست جدید را دنبال می‌کنند. اگرچه برخی پیچش های داستانی وجود دارد، اما داستان کلی با برخی از شخصیت های کاملاً قابل پیش بینی آشکار می شود. در پایان داستان، مضامین کاملاً به هم ریخته است. بسیاری از پیچش‌های داستان با هویت شخصیت‌ها غافلگیرکننده و ناامیدکننده هستند، و این تا حدی به دلیل طرح داستان است و نه فقط فقدان ژرفای شخصیت‌ها. یکی از ایرادات اصلی در این فصل این است که قوانین سیستم سیبیل تغییر کرده است تا داستان را قابل اجرا کند و از داستان کم کند. در فصل 1، یک هویت خاص (بدون اسپویلر) برای ایجاد تعادل بین حاکمیت چرخانده می شود. در این فصل اما اینطور نیست که باعث انبوهی از مسائل می شود. به طور کلی، اگر حکومتی که در فصل اول تأسیس شد، این بار از قوانین مشابه پیروی می کرد و چنین موضوعات و انگیزه های ضعیفی نداشت، داستان منطقی تر می شد. هنر: 7/10 هنر مناسب است، و جزئیات در مناظر شهر زیبا است. این فصل چندان نفس گیر نیست، تا حدی به دلیل فضای تکراری و بی مزه. صدا: 5/10 موسیقی متوسط ​​است. صداگذاری (زیر) کافی است. هیچ چیز خاصی در مورد این موسیقی متن وجود ندارد و تم های آغازین و پایانی به هیچ وجه بهبودی نسبت به فصل قبل ندارند. شخصیت ها: 4/10 به طور کلی، شخصیت های این فصل ضعیف و غیر جالب هستند. از قضا، جالب ترین شخصیت، شخصیتی ساکت و بی دست و پا است که به مد و کدنویسی Holo علاقه دارد. شخصیت آکان بی‌رحمانه‌تر است و از پایان فصل 1 یک گام به عقب برمی‌دارد، به جز زمانی که او در ابتدا کمی رئیس است. Shimotsuki نیز نقش بیشتری در این فصل بازی می‌کند، اگرچه شخصیت او ترکیبی از ویژگی‌های ناپسند آکان از فصل 1 است که تا پایان رشد کمی دارد. در طول این فصل، واقعاً هیچ دینامیک جذابی بین شخصیت‌ها وجود ندارد، و هیچ شرور قانع‌کننده‌ای وجود ندارد. در واقع، آنتاگونیست‌ها یک شکست بزرگ هستند و واقعاً هیچ موضوع روشنی را تحکیم نمی‌کنند یا به آن فکر نمی‌کنند. به طور کلی، شخصیت ها در این فصل ضعیف هستند و ماجراجویی کمتر جذابی را رقم می زند. لذت: 6/10 من این فصل را دوست نداشتم، اما آن را به خصوص عمیق یا معنی دار نمی دیدم. شخصیت‌های کم‌رنگی دارد و طرح و مضامین آن به اندازه فصل 1 قابل تامل نبود. به طور کلی: 5.4