Kimi ni Todoke 2nd Season

این فصل از جهاتی بهتر از فصل اول بود، اما خیلی بدتر هم بود. درام بیهوده را از بین می برد و گاهی آزاردهنده می شد. لحظات بسیار زیبا و مفیدی داشت. آن لحظه ها خسته کننده بودن قسمت های دیگر را جبران نمی کند. به علاوه، بازیگران کناری در طول این فصل احساس می‌کردند. مثلاً آنها فقط برای بالا بردن بازیگران اصلی آنجا بودند. اگرچه فکر می کنم این فصل سرگرم کننده تر و خنده دارتر بود. تماشای هر دو فصل را توصیه می کنم. قطعا ارزشش را داشتند. اگرچه هشدار قبلی است، این فصل شما را ناامید می کند و شما را تحت فشار قرار می دهد.

فقط بعد از فصل 1 متوقف شوید و خوب هستید. من به فصل اول امتیاز 10 ستاره ای دادم و در اینجا یک رتبه "بد" برای فصل دوم، 4، نمره "کمتر از وسط" است. از بسیاری جهات، این یک 1 است، اما... نکته ای برای کاری که انجام می دهد وجود دارد، اما نحوه ارائه و حرکت داستان در امتداد فاجعه بار است. همه چیزهایی که به دست آمده را از بین می برد، و آن را با درام ساختگی و خسته کننده ای که کاملا غیرواقعی به نظر می رسد جایگزین می کند. بدتر از آن، این باعث می‌شود که نسبت به آنچه در حال وقوع است احساس بی‌اعتمادی کنید، زیرا داستان از مسیر خود خارج می‌شود و انتظارات شما را ناامید می‌کند و تقریباً به‌طور قابل‌توجهی بدبینانه و منفی می‌شود. فصل اول آن چیزی که یک گرمای راحت بود، طول می‌کشد و آن را با یک آشفتگی جایگزین می‌کند. نتیجه اجتناب ناپذیر را گسترش دهید. این یک موضوع سلیقه ای نیست، این نوشته ضعیفی است، فصل دوم از نظر روایی با آنچه قبل از آن بود ناسازگار است. شخصیت ها طوری رفتار می کنند که انگار یک قرص احمق را بلعیده اند. بازیگران نقش مکمل همیشه جای دیگری هستند، وقتی مهم است که آنجا هستند و به راحتی هرگز نمی پرسند، زیرا ناگهان نپرسیدن یا نگفتن چیزی محترمانه تر است، زمانی که قبل از آن کار درست را انجام می داد، زیرا "دایسوکی". پس از یک فصل اول که در طول نیم سال به طول انجامید، فصل دوم بلافاصله دو ماه از جایی که فصل اول با توسعه صفر پایان یافت به روز ولنتاین رد می‌شود و سپس دو ماه دیگر بلافاصله پس از آن رد می‌شود. قبل از اینکه هر روز اهمیت داشته باشد و اکنون یک رد زمانی دوگانه غول‌پیکر وجود دارد که به طور کامل پایان فصل اول را خراب می‌کند، جایی که ساداکو تلفنی برای برقراری ارتباط با دوستانش و Kazehaya دریافت کرد - تلفنی که او آموخته بود با آن ابتکار عمل داشته باشد. همه رفتند چرا؟ تا این فصل در 12 قسمت در جشنواره مدرسه به پایان برسد. مضامین دفاع از خود و گفتن حقیقت با وجود احساسات همه از بین رفته اند و به جای رفع سوء تفاهم ها که نقطه قوت فصل 1 بود، موارد بیشتری را ایجاد می کنند. ساداکو مات می شود و به طرز فلج کننده ای ناامن می شود. کازه هایا تبدیل به یک آدم خرچنگ می شود. مردم از ساداکو سوالی می پرسند که پاسخ دادن به آن سخت است و یک ربع بعد که او فوراً پاسخ نمی دهد، با نگرش "آه، می فهمم" کنار می روند، علیرغم اینکه همان شخصیت های خود می دانند که او به مدتی نیاز دارد تا او را به دست آورد. کلمات در کنار هم، زیرا وقتی با دیدگاهی مواجه می شود که به آن فکر نکرده بود، این گونه واکنش نشان می دهد. همه اینها یک تجربه شکسته و نامطلوب را ایجاد می کند و در بیشتر فصل قبل از 4 قسمت پایانی یا بیشتر ادامه می یابد که در آن دیگر نمی توانید به آنچه در حال وقوع است اعتماد کنید. هشت بار پشت سر هم از شما یک توری در بشقاب سرو شده است و اکنون نمایش در نهایت آنچه را که خواسته اید به شما ارائه می دهد. می خوای بخوریش؟ در مقایسه طعم بسیار خوبی خواهد داشت، اما آیا واقعا ارزشش را داشت؟ خب... یه جورایی. دیگر پایان آن مهم نیست، زیرا این دیگر داستانی نیست که نویسنده می خواست بگوید. داستان این است که «چرا» این دو شخصیت یکدیگر را دوست دارند و این سوال را طی فرآیندی دردناک پیش می‌برند تا پاسخی شایسته دریافت کنند. عملا جواب ارزشش را ندارد. شما فقط 160 دقیقه بدبختی را تماشا کرده اید تا به یک پاسخ خوب برسید و صادقانه بگویم فکر نمی کنم ارزش وقت گذاشتن را داشته باشد. به همین دلیل است که این فصل غیرقابل تماشا نیست، اما قطعاً بد است.