Kimetsu no Yaiba

فصل اول Demon Slayer خشن است. واقعا خشن چند مضمون مناسب دارد، اما همه آنها به ایده های سطحی سقوط می کنند. مانند موضوع خانواده. شخصیت های Demon Slayer بیشتر به صورت کاملا آزار دهنده نشان داده می شوند. زنیتسو بزرگترین توده خاکی است که تا به حال مجبور شده ام در انیمه تماشا کنم. هیچ چیز در مورد او وجود ندارد، هر بار که او یک لحظه می درخشد، مانند محافظت از جعبه تانجیرو. این لحظه خوبی بود برای نشان دادن احترام و قدردانی واقعی خود از تانجیرو علیرغم اینکه در مسیر آسیب قرار داشت. متأسفانه این یک لحظه شخصیتی که به او می دهند به خاطر طنز کاملاً تضعیف شد. هنگامی که او متوجه می شود چه چیزی در جعبه است، بالستیک می شود و سپس مانند انسان وحشتناکی که هست، روی خودش تمرکز می کند. این ویژگی سپس به عنوان شوخی اصلی او مورد استفاده قرار می گیرد، جایی که تمام معامله او این است که می خواهد خواهر تانجیرو را لعنت کند. خود تانجیرو همچنین از سندروم شخصیت اصلی تنبل رنج می‌برد که در آن نه تنها چیزهایی را نمی‌داند که اصلاً منطقی نیست که نمی‌داند، بلکه به نظر می‌رسد توانایی توضیح هرگونه سوء تفاهم برای ایجاد کمدی اجباری یا تنش اجباری را ندارد. این فوق العاده خسته کننده است و به راحتی قابل اصلاح است. به عنوان مثال، وقتی تانجیرو به چیزی متهم می شود، به راحتی می تواند بگوید "بگذار آن را ثابت کنم!" همانطور که او از قبل می داند که وضعیت به نفع او تبدیل خواهد شد. با این حال، او همان جا می نشیند و فقط می گوید "نه! نه من به شما اجازه نمی دهم" بلاهههههههه چیزهای عمومی دیگه. در مورد سوء تفاهم از حضور خواهرش در جعبه هم همینطور. تانجیرو فکر می‌کند عاشقانه است، اما تانجیرو آن‌قدر متراکم است که نمی‌تواند به معنای واقعی کلمه بگوید "او خواهر من است". و حتی اگر بخواهد این را خارج از صفحه نمایش بگوید، عجیب است که زنیتسو همچنان می‌خواهد خواهرش را لعنت کند. اینوسوکه قابل تحمل ترین در بین این دسته است اما او هنوز مشکلات خود را دارد. بیشتر شوخی ها به جایی نمی رسند، اما او می تواند در برخی زمینه ها لذت بخش باشد، به خصوص در نیمه دوم ظاهرش. او در واقع پویایی خوبی با دیگران دارد و به عنوان یک شخصیت فرعی کار می کند. شخصیت های اصلی خارج از مسیر (چون هر شخصیت دیگر حتی ارزش ذکر کردن در این فصل را ندارد)، طرح بسیار سطحی است. انتقام / انتقام. همچنین با نحوه نمایش یک صحنه بسیار قابل پیش بینی است. پیچ و تاب های موجود با افراد شرور را می توان در فاصله یک مایلی به غیر از یک جعلی عجیب دید. نحوه پیشروی داستان نیز تنبل‌ترین راه برای ایجاد اتفاقات است، "برو اینجا. حالا برو اینجا و حالا اینجا." هیچ روش طبیعی واقعی برای پیشرفت داستان وجود ندارد، به تانجیرو به سادگی گفته می شود که یکی پس از دیگری برود. دنیا فقط دوره تایشو ژاپن است، فقط شیاطین دارد. این واقعیت که این سریال برنده بهترین فانتزی در مقایسه با هر چیز دیگری شده است، نه تنها یک شوخی است، بلکه احمقانه است. عناصر فانتزی و فانتزی کامل کاملاً متفاوت هستند. نکته مهم دیگری که داشتم خطاهای تداوم بود. اینوسوکه به سمتی اشتباه از جایی که یک شیطان در اطراف قسمت 16 قرار دارد اشاره می کند. نکته مهم دیگر این است که همانطور که قبلاً گفتم، تانجیرو با وجود اینکه 2 سال متوالی آموزش دیده و قبلاً با یکی از آنها ملاقات کرده است، نمی داند هاشیرا چیست. یا اینکه چطور به خاطر ملاقات و نه چیز دیگر به او نشان می دهند که با شرور اصلی داستان ملاقات می کند. یا اینکه چگونه در آخرین نبرد اوج، 3 سطح مختلف اتفاق می افتد که از نظر هیپ کردن صحنه کاملاً مجبور به نظر می رسد. اگرچه هنوز هم سرگرم کننده بود و قطعاً به بخش مورد علاقه من از فصل منتهی می شود. ناگفته نماند که به نوعی از 4 قسمت آخر بسیار لذت بردم. از نظر سرعت و همچنین لحظات شخصیتی از این که چگونه برخی از "رشد" شخصیت نشان داده می شود کمی بد بود. از آنجایی که این یک کمان آموزشی کوچک بود، فقط دیدن تعامل شخصیت ها، به خصوص Inosuke، لذت بخش بود. لذت بخش بود و من کمترین مشکل را با آن قسمت به جز سرعت بازی داشتم. بقیه چیزا عالی بود در پایان، فصل اول Demon Slayer واقعاً تعریف mid است. هیچ چیز بیش از حد هیجان انگیز یا حتی عمیق تر از یک سطح با نوشتن تنبل و شخصیت های مزاحم که در نهایت باعث می شود آن را به هر حال.

من می خواهم کمی در مورد انیمه Kimetsu no Yaiba 2019 صحبت کنم و این ممکن است برای فصل های بعدی انیمه نیز صدق کند. اینطور نیست که بخواهم آن را زمین بگذارم یا بگویم انیمه بدی است، اما به نظر من، بیش از حد پرفروش یا بیش از حد ارزش گذاری شده است. پس اگر می گویید این انیمه خوب است، موافقم. داستان خوب است، موسیقی آغازین و پایانی عالی است، و انیمیشن درجه یک است. با Ufotable به عنوان استودیو پشت آن، طراحی گرافیکی این انیمه بدون شک بهترین است. با این حال، اگر کسی بگوید توسعه شخصیت بد است، من موافق هستم. شاید به دلیل دلایل تانجیرو در طول ماموریت ها یا نبردها باشد. من نمی‌دانم تانجیرو چگونه باید بتواند موفق شود، اما در این انیمه او به نوعی موفق می‌شود، بدون اینکه دلیل روشنی پشت پیروزی‌هایش داشته باشد. امیدوارم متوجه منظور من شده باشید. در مورد خود داستان، من فکر می کنم متوسط ​​است، حتی به سمت بد. فقط به روابط شخصیت ها نگاه کنید، به عنوان مثال، مثلث تانجیرو، اینوسوکه و زنیتسو. من هیچ رابطه جالب یا بدی در این سه نفر نمی بینم، بر خلاف دو ناروتو و ساسوکه از ناروتو، سه گانه لوفی، زورو و سانجی از وان پیس، یا فریرن، فرن و استارک از فریرن. بنا به دلایلی، دوستی میان تانجیرو، اینوسوکه و زنیتسو احساس خاصی ندارد. در پایان، اگر کسی بگوید Kimetsu no Yaiba بد است، من موافق هستم. همچنین، برای من عجیب است که استودیوی بزرگی مانند Ufotable با Kimetsu no Yaiba مقابله کند. پس از موفقیت چشمگیرشان در سریال Fate، چرا باید روی انیمیشنی با داستان متوسطی کار کنند؟ به نظر من هنوز مانگاهای خوب زیادی وجود دارند که می‌توان آن‌ها را در یک انیمه اقتباس کرد. من یک بار امیدوار بودم که اگر Ufotable مرد اره برقی را اقتباس کند، شگفت انگیز خواهد بود، اما اوه خوب. شاید این تنها چیزی باشد که بتوانم بگویم. متشکرم.

** من عناصر طرح را توضیح می دهم اما هیچ چیز بزرگی نیست که واقعاً به عنوان یک اسپویلر محسوب شود ** من با ذهنی باز وارد Demon Slayer شدم. در حالی که انیمیشن و موسیقی از نظر عینی خوب است، خود داستان من را در درد بی‌نظیری قرار داد. 1- من با شخصیت نزوکو مشکل دارم. نزوکو، خواهر کوچکتر قهرمان اصلی تانجیرو، در قسمت اول تبدیل به یک شیطان می شود. به همین دلیل، تانجیرو شروع به تبدیل نزوکو به یک انسان می کند. این فرض می تواند کارساز باشد، با این حال، در هر مرحله، فقدان عاملیت نزوکو برای من بسیار ناراحت کننده است. برای اولین بار، در حالی که تانجیرو شروع به تلاش بزرگ خود می کند، هرگز از نزوکو نمی پرسد که آیا او می خواهد دوباره انسان شود. مطمئناً، او احتمالاً می خواهد انسان شود، اما نحوه ارائه آن، تانجیرو را به عنوان فردی که باید به جای نزوکو صحبت کند، قرار می دهد. آیا نزوکو می خواهد دوباره انسان شود؟ ما نمی دانیم، نزوکو هرگز به ما نمی گوید. چرا نزوکو نمی تواند تصمیم گیرنده باشد؟ این زندگی اوست، او کسی است که تبدیل به یک شیطان شد، اما به تماشاگران گفته می شود که بپذیرند که تانجیرو در مورد خواسته های خواهرش حرف آخر را می زند. ثانیاً، نزوکو به شدت عینیت یافته است. نه به شیوه ای از طرفداران، بلکه به طور قطعی – روایت و شخصیت ها با نزوکو بیشتر شبیه به یک شیء رفتار می کنند تا یک شخص. من قبلاً به عدم استقلال او در تصمیم خود برای تبدیل شدن به یک انسان اشاره کردم، اما بسیار بدتر از آن می شود. در طول بقیه داستان، چون نزوکو یک شیطان است، نمی تواند در معرض خورشید قرار گیرد. به همین دلیل، تانجیرو او را در جعبه ای حمل می کند. نزوکو مترادف با جعبه خاص تانجیرو می شود - شیء واقعی که او باید از آن محافظت کند و عمیقاً به آن اهمیت می دهد. نه یک شخص، یک شی. سلام؟؟؟؟؟ ببخشید؟؟؟؟؟؟ عدم احترام و عاملیتی که به نزوکو داده شده فراتر از خشم است. کودکانه بودن و عدم استقلال شخصیت نزوکو، در یک کلام، شوونیستی است، و صادقانه بگویم، ترجیح می‌دهم ناخن‌های انگشتانم کنده شود تا اینکه دوباره آن را تماشا کنم. 2- تانجیرو، پسر خوب خاص. تانجیرو علاوه بر عقده محافظت بیش از حد خود در مورد نزوکو، به عنوان یک "پسری بسیار خاص" در روایت رفتار می کند. در قسمت اول، در 5 دقیقه اول، 31 خط دیالوگ وجود دارد که به طور صریح یا ضمنی، تانجیرو را بسیار خاص و باحال می‌دانند. بله شمردم فکر می‌کردم خنده‌دار است و می‌خواستم تمام قسمت اول را انجام دهم، اما بعد از پنج دقیقه منصرف شدم زیرا دست‌هایم خیلی درد می‌کند و کارهای بهتری برای انجام دادن با زندگی‌ام دارم. وقتی قرار است قهرمان داستان در جهان خاص باشد، مشکلی ندارم، اما مقداری که تانجیرو در مدت 5 دقیقه تبلیغ می‌شود، باورنکردنی است. احساس می‌کردم که تنها نکته هر خطی که گفته می‌شود توضیح دادن، یا تنظیم شخصیت دیگری برای توضیح اینکه تانجیرو چقدر خاص و باحال است، بود. همه او را دوست دارند و او همه این مهارت های باحال و عالی را دارد. این بد است زیرا واقعاً آزاردهنده است، اما علاوه بر این، نوشتن تنبلی است. نویسنده به جای اینکه به من بگوید که قرار است این مرد را دوست داشته باشم، می‌توانست سعی کند تانجیرو را بنویسد و به معنای واقعی کلمه هر کاری را انجام دهد که بتواند من را دوست داشته باشد. در عوض، احساس می‌کنم در مورد اینکه چقدر باید این شخصیت را دوست داشته باشم، سخنرانی کرده‌ام. صادقانه بگویم، این بهترین راه برای اینکه من را به شدت از تانجیرو متنفر کنید، اگر چیزی جز کینه توزی خالص نباشد، است. فکر نمی‌کنم این اثر مورد نظر باشد. 3- "شیطان کش از مردانگی سمی انتقاد می کند!" نه اینطور نیست. کاش می شد، از دیدن نقد مردانگی سمی هیجان زده بودم، اما این اتفاق نیفتاد. تانجیرو در تلاش است تا به هدفی دست یابد و شخصیت های دیگر به او می گویند که به آن ادامه دهد، حتی اگر این هدف او را بکشد. این مطمئناً نوعی طرز فکر «مردانگی سمی» است که در آن تانجیرو سعی می‌کند برای یک هدف خودسرانه خود را در برابر سلامت بهترش تحت فشار قرار دهد. مشکل این است که... خب، همین. این طرز فکر، در داستان، به تانجیرو اجازه می دهد تا به هدفش برسد و بس. Demon Slayer به جای نقد هر چیزی، مردانگی سمی را به نمایش گذاشته و تایید می کند. لایه اضافی پیچیدگی به سادگی وجود ندارد، و هر کسی که ادعا می کند چیزهای بیشتری در آن وجود دارد، مقادیر انبوهی از کپیوم را هجوم می آورد. 4- مضمون بد- اضافه شدن زنیتسو من خیلی راحت می توانستم وجود زنیتسو را مسخره کنم... و شاید هم باید، این لقمه زننده! با این حال، مشکل زنیتسو پیچیده تر از این است. من می خواهم در مورد تاریخچه او صحبت کنم. در آن، زنیتسو به عنوان یک کودک یتیم تنها توضیح داده شده است. او منزوی شده است و توسط یک مرد شمشیر بازنشسته، اما مورد احترام او را گرفته است. این مرد بارها و بارها به زنیتسو ضربه فیزیکی می زند و چیزهای سمی به زنیتسو می گوید، تا جایی که بعداً در زندگی زنیتسو یک لحظه ضربه روحی را تجربه می کند و تصور می کند که استادش دوباره به او ضربه می زند. بیشتر برای کمدی پخش می‌شود، و می‌دانم، می‌دانم که این یک ترانه است، اما اصولاً با این ترانه مشکل دارم. با این حال، به نوعی، حتی بدتر، نتیجه گیری زنیتسو در مورد آن است. او تصمیم می گیرد که با وجود اینکه این شخص به او صدمه زد، هرگز او را تنها نگذاشت. زنیتسو به معنای واقعی کلمه به تصویر می‌کشد که چرا برخی افراد در روابط آزاردهنده باقی می‌مانند 101 – کسی که منزوی و آسیب‌پذیر است، با کسی سمی می‌ماند، زیرا می‌ترسند که هیچ‌کس دیگری با آنها نماند، و سوء استفاده‌کنندگان آن را ترک نکنند. این پیام بسیار سمی است و همیشه در زندگی واقعی اتفاق می افتد. اگر لایه دیگری از پیچیدگی در Demon Slayer وجود داشت، خوب بود، اما در کمال تاسف من، داستان داستان را به همین شکل باقی می‌گذارد، و به طور ضمنی عذرخواهی زنیتسو را به عنوان نتیجه‌ای مسئولانه برای وضعیت او می‌پذیرد. 5 – مضمون بد – اضافه شدن خانواده عنکبوتی من حتی نمی دانم از کجا شروع کنم ... این قوس به مغزم آسیب زد. صادقانه بگویم، کل نقد من می‌توانست در مورد شخصیت Rui غر بزنم، اما سعی می‌کنم مختصر باشم. Rui یک شیطان با قدرت عنکبوت است که در پایان فصل اول به عنوان یک آنتاگونیست معرفی می شود. Rui نوعی ساختار خانواده را بت می‌داند - به‌ویژه، یک سلسله مراتب سفت و سخت که سمی است. به دلیل رویای خود، روی چندین شیاطین دیگر را طناب می زند تا بخشی از خانواده او باشند، خانواده ای که بارها از آن به عنوان "جعلی" یاد می شود. علاوه بر این، نشان داده شده است که ساخته‌های این خانواده روئی نسبت به یکدیگر بسیار توهین‌آمیز و بد هستند. من فکر می‌کردم که از آنجایی که روی آنتاگونیست بود، نکته این است که روی، زمانی که او انسان بود، «ساختار خانواده ایده‌آل» خود را داشت، خاطرات خود را به دلیل ضربه‌های روحی از دست داد، و آزار خود را برای دیگران تکرار کرد. می‌دانید، یک چرخه کوچک از داستان سوء استفاده. درعوض، می‌آموزیم که خانواده روی از ایده‌آل‌های او پیروی می‌کردند، و در واقع، برای آن فوق‌العاده حماسی و مبتنی بر و باحال بود. در واقع، در داستان روئی، متوجه می‌شویم که وقتی همه چیز خراب شد، به این دلیل است که Rui قدرت‌های شیطانی را پذیرفت زیرا نمی‌خواست از ناتوانی‌اش رنج ببرد. به‌نظر می‌رسد که به‌نظر می‌رسد دمون قاتل، به‌جای اینکه یک طرح ساده درباره چرخه آزار باشد، می‌گوید که خانواده شیطانی روئی که او می‌سازد، شکست خورده است، نه به دلیل ساختار سمی، بلکه به این دلیل که آنها یک خانواده «واقعی» نیستند، و همچنین می‌گوید که روی خانواده "خوب" خود را ویران کرد زیرا می خواست مسکن معلولان باشد. بدتر از آن، در داستان، هنگامی که Rui به بهشت ​​می رود، او مجبور می شود از پدر و مادرش به دلیل به دنیا آمدن عذرخواهی کند ... متشکرم Demon Slayer، انتظار نداشتم امروز احساس وحشتناکی داشته باشم! من واقعاً انتظار نداشتم که نتیجه نهایی این خط داستانی تسهیلات بد معلولیت باشد، اما این چیزی است که به دست آوردیم. خدایا به همه ما کمک کن لعنتی چگونه داستانی می نویسید که ضد فرزندخواندگی، تسهیلات ضد معلولیت و سوء استفاده حرفه ای باشد؟؟؟؟ در واقعیت، علیرغم نمایشنامه‌سازی‌ام، می‌دانم چرا Demon Slayer این مشکلات را دارد. فکر نمی‌کنم کویوهارو گوتوگه، نویسنده شیطان کش، قصد داشته باشد که پیام‌های داستانش تا این حد وحشتناک باشد. فکر می‌کنم او می‌خواست خط‌های داستانی کوچکی بنویسد و زیاد روی پیام‌های ضمنی موجود فکر نکرد. با این حال، صرف نظر از قصد نویسنده، پیام‌های رسانه مهم هستند و پیام‌های Demon Slayer واقعاً وحشتناک هستند. همچنین خود نوشتن آنقدرها جالب یا سرگرم کننده نیست. دیالوگ‌ها فوق‌العاده تکراری و متورم هستند، شخصیت‌ها کلی هستند، و جهان‌سازی بداندیشانه و پر از حفره‌های داستانی است… پس آره. به همین دلیل است که من Demon Slayer را دوست ندارم.