Hyouge Mono

آیا تا به حال خواسته اید مردی را ببینید که بیش از حد از خوردن چای هیجان زده می شود؟ یا برای به دست آوردن یک قطعه سفال لعاب دار تلاش زیادی کنید؟ اگر چنین است پس به خواندن ادامه دهید. هیوگه مونو روایتی تخیلی از زندگی واقعی استاد مراسم چای ژاپنی ساسوکه فوروتا (فوروتا اوریبه) است که به عنوان نگهدارنده اودا نوبوناگا و بعد از آن هیدیوشی خدمت کرده است. رویدادهای مهمی که در طول این دوره رخ داده اند و چندین لحظه دراماتیک را در آن زمان نشان می دهد در حالی که حس کمدی را حفظ می کند، هرگز واقعاً خیلی جدی نمی شود. داستان فیلم فوروتا را دنبال می کند که او در تلاش برای حفظ افتخار خود به عنوان یک جنگجوی سامورایی و عشق خود به زیبایی شناسی است. اغلب بین این دو تضاد وجود دارد، مانند ظاهری مردانه در حضور جنگ سالاران مرموز ژاپنی، اما نشان دادن ظاهری عجیب و نرم به دوستان و کسانی که ماهیت مشابهی با خودش دارند. او به عنوان نگهبان اودا نوبوناگا، زندگی ساده ای را به عنوان یک پیام رسان یا پیشاهنگ برای نیروهای اودا می گذراند. او دارای املاک کوچک و دستمزد خسیسی 200 کوکو در سال (حدود 73 هزار دلار) است که در 3 دوره پرداخت می شود. (او کمتر از یک سامورایی با رتبه پایین که حدود 700 کوکو گرفت، حقوق دریافت می کرد). تمام آرزوی او این است که با زیباترین و آراسته ترین وسایل ساخته شده توسط استادکاران و داشتن یک زندگی ساده با همسر و فرزندش میزبانی مراسم چای خوری عالی باشد، اما جنگ این کار را برای خودش و خانواده اش و همچنین وضعیت مالی اش سخت می کند. . خوشبختانه جنگ فرصت‌هایی را برای رسیدن به هدفش فراهم می‌کند (و منظورم معمولاً بردن غنائم جنگی است) در کل یک انیمه بسیار سرگرم کننده است، چطور؟ به عنوان یک دوستدار تاریخ ژاپن (به ویژه Sengoku Jidai) و فرهنگ، دیدن شخصیت های تاریخی و تعامل آنها با فوروتا جالب است. دیدن او که بیش از حد از ظروف سفالی و لوازم دم کردن چای هیجان زده می شود خنده دار است. حتی هیجان زده شدن از بقایای آهنی یک دمنوش معروف که اکنون شبیه تکه های آهن است. لحظاتی وجود دارد که او یا اودا در لحظات تاریخی معروفی مانند شورش موراشیگه اراکی یا هونجی که در آن اودا نوبوناگا توسط آکچی میتسوهید کشته شد، شرکت می‌کنند. کیفیت صدا خوب است و چون دوبله انگلیسی وجود ندارد، زیرنویس ها به درستی مطالبی را که گفته می شد ترجمه می کردند. (شکایات جزئی مانند جایگزینی موقعیت به جای نام) این انیمیشن با سبک هنری واقع گرایانه و غنی که به درستی ژاپن دهه 1500 تا 1600 را به تصویر می کشد، بسیار چشمگیر است. جزئیات دقیق و سایه های سنگین وجود دارد. تحرک زیاد و بسیار روان. اگر از تاریخ و فرهنگ ژاپن لذت می برید، لطفا هیوگو مونو را بررسی کنید. من صرفاً یک بررسی ترکیبی به آن می‌دهم زیرا چیزی نیست که همه به آن علاقه داشته باشند. اقدامات کمی وجود دارد و شما باید فرهنگ یا تاریخ ژاپن را درک کنید تا واقعاً از آنچه در حال وقوع است قدردانی کنید. اگر از آنچه قبلاً ذکر شد قدردانی کنید، لذت واقعی را در این گوهر پنهان خواهید یافت که به ندرت مورد بحث قرار گرفته است.

Hyouge Mono اثری کمیاب و نسبتاً منحصر به فرد از داستان های تاریخی کاملاً آگاهانه است. این اقدام عظیم - که با جدیت زیاد، با جزئیات زیاد و در مقیاسی دقیق انجام شد - ظهور چیزی را به تصویر می‌کشد که بعداً «بوهم» نامیده می‌شود. این شخصیت اصلی خود را برای بیش از یک دهه در مبارزه رهایی خود دنبال می کند. مردی که نمی تواند خود را وقف ارباب، طایفه، ملت، خانواده اش کند و نه صنعتگر است و نه استاد. چیزی که با میل ناشی از حسادت و برانگیختن ساده لوحی آغاز می شود: داشتن یک شاهکار، حتی اگر در خفا باشد... به سرعت به یک وسواس تبدیل می شود و پس از تعریف همه انتخاب ها، شادی ها و تردیدها در طول سال ها زندگی اش، به یک سبک زندگی. هیوگه مونو با ردیابی تغییرات ارزش شاهکارهای مشهور، نظم اجتماعی ژاپن فئودالی را به چالش می کشد. همانطور که ارزش آنها از اشیایی که نشان دهنده قدرت، حق حاکمیت، وضعیت تعیین شده بهشتی هستند.. به اشیایی هنری تغییر می کند که ارزش آنها با جایگاه مقایسه ای آن در میان سایر اشیاء هنری تعیین می شود. تعقیب و گریز به دنبال آنها دیگر بر دیگران قدرت ایجاد نمی کند، بلکه در جایی که اشیا بر کسانی که به دنبال یا مالک آنها هستند قدرت دارند - و جستجوی آنها به معنای جستجو برای زیبایی، برای تحقق زندگینامه، برای کنترل شخصی بر اینکه چه کسی مجاز است آنها را ببیند، آنها را نگه دارد. یا کی نیست مهمتر از همه: ارزش کسانی که آنها را تعقیب می کنند، می خواهند، دارند، می بینند، دیگر با تولد و اصل و نسب تعیین نمی شود - بلکه با ذوق، حساسیت و دانش اکتسابی تعیین می شود. همه این‌ها در میان جنگ‌های بی‌شمار، درگیری‌ها و تحت تأثیر یک جنبش فرهنگی جدید اتفاق می‌افتد: «سادگی». شخصیت اصلی مادی‌گرا، فرصت‌طلب، لذت‌طلب است و به‌طور کلی بی‌آزار دیده می‌شود. بی‌آزاری و نداشتن ایدئولوژی/وفاداری او را زنده نگه می‌دارد زیرا اربابانش می‌میرند، حوزه‌ها سقوط می‌کنند، دوستانش تبعید می‌شوند و دشمنان سابقش به قدرت می‌رسند و معلمانش کشته می‌شوند. این یک اثر هنری شگفت انگیز است - به طرز درخشانی اجرا شده و به همان اندازه که جالب و خنده دار است. اگر - خوب اگر - اتفاقاً موضوع آن را می شناسید و به آن علاقه دارید. Hyouge Mono نه تنها برای همه نیست، بلکه انتظار دارد ترکیبی بسیار خاص از دانش اجتماعی، فرهنگی (بالا) و (هنر) تاریخی از بینندگان خود باشد. هر چه تعداد اینها بیشتر باشد، نمایش لذت بخش تر می شود. برعکس: خسته کننده تر می شود. شامل 40 قسمت سنگین (بدون پرکننده، بدون مزخرف) آن را به سریالی تبدیل می کند که فقط به افراد بسیار کمی و در موقعیت های بسیار کمی توصیه می کنم. اما برای کسانی که می توانند از این نمایش لذت ببرند.. ترکیبی است که احتمالاً دیگر هرگز نخواهند یافت و قبلاً هرگز در سریال های انیمیشنی پیدا نکرده اند. هیچ چیز دیگری مانند آن وجود ندارد. چیزی که من ازش خبر ندارم و من مجموعه ای از برنامه ها و فیلم ها را تماشا کرده ام. این احتمال وجود دارد که هر شرکتی در تاریخ تلویزیون 40 قسمت از چنین چیزی را تأمین مالی کند، باید به صفر برسد. با این حال: برخی از شرکت ها ظاهرا دارند. من برای آن بسیار سپاسگزارم. این یک شاهکار است - که فقط 9 مورد را از من گرفته است، فقط به این دلیل که از دید بیرونی ... خیلی سخت و خاص است. برای من 10/10 است. داستان: 10، هنر: 9، صدا: 9، شخصیت: 10، لذت: 9، کلی: 9. (به صورت موضوعی: لذت 10 / به طور کلی 10)