Koukaku Kidoutai: Stand Alone Complex - Solid State Society

این همیشه برای من نقطه‌ای بوده است که Ghost in the Shell به عنوان یک فرنچایز شروع به نزول کرد. من از فیلم 1995 لذت می برم، از معصومیت و هر دو فصل از مجموعه Stand Alone لذت می برم، اما هر بار که به این فیلم می آیم، همیشه برای رسیدن به انتها تقلا می کنم. تعدادی از مشکلات من با این فیلم وجود دارد، اما اجازه دهید با اولی شروع کنیم. Solid State Society اساساً یک Ghost in the Shell "بزرگترین موفقیت ها" است. این فیلم جنبه های فیلم سال 1995، بی گناهی، و فصل اول SAC را ترکیب می کند. فیلمی در سال 1995 که طرف مقابل آن را «عروسک‌گردان» (نه استاد پوپر) نامید که به نظر می‌رسد یک هوش مصنوعی کاملاً آگاه است. بی گناهی با بچه های ربوده شده و Motoko Kusanagi که بخش 9 را ترک می کند. فصل اول SAC که "Puppeteer" یک هکر است و به نوعی هوش مصنوعی است. همچنین دارای تصاویر و موسیقی SAC است. مشکل من با این این است که این فیلم واقعاً ایده‌های اصلی خود را ندارد و در نتیجه احساس می‌کند کسی مجموعه‌ای از مفاهیم GITS گذشته را به دست آورده و آنها را در یک فیلم قرار داده است. فیلم اکشن زنده به اندازه کافی خنده دار همان اشتباهات را تا حد زیادی مرتکب می شود، اما این غیر از نکته است. برای من عجیب است که کامیاما حتی چنین کاری را انجام دهد، با توجه به این واقعیت که SAC S1 و 2nd Gig کار بزرگی در دمیدن زندگی جدید به GITS انجام می دهند. حالا به نظر می رسد که او از اوشی و خودش استفاده می کند. حالا موضوع دوم، این واقعیت است که زمان فیلم دو سال بعد از گیگ دوم رد می‌شود و در نتیجه، شخصیت‌ها به گونه‌ای تغییر می‌کنند که طبیعی نیست یا فقط احساس می‌کند... و من از استفاده از این اصطلاح، "بازنویسی شخصیت" متنفرم. . به عنوان مثال، موتوکو از بخش 9 ناامید می شود و تحقیقات خود را انجام می دهد، توگوسا رهبر بخش 9 است، فوجیکوماها بی کفایت هستند، آراماکی نگران آینده بخش 9 است، توگوسا سایبری می شود، باتو فقط درگیر پرونده هایی می شود که پیدا می کند. جالب است، بخش 9 تا حد زیادی گسترش یافته است و سایتو عملیات های خارج از کشور را آغاز می کند. همه اینها چه وجه مشترکی دارند؟ هیچ گذار آرامی به هیچ یک از این چیزها وجود ندارد، تنها چیزی که همه این رویدادها را به هم مرتبط می کند هیچ چیز نیست. در پایان گیگ دوم، احساس می‌کردم که بخش 9 هنوز عادی است و اتفاق بدی نیفتاده است، اما بین پایان گیگ دوم و این فیلم اتفاقات زیادی افتاده است که من تقریباً یک سریال یا فیلم انیمیشن می‌خواهم. در طول زمان پرش اتفاق می افتد فقط برای اینکه ببینیم چگونه همه این چیزها انجام می شود. به همین دلیل است که من به شدت از پرش‌های زمانی در داستان و به‌ویژه پرش‌های زمانی که روی ساخت شخصیت‌های اصلی پنهان می‌شوند، بدم می‌آید، و این فیلم نتوانست نظر من را نسبت به ایده تغییر دهد. صحنه‌ای که آرامکی و باتو ممکن است یکی از بهترین صحنه‌های فیلم باشند، اما مشکل اینجاست که اهمیت دادن به آن برای من سخت است، زیرا من حتی آن چیزی نیستم که همه وقایع منجر به گفتگو شود. سومین مسئله این است که شرورها کاملاً تحت فشار هستند. Mune و The Puppeteer هر دو شرور اصلی داستان هستند و در حالی که هر دو انگیزه آنها شامل کودکان ربوده شده، کاهش نرخ زاد و ولد در ژاپن، افراد مسن ضعیف، کشتن افراد مهم در چشم انداز سیاسی ژاپن و بازنویسی خاطرات کودکان بر روی کاغذ جالب است، ارائه شده است. به روشی خشک که در آن شخصیت ها فقط قبل از مرگ یا یک لحظه بزرگ دراماتیک، هر نوع شخصیتی را آشکار می کنند. قبل از آن، آن‌ها کار زیادی انجام نمی‌دهند، و فقط احساس می‌کنند که تنها اقداماتی که انجام داده‌اند، درست قبل از مرگ یا قسمت دراماتیک اصلی بوده است. این و «عروسک‌گردان» ممکن است یک هوش مصنوعی باشند، اگر فیلم به وضوحی که در مورد هویت آن شخصیت انجام داد متوسل شود. مواردی در مورد فیلم وجود دارد که مانع از تماشای کامل آن می شود. موسیقی Yoko Kanno عالی است و شنیدن Run Rabbit Junk عالی بود. اکشن نیز بسیار خوب است و سکانس اکشن نهایی با تانک های سایبورگ به دلیل همکاری موزیک و اکشن در کنار هم بسیار خوب است. پایان با موتوکو و باتو با نسخه کند شده «دست کمی بگیر» که در پس‌زمینه پخش می‌شود همراه با مکالمه‌ای که دو شخصیت با هم دارند، روشی تاثیرگذار برای پایان دادن به سریال بود، این پایان بیشتر از پایان گیگ دوم است. علیرغم اینکه کنسرت دوم در کل بسیار بهتر است. به طور کلی، من از Ghost in the Shell SAC و دو فیلم اول بسیار لذت بردم، اما این فیلم به نظرم واقعا خسته کننده بود. هر بار که آن را تماشا می‌کنم، همیشه برای به پایان رساندن آن تلاش می‌کنم به دلیل بدی‌ها، رد زمانی و اینکه فیلم به ندرت ایده‌های خوبی از خودش دارد. اگر از طرفداران SAC هستید، می‌گویم برای امتیاز و اکشن آن را تماشا کنید، اما آماده باشید که غرق شوید، اگر فقط به‌عنوان یک فیلم تماشا می‌کنید، از آن صرفنظر کنید زیرا ارزش سرگرمی بسیار کمی از تماشای آن دریافت می‌کنید.

در بررسی‌هایم از کنجی کامیاما GitS:SAC 2nd GIG و Eden of the East، به این نتیجه رسیدم که کارگردان، علی‌رغم استعدادش در ارائه بصری، تداوم و جزئیات زیبایی‌شناختی، نویسنده‌ای هک است که سناریوهای جذابی می‌سازد اما اغلب. آنها را با انگیزه های شخصیتی ضعیف و متناقض و طرح های بیش از حد پیچیده کتاب می کند. با Solid State Society، کامیاما یک بار دیگر هک بودن خود را در نوشتن ثابت کرده است، اما این بار یک پیچ وجود دارد! این فیلم علاوه بر داستانی فوق‌العاده پیچیده، ناتوانی او را در به تصویر کشیدن شخصیت‌هایش حتی با اندکی رشد یا پویایی به‌طور برجسته‌تر نشان می‌دهد. و چه کسی بهتر از بانوی پیشرو ما، سرگرد موتوکو کوساناگی، نقش‌آفرینی برای شخصیت‌های مسطح و کاملاً بی‌علاقه است؟ در پایان 2nd GIG او فردی مهم را از دست داد و در نتیجه بخش 9 را ترک کرد، و گفته می شود که در دو سال پس از آن، او اساساً نقش مرد خندان را از فصل اول بر عهده گرفت: گشت و گذار در اینترنت و معامله عدالت هوشیارانه را رعایت کنید، اگرچه به نوعی بدون اینکه کسی (حتی از بخش 9) متوجه اعمال او شود یا حتی او را تحت نظر داشته باشد. در طول فیلم، سرگرد همان خود رواقی همیشگی اوست، هرگز در مورد چیزی در گذشته اش با کسی صحبت نمی کند و صرفاً بر روی کار گرفتن عروسک گردان تمرکز می کند. من پایان آن موضوع داستان را خراب نمی‌کنم، اما همین کافی است که بگویم، درست مانند فینال 2 GIG، کاملاً متکی بر این است که Major یک احمق است که متوجه چیزی مهم و به طرز خنده‌دار واضحی نشده است. در پایان فیلم، او صمیمانه (البته با لباس زیرش) با باتو صحبت می کند و در مورد اینکه چگونه در طول این دو سال وانمود به آیدن پیرس از Watch Dogs (که خودش از علاقه مندان به مرد خندان بود) احساس گمشده ای می کرد. )، اما وقتی با بخش 9 کار کرد تا عروسک‌باز را بگیرد، کاملاً احساس کرد و به این معنی بود که او دوباره به تیم خواهد پیوست. در اینجا یک سوال میلیون دلاری دیگر برای کامیاما وجود دارد: چرا ما هرگز نمی‌بینیم که ماژور با آن احساسات پوچی مبارزه می‌کند، نه اینکه در پایان فقط درباره آنها صحبت کنیم، انگار اصلاً مرتبط هستند یا حتی به آنها اشاره شده است؟ اگر این فیلم سعی می کند اولین فیلم دهه 90 باشد، چرا نمی تواند حول تضاد درون فردی او بچرخد، درست مثل آن فیلم؟ فیلم اصلی GitS تماماً در مورد جستجوی سرگرد برای احساس خودش بود، در حالی که شرور (مستر عروسکی) کسی بود که می خواست انسانیت را تجربه کند و بنابراین مکمل آشفتگی درونی خود سرگرد است. SSS' Puppeteer به وضوح از استاد عروسک خواری می کند، و با این حال هویت اولی، علیرغم اینکه یک نقطه اصلی داستان است، اساساً هیچ تأثیری بر سرگرد ندارد، و همچنین نباید به خاطر بد توضیح داده شده باشد. با این واقعیت که تنها چیزی که او را به طرح توطئه کاملاً حذف شده مربوط به کودک ربایی و مراقبت از سالمندان گره می‌زند، حرف‌های علمی تخیلی بی‌معنی است، حتی اگر Masamune Shirow یک کتابچه راهنمای همراه نوشته باشد و شما یک آنتاگونیست داشته باشید. از لحاظ روایی و موضوعی مهم نیست. چیزی که من به آن می پردازم این است که تلاش این فیلم برای ایجاد هویتی جدید این است که فصل اول و اولین فیلم را با تنبلی در هم آمیزد. بنابراین ما با یک طرح اسرارآمیز که کمتر از قوس مرد خندان رضایت بخش است و یک شخصیت (تقریبا) کاملاً ناسازگار که توهینی به میراث فیلم اصلی مامورو اوشی است، باقی می‌مانیم. من در این مورد واضح خواهم گفت: کامیاما ایده‌های جذابی برای فیلم‌های هیجان‌انگیز توطئه‌آمیز دارد و مهارتی در به تصویر کشیدن تعلیق با سبک کارگردانی‌اش دارد، پس چرا سعی نکنیم مهارت او در نویسندگی توطئه‌آمیز و فیلم‌سازی پرتنش را با داستانی شخصی‌تر پیوند بزنیم. حول محور یک فرد یا مجموعه کوچکی از شخصیت ها به جای هیولای فرانکشتاین از مواد قبلی GitS می چرخد؟ در اینجا یک ایده جایگزین وجود دارد: در طول مدتی که آیدن پیرس در اینترنت فعالیت می کرد، وضعیت عاطفی سرگرد به دلیل ناتوانی / عدم تمایل او به غمگین شدن بیشتر و بیشتر می شود. این باعث می شود که سرگرد در یکی از تحقیقات خود اشتباه کند و تقریباً باعث می شود اعضای بخش 9 کشته شوند (همه آنها را ناتوان می کند). او و باتو، که به سختی فرار کردند، سپس به عنوان فراری شناخته شدند (دوباره)، و اکنون بر عهده سرگرد و باتو است که نام آنها را پاک کنند، توطئه را حل کنند، و عامل یا عاملان آن را پیدا کنند، در حالی که او تلاش می کند تا در نهایت به خود اجازه شفا دهد. ، نزدیکترین دوستش در این راه به او کمک می کند. این تمام چیزی است که برای یک ساختار استاندارد باید وجود داشته باشد. آن را با مقداری درون نگری، استعاره ها و نمادهای مناسب برای انسجام داستانی-مضمونی پر کنید، به شخصیت ها آسیب پذیری واقعی بدهید، پیوند بین این دو را عمیق تر کنید، کمان های شخصیتی مربوط به آنها را کامل کنید، و هوس کنید، شما یک اکشن سرگرم کننده و در عین حال از لحاظ احساسی غنی و رضایت بخش خواهید داشت. هیجان انگیزی که جدا از داستان ساده تر، درست در کوچه کامیاما است. او مهارت خود را در ساخت فیلم‌های هیجان‌انگیز هیجان‌انگیز با SSS نشان می‌دهد، و واقعاً مایه شرمساری است که طرح بسیار پیچیده فیلم دنبال کردن آن را دشوار می‌کند. کارگردانی خوب کامیاما با کیفیت تولیدی که به طور مشخص بهتر از GIG دوم است، کمک می کند، حتی اگر به سطح فیلم اصلی نزدیک نباشد. با وجود این، طراحی شخصیت ها تیز هستند و رنگ آمیزی در طول فصل اول بسیار بهبود یافته است (تثبیت رنگ های بیش از حد اشباع آن). کارگردانی هنری یوسوکه تاکدا دوباره تحت تاثیر قرار می‌دهد و کار پس‌زمینه‌ای فوق‌العاده به ما می‌دهد. متأسفانه واقعاً انیمیشن شخصیتی زیادی وجود ندارد، و اگرچه آن قسمت شکل‌گیری چهره به طور جدی به خوبی انجام شد، فیلم خارج از صحنه‌های اکشن کمی بی‌تحرک و بی‌تحرک به نظر می‌رسد. علاوه بر این، مشکلی که من با صحنه‌های اکشن گفته شده دارم، میکس نامتناسب صدا است که در بسیاری از فیلم‌های کریستوفر نولان، با جلوه‌های صوتی کاملاً غلبه بر آهنگ‌های آوازی و موزیکال، احساس راحتی می‌کند. من به اندازه کافی خوش شانس بودم که DVD Bandai را از کتابخانه محلی خود دریافت کردم تا بتوانم در حالی که آهنگ آواز انگلیسی را می شنوم زیرنویس ها را فعال کنم (و من دوبله را توصیه می کنم). این میکس صدای ضعیف، گاهی اوقات می تواند به موسیقی متن Yoko Kanno آسیبی وارد کند که مایه شرمساری است. خارج از چند صحنه که موسیقی بسیار شاد و جاز است، موسیقی هم فوق العاده است و هم به خوبی استفاده شده است. کانو مخصوصاً صحنه پرتعلیق بیمارستان را میخکوب می کند، و من متوجه شدم که اغلب به آهنگ "Solid State Society" گوش می دهم. در نهایت، لذت بردن در Solid State Society وجود دارد، اما تماشای فصل اول و اولین فیلم سرگرم‌کننده‌تر خواهد بود، زیرا هر دو کاری را انجام می‌دهند که به طور جداگانه قصد انجام آن را دارند، بسیار بهتر از این که این فیلم با هر یک از مواد خود انجام می‌دهد. که آنقدر بی رحمانه دزدید. شاید این مقایسه مناسب‌ترین نباشد، اما من تا حد زیادی به آخرین فیلمی که نقد کردم، یعنی Psycho-Pass Sinners of the System: First Guardian، فکر کرده‌ام و شباهت‌هایی به SSS می‌بینم: کارگردانی هنری خوب، نه- انیمیشن ستاره‌ای، اما همچنان محکم، موسیقی عالی، طرح توطئه‌ای و برند علمی تخیلی Production I.G. برخی از کارها در واقع در SSS بهتر انجام می‌شوند، عمدتاً به این دلیل که چگونه به برخی صحنه‌ها حس تنش قابل لمس‌تر و میخ‌گزنده‌تر می‌دهد، اما از دیدگاه روایی بسیار کوتاه‌تر از First Guardian است. جایی که SSS، در پایان، در کشمکش هایی که قهرمان اصلی فیلم قبل از شروع فیلم از سر گذرانده بود و حتی در اکثر زمان فیلم به آن اشاره ای نمی شود، اولین گاردین تقریباً تمام زمان خود را صرف کاوش در مبارزات قهرمان می کند. فلاش بک و فیلم را به پایان می رساند و او نشان می دهد که با گرفتن یک تصمیم کلیدی چقدر رشد کرده است. First Guardian به جذاب‌تر کردن شخصیت‌ها و جهان اختصاص دارد و در عین حال روایت فراگیر فرنچایز را پیش می‌برد، در حالی که Solid State Society فقط به دو اثر بسیار مورد توجه فرنچایز GitS، ترکیب ضعیف آن‌ها و نام‌گذاری آن راضی است. لحظات خود را دارد، اما من به این زودی ها، حتی هرگز، دوباره آن را مرور نخواهم کرد. طبق معمول، متأسفانه نوشته کامیاما من را ناامید کرد، بنابراین فکر می‌کنم بازی هوشمندانه‌تری را انجام دهم و به SAC_2045 ضربه نزنم. تماشای مبارک! -LC