Ginga Tetsudou 999

من با توقعات ناهنجار وارد این مجموعه شدم، شاید تا حدی به دلیل سبک هنری قدیمی، و فکر می‌کردم که قرار است یک نمایش ماجراجویی سبک کارتون صبح شنبه باشد. این تا حدودی برای برخی از عناصر درست است، اما من برای اینکه در نهایت چقدر تاریک و متفکرانه بود آماده نبودم. چه تعمدی باشد و چه تعبیر وحشیانه من، 2 داستان در اینجا گفته می شود. لفظی در مورد پیوندهای خانوادگی و تکلیف اکراهی. و داستان متافیزیکی تر، که در ارائه آن غیرقابل انکار مذهبی است، در مورد سفر از طریق نوعی برزخ برای یافتن انسانیت است. این دومین جنبه تفسیری‌تر داستان است که واقعاً من را به سمت خود جذب کرد. برای اکثر قسمت‌ها، نمایش سطحی فقط راه‌اندازی چند راهپیمایی برای شخصیت‌های اصلی است که در سیاره‌ای با مضمون خلاقانه با آنها روبرو شوند. اپیزودهای زیادی وجود دارند که به دلیل ماهیت ساده آنها و ابزارهای داستانی مورد استفاده مجدد مانند شخصیت هایی که کارت قطار خود را به سرقت می برند، می توانند «پرکننده» در نظر گرفته شوند. اما از آنجایی که این داستان بسیار در مورد سفر است، فکر می کنم به صرف زمان بیشتر با آن کمک می کند. به همین دلیل است که فیلمی به همین نام که این مجموعه را بازنویسی می کند، از نظر لحن بسیار متفاوت است، بدتر. این نمایش کیفیت رویایی خاصی دارد، یا می توانید تعبیر کنید که هیچ یک از اینها واقعاً در دنیای فیزیکی اتفاق نمی افتد. سوار شدن در فضا در یک قطار به سبک قدیمی یک چیز است، اما موارد زیادی از شرایط یا ویژگی های خلاقانه اما غیر واقعی بسیاری از سیاراتی که بازدید می شوند وجود دارد. یا فقط اینکه شخصیت ها می توانند بدون مشکل پنجره قطار را در فضا باز کنند. این یک تماشای مفرح و در مواقعی عجیب و غریب می‌سازد، اما هرگز نمی‌دانید که سیاره بعدی در سفر چه چیزی را در سر دارد. سایر عناصر شگفت انگیز و مرموز ارائه شده و به عنوان یک واقعیت باقی مانده است که آنها را جالب تر می کند. مانند هدایت قطار که بدنی نامرئی دارد، یا زمانی که ماتل «شکل واقعی» یا داخل چمدان خود را به کسی نشان می‌دهد و آنها طوری واکنش نشان می‌دهند که گویی فرشته‌ای دقیق از نظر کتاب مقدس را دیده‌اند یا به ترتیب در داخل صندوق عهد. بنابراین چیزی که من از داستان به دست آوردم بیشتر شبیه کمدی الهی بود تا یک داستان سرراست سفر جاده ای. ماتل به عنوان یک فرشته راهنما در تصویر مادر مرده تتسورو عمل می کند. وعده به دست آوردن یک بدن مکانیکی و زندگی ابدی در پایان سفر 999 تقریباً شبیه یک افسانه به نظر می رسد که برای تتسورو گفته شده است تا بتواند امید خود را در محیط بدی که در آن بود حفظ کند، یک دروغ سفید مانند بابا نوئل. جادو به زندگی کودک و هنگامی که مادر تتسورو درگذشت، گویی مستقیماً به عنوان یک نیروی راهنما از طریق Maetel برای کمک به تتسورو در برقراری صلح با جهان و یافتن انسانیت خود پس از مقابله با ساختگی که زندگی ابدی بود، رفت. تتسورو در این سفر مظهر دوست داشتنی ترین روح انسان است. او مهربان و همدل است و نور درخشانی را به نمایش می گذارد که تقریباً در هر سیاره ای که از آن بازدید می کند، تغییر ایجاد می کند، البته نه تغییری دائمی، بلکه تغییری در قلب یا دیدگاه ساکنان است. بسیاری از سیارات به هر طریقی نابود می شوند یا شخصیت های جانبی که با آنها تعامل دارند در نهایت می میرند. سرنوشت آنها مهر و موم شده یا سرنوشت ساز بود، اما ممکن است مهربانی را در آخرین لحظات از طریق تتسورو بیاموزند. او همچنین از نظر انسانی خطاپذیر است، تتسورو می تواند عجول باشد و به جای در نظر گرفتن تصویر بزرگ، بر اساس احساسات عمل کند. علائم سن او بلکه انسانیت در کل. این توسط Maetel به عنوان یک راهنمای عاقلانه و نگهبان عمل می کند، اما فقط تا آنجا که Tetsuro را زنده نگه می دارد و در طول سفر خود حفظ می کند. او در نهایت اکشن محرک را می سازد و در پایان داستان باید بین روح انسانی خود و میوه ممنوعه زندگی ابدی یکی را انتخاب کند. ماتل با اکراه او را راهنمایی می کند و با نزدیک شدن به پایان سفر، دردمندتر می شود. من این را در حالی دیدم که مادر تتسورو در حال درخشش بود و در انجام وظیفه خود برای ادامه دادن او در این مسیر دشوار تزلزل داشت. چندین بار می خواهند تسلیم شوند و در یکی از سیاراتی که از آن عبور می کنند زندگی آرامی داشته باشند. اما سفر باید ادامه پیدا کند و این داستان تتسورو است. ماتل در مواقعی تحت تأثیر نوعی موجود خداگونه قرار می گیرد که بعداً متوجه می شویم پدرش است. او در نهایت وظیفه دارد و باید به کار خود به عنوان نگهبان و ناظر تتسورو ادامه دهد. قطار نیز باید همیشه به سمت جلو حرکت کند، و اغلب نشان می دهد که اگر قهرمان ما به موقع به آن نرسد، بدون او خواهد رفت. یادآوری شاید خطرات بطالت، یا اینکه کائنات منتظر تصمیمات دشوار شما نخواهد بود. آن سوت قطار که به عنوان یک فراخوان به سرنوشت و یادآوری هدف تتسورو که در پایان در انتظار او است، آشنا می شود. این احتمالاً به دلیل محدودیت‌های بودجه بوده است، اما ما به ندرت مسافر دیگری را در 999 می‌بینیم، که این احساس را تقویت می‌کند که این یک سفر شخصی برای روح تتسورو است نه 999 که صرفاً به عنوان یک خط حمل‌ونقل عمومی به معنای واقعی کلمه عمل می‌کند. چگونه پایان را تفسیر کنم؟ خوب، من می توانستم آن را به عنوان تتسورو ببینم که خرد به دست آورده است و می بینم که واقعاً ماشین سازی با مردم چه کرد و با انتخاب انسانیت متناهی به جای ابدیت بی رحم، مادرش را گرامی داشت. نابودی خدا (پدر ماتل) و شیطان (ملکه پرومتیوم) که هنوز در بخش‌های کوچک‌تر جهان و در قلب مردم زندگی می‌کنند. مادر تتسورو بسته می‌شود و می‌تواند با تتسورو خداحافظی کند و به او منتقل شود و ماتل را آزاد کند تا در سفر زندگی‌اش برای پسر جوان دیگری به عنوان چوپان عمل کند. ماتل در پایان سوار بر قطاری بسیار آینده‌نگرتر دیده می‌شود، مطمئن نیستم که این به این معناست که او به کهکشانی بسیار متفاوت می‌رود یا کلاً در حال پریدن به نقطه‌ای دیگر از خط زمانی است، اما در هر صورت این کار انجام می‌شود. از تتسورو و زندگی جدیدش فاصله می گیرد. بنابراین، اینجاست، برداشت کاملاً شیزو من در مورد Galaxy Express. نمایشی زیبا، غم انگیز، امیدبخش، مالیخولیایی و درون نگر بود که فراموش نمی کنم. من فکر می کنم که حتی از نمایش به صورت واقعی و به معنای واقعی کلمه لذت زیادی وجود دارد. تنها چیزی که آن را کمی عقب نگه می دارد، بودجه به ظاهر کم است. بسیاری از اتفاقات مشابه با شخصیت های جانبی و عبارات مشابه با خود شخصیت های اصلی رخ می دهد. بخش‌های دیگر مانند کمبود شخصیت‌های پس‌زمینه، همانطور که در بالا ذکر کردم، در واقع تجربه را بهبود می‌بخشند. اما برای افرادی که قبلاً طرفدار انیمه‌های قدیمی نیستند، ممکن است سبک و انیمیشن قدیمی‌تر کمی نگران باشند. صحنه‌های واقعاً زیبا و هنر پس‌زمینه وجود دارد، با این حال احساس می‌کنم با ادامه سریال قوی‌تر می‌شوند. مطمئناً باید برای این کار ذهنیت درستی داشته باشید، مانند هر سریال طولانی واقعاً، و فیلم مطلقاً جایگزینی برای آن نیست. اگر فقط یک داستان ماجراجویی سرگرم کننده یا اکشن انیمیشنی خوب یا مواردی از این دست می خواهید، می گویم به جای دیگری نگاه کنید. اما اگر تا به حال در سفری طولانی دچار نوعی مالیخولیا متفکرانه شده اید، جایی که به نظر می رسد بین لایه های واقعیت وجود دارید و می توانید آنها را از منظری تازه قضاوت کنید. این نمایش به گونه ای است که گویی در یکی از آن لحظات به کما رفته اید و برای فرار باید از برزخ عبور کنید. libera te tutemet ex inferis خداحافظ 999

من می خواهم یک بررسی "توصیه نمی شود" را ارائه دهم که بیشتر به این نیست که چگونه Testsurou صدای آزار دهنده ای دارد. من قصد دارم آخرین باری که نظر نوشتم از آن MAL استفاده کنم، و یادداشت کنم و برای داستان، هنر/انیمیشن، شخصیت، موسیقی/صدا، و لذت امتیاز بدهم، با یک کلیات نهایی "چرا" ". هنر/انیمیشن: هنر بر اساس مانگای لیجی است که مشکل One Piece ترسیم زنان را دارد، با این تفاوت که او این کار را نه تنها برای همه زنان، بلکه برای نوجوانان و افراد مسن نیز انجام می‌دهد. پس حدس می‌زنم طراحی کاراکتر 2/10 است. آناتومی اولیه دارد، و تقریباً هیچ چیز دیگری. می‌توان از این موضوع شکایت کرد، مثلاً به طراحی شخصیت Maetel علاقه داشت، اما توجه داشته باشید که حداقل 25 بار دیگر در این مجموعه تکرار شده است، فقط با لباس‌ها و رنگ موی متفاوت. در مورد لباس حرفی ندارم. حالا برای هنر سیاره. باید 8/10 اکراه داد. خیلی مدرن به نظر نمی رسد، اما واقعاً مکان هایی را که در آن هستند به خوبی منتقل می کند. حالا انیمیشن تقریباً همان چیزی که برای نمایش زمان آن انتظار دارید. 9/10 اگر این 40 سال پیش نوشته شده بود، اما 4/10 اکنون. بهتر از مواردی مانند Ex-arm، و ترکیب بندی (یا هر چیز دیگری) و انتقال صحنه معمولاً خوب است. موسیقی/صدا: آنها 5 آهنگ دارند که اغلب پخش می شوند. آنها با این سریال مناسب هستند، اما قدیمی به نظر می رسند، که عجیب است زیرا نمایش سعی می کند خود را در آینده نشان دهد. موارد دیگر کمک می کنند تا تنوع بسیار مورد نیاز را به ارمغان بیاورند، اما بسیار اندک هستند. تقریباً مانند هر سریال دیگری که دیده ام، با SFX های استفاده شده مشکلی ندارم. به VA ها اهمیتی نده، پس هیچ چیزی در مورد آن برای من نیست. با توجه به کیفیت آن، من 6/10 را می دهم، اما به دلیل ماهیت تکراری آن، می خواهم آن را به 4/10 کاهش دهم. خلاصه داستان: وجود ندارد. در عوض، این یک سریال اپیزودیک است که اسرار شخصیت‌ها در سرتاسر آن پخش شده است (البته من آن‌ها را برای «شخصیت» نگه خواهم داشت). طرح داستان برای هر قسمت (نمایش اپیزودیک است، اما دارای چند قسمت 2 و یک 3 قسمتی است) معمولاً کاملاً شبیه به هر قسمت است، به جز تحت تأثیر خصلت های سیاره و شخصیت ها. نتایج به ندرت از یکدیگر متفاوت است و طراحی سیاره/جهان‌سازی به هیچ وجه قابل بررسی نیست. هک، آنها می توانند پنجره های قطار را در فضا باز کنند (در قسمت اول این کار را انجام می دهند)، بدون نتیجه. بیش از هر چیز، تداوم این نمایش وحشتناک است. نمونه طرح: تتسورو در یک سیاره پیاده می شود، شخصی در آنجا فقیر است و پاس او را می دزدد. آنها سعی می کنند سوار قطار شوند، سپس یا می میرند یا نمی توانند، تتسورو پاس را می گیرد، سپس دوباره سوار قطار می شود. پایان قسمت. مثال سیاره: 0.01% سیاره. همه افراد روی این سیاره 100 برابر ضعیف تر از یک انسان معمولی هستند، ساختارها و خود سیاره نیز همینطور. مفهوم خوبی است، اما واضح است که این سیاره ای نیست که با توریست ها خوب باشد، و جمعیت آن نمی تواند در جای دیگری زندگی کند، با این حال هدف آن قسمت این بود که زن و شوهری پاس تتسورو را دزدیدند تا به جای دیگری بروند. مثالی از ناهماهنگی: در یک قسمت، مانعی وجود دارد که در صورت داشتن کارت جعلی از سوار شدن به قطار محافظت می کند. در دیگری، مردم بدون هیچ گذری وارد قطار می شوند. من نمی توانم منطقی بیش از 2/10 بدهم. 1 قسمت را ببینید، تقریباً همه آنها را دیده اید. شخصیت ها: اوه، پسر. برخی می گویند تتسورو در طول سفرهای خود در حال تکامل است. من می گویم که او به طور مداوم متناقض نوشته شده است، به جز آرزوی او برای تبدیل شدن به یک سایبورگ، که در واقع به درستی تنظیم شده است. با این حال، او را به شخصیتی لذت‌بخش تبدیل نمی‌کند، به‌ویژه اینکه هر شخصیت دیگری او را به‌خاطر یک انسان خوب تحسین می‌کند. (2/10) رهبر ارکستر به مثابه تسکین کمیک دیده می شود. من درک می کنم، اما بیش از هر چیز، او فقط برای گفتن "قوانین قوانین هستند" و "ما باید زمانی که باید ترک کنیم" و همچنین "آیا ما نمی توانیم منتظر باشیم تا تتسورو و ماتل سوار شوند؟" و آخرین مورد وجود دارد، آمده است. یکی به قطار خودکار آره، هادی بیشتر شبیه یک دستیار مسافرتی است تا یک هادی واقعی. او این نکته را در مورد خاص بودن بدنش دارد که به عنوان یک راز تلقی می شود، اما هرگز توضیح داده نمی شود. (5/10؛ چیزی برای نفرت وجود ندارد، اما چیزی برای دوست داشتن وجود ندارد) ماتل آخرین شخصیت اصلی است. او زن کاملی است که همیشه درست می‌گوید و هیچ کار اشتباهی انجام نمی‌دهد (بر اساس POV سریال)، با این حال سیاره‌ها را منفجر می‌کند، مردم را می‌کشد، و به طور کلی کارهایی را انجام می‌دهد که نمایش بد نشان می‌دهد، اما «نه زمانی که Maetel آن را انجام می‌دهد». معمولاً نقش خنثی‌تری دارد و «هیچ کاری نکن»، اما این به ندرت درست است. او همچنین همیشه به تتسورو می‌گوید که چه کارهایی را نباید انجام دهد، که همیشه آن را نادیده می‌گیرد و جرقه درگیری اپیزود می‌دهد. توجه داشته باشید که تتسورور هرگز یاد نمی گیرد که باید به دیگران گوش دهد. اوه، و او نیز یک راز دارد. که همچنین به درستی توضیح داده نشده است، و با توجه به آنچه نمایش به عنوان پاسخ به ما می دهد، معنی ندارد. (3/10). هر شخصیت خوب (POV) در این نمایش: ماتل و تتسورو را ستایش کنید، داستانی غم انگیز دارند، معمولاً قاتل، دزد و برخی حتی تروریست هستند. (2/10)، آنها بسیار تنبل نوشته شده اند. هر شخصیت بد (POV) در این نمایش: بدون عمق. اگر آنها واقعاً دلیلی برای اقدام خود داشته باشند، نمایش آنها را به یک شخصیت خوب (POV) تغییر می دهد. (1/10) لذت: قسمت اول را دوست داشتم. من یک قسمت دیگر را به خاطر کمدی دوست داشتم. از نوشتن ضعیف این نمایش خندیدم و عصبانی شدم. نامزد کرده بودم، اما هرگز، از قسمت اول گذشته، واقعاً سریال را دوست نداشتم. (3/10) (به دلیل گاه به گاه "خیلی بد، خوب است" یک +1 دریافت می کند، اما برای این کار باید هر قسمت را تماشا کنید. این کار را نکنید. به طور کلی: راستش را بخواهید، من به هنر و موسیقی اهمیتی نمی دهم. این به من 2/10 برای طرح، 2.6/10 برای شخصیت و 3/10 برای لذت می‌دهد. با این حال، این نمایش در کل بسیار بد است، وحشتناک نیست، بنابراین یک 3. نه بد تولید شده است، فقط همه چیز بد است. بیشتر از 1 قسمت تماشا نکنید. در صورت داشتن هر گونه سوال یا چیز دیگری در این مورد با من تماس بگیرید.