D4DJ First Mix

برای جدا نگه داشتن برخی از تعصبات من، این بررسی به دو بخش تقسیم شده است. اولین مورد، افکار من در مورد نمایش به عنوان یک نمایش است (اگر بخواهید "بررسی استاندارد"). دوم، افکار شخصی من است، به عنوان کسی که به طور فعال با دی جی های تور در صحنه EDM کار می کند، در مورد هر چیزی که به دیجی مربوط می شود، مانند کارهایی که فکر می کنم آنها درست یا غلط انجام داده اند، و همچنین آنچه که دوست داشتم ببینم. خوب، برای شروع با نحوه نمایش این نمایش به عنوان یک نمایش شروع کنیم. من اصلاً انتظار زیادی نداشتم، تقریباً به این فکر کردم که این فقط یک "Love Live" دیگر خواهد بود! سبک نمایش، اما نه به خوبی. وقتی فهمیدم یک سریال انیمیشنی سه بعدی است، قلبم کمی بیشتر شد (اگرچه فصل اول Beastars را دوست داشتم، بنابراین کمی امیدوار بودم). من انتظار نداشتم که خودم از آن به اندازه ای که من لذت بردم لذت ببرم. برای شروع، انیمیشن به من اجازه داد تا نفس راحتی بکشم. انیمیشن سه بعدی واقعاً جذاب بود. مطمئنا، ممکن است در ابتدا کمی آزاردهنده باشد، اما خیلی سریع در من رشد کرد. این کمک می کند که بسیاری از تکنیک های انیمیشن برای انیمیشن های دو بعدی در هنگام انیمیشن سازی مدل های سه بعدی استفاده شده است (مثلاً نحوه عملکرد "Into the Spider-Verse"). تعداد کمی از ویژگی‌ها و شخصیت‌های متحرک دوبعدی سنتی بودند، اما تقریباً یکپارچه کار می‌کردند و اصلاً من را از نمایش بیرون نمی‌کشیدند (برخلاف فصل دوم Beastars که شخصیت‌های دوبعدی‌اش کمی برجسته بود. ، به نظر من). بعد، می خواهم بگویم که شخصیت ها سرگرم کننده بودند. آنها مطمئناً جالب‌ترین شخصیت‌هایی نبودند که تا به حال تصور می‌شد، اما نقش‌هایشان را به خوبی بازی کردند و اثری بر من گذاشتند. بسیاری از شخصیت‌های خوش‌بین مانند رینکو، و بسیاری از شخصیت‌های کمی بی دست و پا و شیک مانند Rei وجود دارند، اما همه آن‌ها مانند اینجا با هم هماهنگ نیستند. در نهایت، خود داستان چیز فوق العاده قابل توجهی نیست. این فقط عشق زنده است!، اما دی جی. تقریباً همین است. خوب، حالا در مورد تعصبات شخصی بیشتری که دارم صحبت کنم. بنابراین، من به صورت حرفه ای در صحنه EDM کار می کنم و می توانم زمان زیادی را با دی جی های تور سپری کنم. قبل از اینکه کمی به این نمایش بپردازم، می گویم که یک سری چیزها وجود دارد که آنها در مورد کل موضوع به درستی عمل می کنند! دیدن برخی توضیحات اولیه در مورد کاری که یک DJ (و VJ) انجام می دهد خوب بود، دیدن زیرژانرهای مختلف EDM مورد استفاده قرار می گرفت و دیدن استفاده از کنترل کننده های قانونی جالب بود. هرچند برای من تا حدودی همین جا تمام می شود. در نقطه مقابل، برای من واقعاً عجیب بود که فقط این مفهوم عجیب "واحدهای دی جی" را داشته باشم. بله، گروه ها وجود دارند، اما من هرگز عملکرد گروهی را مانند آنها در این نمایش ندیده ام. به طور معمول، VJ هرگز روی صحنه نیست، آنها از یک غرفه کار می کنند که معمولاً جایی پشت جمعیت است، به طوری که می توانند واقعاً صحنه را ببینند. آنها همچنین معمولاً از گروه موسیقی نام برده جدا نیستند. شما چند استثنا مانند "DROELOE" قبل از تقسیم آنها دارید، اما هنوز هم فوق العاده نادر است. چیز دیگری که واقعا نمی بینید این است که خواننده ها جزء اصلی گروه هستند. مطمئناً آنها وجود دارند، شما هنرمندانی مانند "Koven" و حتی هنرمندانی دارید که عمدتاً / منحصراً خواننده هایی مانند "HALIENE" هستند، اما باز هم بسیار نادر است، ناگفته نماند که آنها معمولاً در کنار شریک (های) خود نیز دی جی می کنند. آخرین چیزی که واقعاً من را آزار داد، مفهوم "ریمیکس" آنها بود. آنها فقط آن را به عنوان آهنگی تعریف کردند که از همان ملودی اما ریتم متفاوتی استفاده می کند. این دقیقاً اشتباه نیست، اما با یک تعریف محکم فاصله دارد. آن‌ها می‌توانستند بیشتر در مورد اینکه ریمیکس واقعا چیست توضیح دهند، که من را به کاری که دوست داشتم در این نمایش انجام می‌دادند، می‌رساند. من واقعاً آرزو می کنم که آنها زمان بیشتری را صرف توضیح برخی چیزها کمی عمیق تر و همچنین معرفی برخی از مفاهیمی که از قلم انداخته اند می گذارند. آن‌ها به سختی ریمیکس‌ها را توضیح می‌دهند، اصلاً مفهوم تولید موسیقی یا DAW را لمس نمی‌کنند (که مانند نیمی از نمایش است، اما هرگز به آن نمی‌پردازند)، هیچ‌وقت یک بار به هیچ زیرژانر متفاوتی با نام اشاره نمی‌کنند، و این کار را نکردند. حتی به جزئیات بیشتر در مورد خود دیجی نپردازید! در قسمت اول یک کورس تصادف کوچک وجود داشت، اما خیلی چیزها را کنار گذاشت. حداقل این را به ما بدهید، زیرا به نام نمایش است! دیدن بیشتر از این چیزها فوق العاده خواهد بود. با وجود همه اینها، من هنوز از این نمایش راضی هستم! برای من خیلی جالب بود که بازنمایی این چیزی را که دوست دارم در این رسانه ببینم. ممکن است این برنامه بی‌سواد بوده باشد، اما به مردم نشان می‌دهد که دی‌جی‌ها فقط یک لیست پخش نمی‌آورند و در آنجا می‌ایستند (که تعداد تاسف‌باری از مردم واقعاً معتقدند که چگونه کار می‌کند). TL;DR - نمایش خوب در کل. برخی نادرستی ها و اطلاعات فراوان از دست رفته، اما خوب است که می بینیم DJing در رسانه دیگری ارائه می شود! :)

Bushiroad یک شرکت شناخته شده در میان اکثر طرفداران انیمه است، زیرا آنها مسئول بخش قابل توجهی از انیمه های مبتنی بر موسیقی و بازی های ریتم هستند، که برخی از آنها شامل Love Live، BanG Dream و Project Sekai هستند. جدیدترین پروژه آنها D4DJ است، یک بازی ریتم مبتنی بر موسیقی که حول شش واحد DJ چهار تکه می چرخد، که هر کدام داستان و سبک منحصر به فرد خود را دارند. از آنجایی که بیشتر پروژه‌های گذشته آن‌ها اقتباس‌های انیمه‌ای داشتند، D4DJ نیز از این قاعده مستثنی نبود. و بعد از گیر افتادن در بازی موبایل D4DJ (من به بازی های ریتم اعتیاد دارم، من را قلدری نکنید) تصمیم گرفتم انیمه را تماشا کنم (اگرچه فقط کمی دیر به مهمانی رسیده بودم). D4DJ: First Mix یکی از دلایلی است که بوشیرود بر بازی‌های ریتم و انیمه‌های مرتبط با آن‌ها مسلط است. این انیمه که با داستانی دلچسب و شخصیت های بسیار دوست داشتنی کامل شده است، چیزی جز داستان بت متوسط ​​شماست. تنها در 13 اپیزود، هر یک از شخصیت‌ها به طور کامل شکل می‌گیرند و توسعه می‌یابند و داستان هرگز کوچک‌ترین اجباری احساس نمی‌شود. یکی از تردیدهای من در شروع این انیمه این بود که شخصیت ها چقدر خوب توسعه می یابند. در حالی که من از انیمه قبلی BanG Dream لذت بردم، متوجه شدم که تعداد کمی از شخصیت ها به طور قابل توجهی توسعه یافته تر از بقیه هستند. این احتمالاً به دلیل تلاش برای معرفی پنج گروه مختلف در یک زمان است. با شش واحد مختلف، من بیش از کمی نگران بودم. خوشبختانه تنها سه گروه از این بازی در این انیمه گنجانده شده اند: Happy Around، Peaky P-Key و Photon Maiden. به سه گروه دیگر فقط نمایش‌های کوتاه یا پس‌زمینه داده شد، و اگرچه طرفداران این گروه‌ها ممکن است شکایت کنند، من استدلال می‌کنم که این موضوع باعث بهتر شدن انیمه شده است. نویسندگان سعی نکردند یک بازیگر بیست شخصیتی را به یکباره در گلوی ما فرو ببرند و ما را بلافاصله عاشق همه آنها کنند. آنها در عوض وقت خود را با مقدمه ها گذاشتند تا ما بتوانیم همه آنها را دوست داشته باشیم و از آنها قدردانی کنیم. من همچنین همه شخصیت ها را بسیار دوست داشتنی یافتم. یکی نبود که ازش بدم بیاد. اعتراف می کنم که با شروع بازی موبایل، Happy Around را در مقایسه با واحدهای منحصر به فرد دیگر تا حدودی خسته کننده دیدم. با این حال، در انیمه، آنها به نحوی سر به فلک کشیده تا واحد مورد علاقه من از بین هر شش نفر بودند. رینکو حبابی و راحت است و این هاله معصومانه را احاطه کرده است که همیشه باعث لبخند من می شود. ماهو خونسرد و با اعتماد به نفس است و اطلاعات زیادی در مورد موسیقی دارد، و من چند مورد از اصول تراکسازی را از او یاد گرفتم. مونی شایان ستایش است و من را به یاد نیکو یازاوا، یکی از شخصیت های مورد علاقه من در انیمه می اندازد، با این تفاوت که او واقعی تر و انسانی تر است (به نظر می رسد که او ممکن است نیکو را برای رتبه اول در رتبه بندی شخصیت های انیمیشن من به چالش بکشد). و ری خجالتی، شیرین و با استعداد با صدای زیبای فرشته ای است. او واقعاً مرا به یاد خودم می اندازد، زیرا ما هر دو خجالتی و مضطرب هستیم، اما موسیقی را نیز دوست داریم. یکی از چیزهای مورد علاقه من در انیمه بدون شک دوستی بین دختران است. همه آنها به خوبی با هم ست می شدند و من هر بار که آنها با هم روی پرده بودند لبخند می زدم. برخی از آنها حتی شاخه شدند و با دختران واحدهای دیگر مانند رینکو و تووا و ماهو و شینوبو دوست شدند. من به خصوص دوستی بین رینکو و مونی را دوست داشتم. این به من یادآوری کرد که چقدر دلم برای دوستان قدیمی ام از دوران دبیرستان تنگ شده است و قسمت دوازده برای من یک قسمت واقعی بود. وقتی آن دو بر سر چیزهایی در گذشته دعوا می‌کنند، احساس می‌کردند که واقعاً... واقعی است. من واقعا نمی دانم چگونه آن را توصیف کنم. این فقط واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد. برخی از افراد ممکن است از انیمیشن بیش از هر چیز دیگری شکایت داشته باشند، زیرا انیمیشن به طور کامل در CGI انیمیشن شده است. این ممکن است بسیاری از افرادی را که انیمیشن های کلاسیک را ترجیح می دهند آزار دهد، اما فکر می کنم CGI فقط انیمه و داستان را حتی بیشتر کرده است. بیان و حرکات شخصیت‌ها بسیار روان‌تر از آن چیزی بود که انیماتورها از انیمیشن کلاسیک استفاده می‌کردند، و همچنین به شخصیت‌ها کمک می‌کرد که رساتر به نظر برسند. جزئیات و تغییرات اندک در انیمیشن بسته به شخصیت مربوطه نیز چشمگیر بود. من دوست داشتم وقتی رینکو روی صحنه دعوت شد تا با پیکی پی کی اجرا کند، رقص او پرانرژی تر بود. من دوست داشتم که چگونه در پایان، زمانی که هر سه واحد با هم اجرا کردند، Towa تنها کسی بود که رقص Happy Around را می دانست. این جزئیات کوچک است که به جریان روانتر داستان کمک می کند. از آنجایی که این یک انیمه موزیکال است، باید یکی دو نکته در مورد صدا نیز بگویم. و من شخصاً فکر می کردم موسیقی فوق العاده است. هیچ آهنگی وجود نداشت که دوست نداشته باشم. من از طرفداران بزرگ موسیقی الکترونیک هستم و توانایی تهیه کنندگان در ترکیب موسیقی الکترونیک و پاپ بت فوق العاده چشمگیر بود. هر آهنگ منحصر به فرد به نظر می رسید و کاملاً با احساس هر واحد مطابقت داشت. در پایان، D4DJ: First Mix تقریباً عالی بود. تنها انتقادی که واقعا دارم این است که در حالی که برخی از شخصیت ها در CGI متحرک بودند، برخی دیگر با انیمیشن های کلاسیک متحرک شدند. دادن مدل‌های متحرک CGI و استفاده از انیمیشن کلاسیک روی شخصیت‌های جانبی، واقعاً تنبل بود. همچنین بسیار نامناسب به نظر می رسید ... تقریباً خسته کننده. به غیر از این، انیمه کاملا شگفت انگیز بود. امیدوارم در آینده فصل دومی را ببینم تا بتوانم در مورد سه قسمت دیگر و داستان های آنها یاد بگیرم.