Ashita no Joe 2

یک دنباله بسیار قوی برای اقتباس قبلی، Ashita no Joe 2 تعداد زیادی لحظات انیمه عالی، OST های قوی و صداگذاری فوق العاده را ارائه می دهد. ادامه داستان واقعی و عالی، با انیمیشنی که آنقدر خوب است، شما را شگفت زده می کند که در دهه 80 ساخته شده است. فقط ده سال بعد از انیمه قبلی. مطمئناً تفاوت‌هایی بین انیمه و مانگا وجود دارد، اما حتی تغییرات در انیمه جالب و منحصربه‌فرد هستند که اگر هر دو را مشاهده کرده باشید، تجربه متفاوتی را به شما امکان می‌دهد. داستانی واقعاً خارق‌العاده که سال‌ها پیش نوشته شده و به چیزی جادویی اقتباس شده است. TLDR: وحشتناک. اگر من جای جو بودم از ضربه چوب پنبه ای جان سالم به در می بردم. 1/10. شاید 2/10 اگر جو دهان خوزه را بوسید.

مقدمه: توجه داشته باشید که این "بررسی" درباره نحوه مصرف من به طور خاص از سری Ashita no Joe است. که خواندن 8 جلد اول مانگا، سپس قسمت های 51-54 از فصل 1 انیمه، سپس در نهایت این، فصل 2 انیمه. ممکن است بعداً 12 جلد دوم مانگا را بخوانم و دوباره ارزیابی کنم. Ashita no Joe به دلایلی یک کلاسیک است، آن را در مورد قهرمان داستان به طرز تراژیکی نوشته شده است، که بسیاری گفته اند به سبک شکسپیر و سطح کیفیت ساخته شده است، و من تمایل دارم با آن موافق باشم. 8 جلد مقدماتی به زیبایی مشخص می کند که جو چه کسی است و به عنوان یک شخصیت، یک مفهوم است که با دقت بذرها را برای پیشرفت خود می کارد. بخش آخر داستان به طور سیستماتیک این تنظیمات را جبران می کند، هر بوکسور جدید و مبارزه مربوطه جنبه کمی متفاوت از پیشرفت خود را به چالش می کشد و در حال بررسی جنبه های متفاوتی از پیشرفت خود است، و هر داستانی در بین همه چیز و به هم پیوستن سری به هم می زند. تجزیه و تحلیل شخصیت: جو به عنوان یک شخصیت بسیار زیبا ساخته شده است. او یکی از آن چهره‌هایی است که مرز بین انسان بودن برای ما و قهرمانی را که باید به او نگاه کنیم، می‌پندارد، و از این انتظارات استفاده می‌کند تا اجازه سقوط او را بدهد و برخی از شونن‌ها را که در اطراف دیدگاه ما و بازیگران قرار دارند، زیر سوال ببرد. قهرمان در خانه ای مشابه - و مطمئناً الهام بخش - به یکی از شخصیت های مورد علاقه من، گون فریکس. او به آرامی توسط همه و همه چیز در اطرافش و خودش در نتیجه بدپروری دیگران شکست می خورد. ابتدا توسط سرنوشت، توسط والدینش رها شد، و سپس توسط تانگه، که نمونه بسیار مؤثری از یک پدر فعلی اما غیرمسئول است، ندانسته و در عین حال بی وقفه، تکیه جو را به بوکس به عنوان معیاری برای سنجش ارزش خود و صرفاً برای خودش ایجاد می کند. رضایت از خود علاوه بر این، یوکو به طور مشابه با شکست مواجه شد، که وسواس خود را به منظور ارضای پشیمانی خود از ریکیشی در حالی که از قضا همان توانایی کم عمقی را انجام می‌دهد که در وهله اول او را به قتل می‌رساند، تحت فشار قرار می‌دهد، و او در مقیاس بزرگ توسط همه اطرافیانش شکست خورده است. که به او به عنوان الهام بخش متکی هستند، حتی بیشتر از آن، بوکس را به عنوان چیزی که او را بزرگتر از قبل می کند، هدایت می کند، و رضایت تازه از زندگی او را به دور از زندگی شاد خانوادگی که او در نهایت برای آن تلاش می کند، و به سمت جشن خود ویرانگر چیزی هدایت می کند. او فکر می کند رضایت انسان است، اما همچنین نشان دهنده چسبیدن او به تنهایی ناپخته خود رها شده است که مکانیسم مقابله او برای مدت طولانی بود. - او داستان کودکی آسیب دیده است که به دلیل ناآگاهی کسانی که اکنون مسئول او هستند به نفع رفع خستگی خود در محدوده یک جامعه امن، نمی تواند با ثروتی که در نهایت به او عطا شده است سازگار شود. وقتی او با Rikiishi ملاقات می کند، آنها از طرف مقابل یکدیگر را ملاقات می کنند. جو ارزش جدید خود را به چالش کشیدن تجسم بهتر شدن پس از رسیدن به کف سنگ هدایت می کند، ریکیشی سعی می کند با خواسته های پست خود با به چالش کشیدن تجسم رها کردن خود به خواسته های گفته شده برای زنده ماندن روبرو شود. به طور قابل توجهی Rikiishi برنده می شود (نشان دادن درستی این خود-بهبودی) اما می میرد (خطر رها کردن ایمنی تمدن را نشان می دهد) که جو را در مسیر بلوغ قرار می دهد و او را به باورها و درک خطر آنچه که بوده است می رساند. انجام دادن تا الان از این نقطه به او فرصت های زیادی داده شده است که ترک کند، و به طور نامحسوس دائماً به ما گفته می شود که این بهترین راه برای او خواهد بود. بازی با بچه ها، یافتن شغل در مغازه، استراحت در ساحل یا کوه - شادی در اطراف او وجود دارد، اما اکنون کافی نیست زیرا ارزش خود را به طور ذاتی با بوکس مرتبط می کند. وقتی یوکو می‌رود و کارلوس را برای او می‌آورد، آسیب بیشتر از آن است. او چیزی را پیدا می کند که ارزش زندگی برای آن را بیشتر از همیشه داشته باشد، و زمانی که آن چیز ناپدید می شود، تلاش می کند تا دوباره هدفی داشته باشد. خوزه تجسم نهایی راحتی زندگی است، چیزی که جو به وضوح به آن احترام می گذارد و به آن حسادت می کند، اما به چالش کشیدن او در بوکس تنها کاری است که او می تواند انجام دهد تا به سمت آن تلاش کند. در پایان او با عزم وحشتناک خود به خوزه آسیب وارد می کند و برای زندگی خود رها می کند، و پس از همه چیز همچنان بازنده است. او شکست خورده می میرد و لبخندی غمگین، سوخته. او حتی نتوانست در نهایت ریکیشی شود، آخرین اقداماتش چیزی جز منفی نگری به خودش و اطرافیانش نداد. ما به عنوان انسان نمی توانیم بدون بررسی، بی حد و حصر و لذت گرا زندگی کنیم. ما باید خود و دیگران را درک کنیم وگرنه دیگران و خودمان را از دست خواهیم داد. هیچ کس خوشحال نمی شود که نتیجه آن مرگ بی ثمر باشد نقد و بررسی: با انجام این کار، اجازه دهید در مورد کیفیت واقعی سریال صحبت کنیم. هنر مانگا فوق‌العاده است، با خط‌های جسورانه و با حرکات چند پانل، با یک سبک هنری واقعاً زیبا که عبارات را به خوبی ارائه می‌دهد. جلوه‌های بصری انیمه نیز واقعاً خوب هستند، انیمیشن فوق‌العاده روانی که امروزه به کار می‌رود و رنگ‌آمیزی بسیار زیبا نیز وجود دارد (چیزی در مورد دوربین قابل توجه نیست)، با این حال عبارات کامل نیستند. برخی از جوها خوب هستند، اما یوکو به طور خاص باعث شد که من به طور گسترده آنچه را که نمایش می‌خواست به من بگوید اشتباه خواند (اگرچه مطمئن هستم که این تا حد زیادی به دلیل بدتر بودن شخصیت او از چیزی است که انتظار داشتم). من از جلوه‌های بصری اسپلش در پایان هر قسمت خوشم می‌آمد و قبل از چند وقفه، آن‌ها به‌طور جدی زیبا بودند و یکی از آن‌ها به‌ویژه تنها دلیلی بود که به موتیف چشم راست و چپ (چشم راست = تمایلات لذت‌گرای پایه‌ای [به‌عنوان مثال تانگه) توجه کردم. فقط از طریق چشم راستش می‌بیند] چشم چپ = دیدگاه تحلیلی مبتنی بر [موهای جو اغلب هنگام درون‌نگری سمت راست او را می‌پوشاند، اما هنگامی که با شور و شوق مبارزه می‌سوزد، سمت چپش را می‌پوشاند]). - کاراکترهای غیر از جو *بیشتر* خوب بودند. بدیهی است که همه حریفان از نظر موضوعی برای جو خوب عمل کردند، اما فقط ریکیشی، کارلوس و خوزه به تنهایی می ایستند (ماآآآآآآآآآآآآآی کیم نیز هستند)، اما هریمائو یکی از مسخره ترین کاریکاتورهای نژادپرستانه ای است که من تا به حال دیده ام. تماشای دانپی ناامید کننده بود و من واقعا از او متنفر بودم، اما نمی توانم انکار کنم که او شخصیت بسیار خوبی است. گوروماکی گوندو واقعاً محکم بود. یوکو می‌توانست بهتر از این باشد، من واقعاً از پویایی او با جو در اوایل S2 خوشم آمد، اما پیچ و تاب رمانتیک آن کلیشه‌ای و احمقانه بود. نیشی برای چیزی که بود خوب بود، نوریکو و بچه‌ها هم خوب بودند (اگرچه گاهی اوقات کمی آزاردهنده بودند)، و کیوشی هم یک مکمل جالب بود. داستان و پیشرفت اکثراً بسیار خوب بود، اما کشش‌های مداومی وجود داشت که به نوعی علاقه‌ام را از دست دادم. اگر این فقط یک مشکل من بود، چون نمی‌توانم هیچ دلیل ملموس دراماتورژیکی برای سقوط آن در این مکان‌ها به جز از دست دادن صبرم با کاستی‌های غلیظش بیاندیشم، اما آنها آنجا بودند و جریان را کمی از بین بردند. برای انتقاداتی از این قبیل، باید در نظر داشته باشید که من مدت‌ها قبل از شروع آن، در پایان AnJ کاملاً لوس شده بودم، بنابراین بسیاری از کاستی‌ها در سرمایه‌گذاری را می‌توان به‌عنوان وجود مشخص کرد، زیرا اساساً از قبل می‌دانستم شخصیت کجاست. رفتن - حالا برای مشکلات سطحی بیشتری که دارد. اول از همه، دیالوگ گاهی اوقات بسیار بد است. این کار معمولی شونن را انجام می دهد که در آن جزئیات کوچک وقایع را با زحمت زیاد توضیح می دهد و این به طور جدی من را آزار می دهد. در نکته ای مشابه، انگلیسی به طرز کمدی افتضاح است. واضح است که آنها خطوط انگلیسی را از کنار یک نفر که واقعاً مسلط است رد نکردند، جدی گرفتن برای تعداد زیادی از صحنه های مهم بسیار سخت است. از جنبه مثبت، این بسیار خنده دار است، و من مجبور شدم از بررسی هر انگلیسی زبان در تحویل خط آنها یک بازی بسازم. در نهایت، یکی از مشکلات قابل توجه انیمه، استفاده از موسیقی متن است. الان خود موسیقی متن خیلی خوبه (مخصوصا آهنگی که باس زیاد داره و آهنگی که شروع به همراهی می کنه شبیه ریمیکس جالبی از Mamma Mia به نظر می رسه) اما حداکثر 10 آهنگ داره که شامل OP و ED میشه، پس طبیعیه که باید شیر هر یک از آنها در طول 16 ساعت اجرا خشک می شود. این باعث می شود گاهی اوقات یک ساعت خسته کننده باشد، و رک و پوست کنده به غیر از نوشتن آهنگ های بیشتر، باید از سکوت بسیار بهتر استفاده می کرد. همچنین کمی خسته کننده می شود که هر قسمت دیگر با جو دویدن در جایی و دانپی که فریاد می زند "جو! جو! بعد از او. با این حال، تا حد زیادی اجراهای صداپیشگی را دوست دارم (به جز انگلیسی)، اگرچه شبیه به بیان شخصیت ها لزوماً قابل توجه نیست. شما ایده خوبی از احساسات و مبارزات شخصیت ها دارید، اما بعد از اینکه اخیراً Nana را خواندم، با وجدان خوب نمی توانم بگویم که AnJ این کار را به خوبی انجام می دهد. نتیجه: Ashita no Joe به دلایلی یک کلاسیک است. این یک قهرمان افسانه‌ای با سفری متحرک دارد و تأثیر آن را می‌توان در همه جا در مانگا و انیمه‌ای که از آن زمان منتشر شده است، پیدا کرد. با این حال، هر چقدر که نوشتن هوشمندانه باشد، بسیاری از جزئیات دقیق‌تر می‌توانستند بهتر مدیریت شوند (در هر دو رسانه، می‌دانم که به نظر می‌رسد که بسیاری از ایرادات به انیمه بومی‌سازی شده‌اند، اما بزرگترین مشکلات من با آن همچنان وجود دارد. کسانی باشید که دیالوگ‌ها و ضرب‌های داستانی دارند، نه نمونه‌های گاه و بی‌گاه اجرای انیمه‌ای که در مجموع اقتباسی شایسته به نظر می‌رسد). 10/9 ممکن است امتیازی بسیار سخاوتمندانه باشد، اما آنچه که با وجود کاستی‌هایش به دست می‌آورد، ارزش تبلیغات را دارد.