Amagami SS+ Plus

تنها بدی که این انیمه در آدم به جا می گذارد حسرت و اندوهی است که تمام شد! چه کار خوب نوشته ای! و در مورد ادامه داستان هاروکا باحال ترین و با بهترین نوشته های دراماتیک بود! او علاوه بر اینکه به دلیل زیباترین و بامزه ترین شخصیت مورد علاقه من است، با صمیمیت و کاریزمای خود هر کسی را تسخیر می کند. سائه در رتبه دوم قرار گرفت زیرا پیشرفت او پس از آشنایی بسیار بالا بود و همچنین به خوبی نوشته شده بود. حتی نشان دادن آنچه بین آنها در بزرگسالی اتفاق افتاده است. مطمئناً زیباترین قوس بود. آرک تسوکاسا نیز بسیار خوب بود و در پایان قسمت اول فصل، پیچیده ترین با طرح بزرگ بود. Kaoru's I در مقایسه با فصل اول ضعیف‌تر می‌دانستم، اما ماجراجویی‌ترین قوس این زوج بود. من قوس را عجیب دیدم زیرا شخصیت گاهی اوقات آزاد بود، اما در زمان صمیمیت او یک راهبه بود، برخلاف آرک آی که بی شرمانه به صمیمیت ادامه داد که در نهایت چیزی طبیعی تر به نظر می رسید، اما برای من دومین بدترین بود. باز هم قوس چون هر دو آنقدرها با قهرمان داستان ارتباط نداشتند، بنابراین، دقیقاً به آرکی که من می‌خواستم بزرگ‌ترین پیشرفت را داشته باشم، باختند، زیرا در فصل اول اصلاً پیشرفت عاشقانه‌ای وجود نداشت و دوباره [SPOLER DE LEVE] (با وجود اینکه یک نور اسپویلر بود، واضح بود که عاشقانه قرار است اتفاق بیفتد، بنابراین حتی آن را پنهان نمی‌کنم) چیزهای زیادی باقی می‌ماند، حتی اگر در نهایت آن را رسمی کردند! [پایان اسپویلر خفیف]. ریسا که گناه بزرگی داشت که فقط در یک قسمت ظاهر شد و پتانسیل تبدیل شدن به بهترین شخصیت سریال را داشت، حتی در فصل دوم هم ظاهر نمی‌شود، مگر در دو آرک اول که به عنوان استالکر برای زوج‌ها عمل می‌کند. فقط در قسمت سیزدهم ظاهر می شود. و در اینجا یک نکته وجود دارد: قسمت آخر، 13th، نه داستانی دارد و نه چیز جالبی. این فقط یک تکه از زندگی از طرفداران خدمات دخترانی است که به یک خانه آبگرم می روند. بنابراین اگر می خواهید از آن صرف نظر کنید، بدون تردید این کار را انجام دهید.

دنباله ای که بهتر از نسخه اصلی بود. این از یک POV فقط برای انیمه می آید. در حالی که فصل اول خوب بود، متوجه شدم که مطمئناً دارای نقاط ضعفی است از این نظر که تعداد زیادی از شخصیت‌ها ضعیف بودند و کیفیت کلی انیمه قطعاً ناهموار بود. در حالی که من به عنوان یکی از آرک های Kaoru/Haruka/Class Rep در فصل اول لذت بردم، بقیه را "ok" یا "به اندازه کافی مناسب" یافتم. در فصل 2، آنها اساسا این مشکل را حل می کنند. حتی برای شخصیت‌هایی که قبلاً به آن‌ها اهمیت نمی‌دادم، داستان‌هایشان را حداقل تا حدی جذاب دیدم. داستان‌های «خوشبختانه همیشه» حس خوبی دارند که به‌طور شگفت‌انگیزی، بهتر از «چگونگی» اصلی این شخصیت‌ها بودند.