ACCA: 13-ku Kansatsu-ka

MC نوعی نابغه است اما غیرقابل توضیح است که چگونه همه چیز برای او سر جای خودش قرار می گیرد. این بسیار یکنواخت و کسل کننده است و فقط برای کسانی که هوس برآورده کردن آرزوهای "مرد خجالتی و غیرقابل توجه است واقعا شگفت انگیز است" را دوست دارند. برای بقیه، این اتلاف وقت عظیم است. به نظر من سبک هنری اشکالی ندارد. من نمی دانم چرا این به عنوان Seinen طبقه بندی می شود، این در بهترین حالت برای نوجوانان ساخته شده است. من همچنین تک تک شخصیت ها را به دلیل غیرقابل توجه و خسته کننده بودن آنها فراموش کردم. به نظر من هیچ چیز جالبی نیست این نه عناصر هیجان انگیز، نه رازآلود، نه هیچ چیز، فقط یک فانتزی ضعیف است.

روشی که من در قسمت آخر وقتی "آن شخص" فاش شد، نفس نفس زدم. بله، من از همان پایان نمایش به شدت شروع خواهم کرد. اما اجازه دهید به خود بررسی برگردیم. از نظر ژانر گوهری در دنیای رمز و راز و درام است. سؤالات زیادی وجود دارد که باید در مورد آنها صحبت کرد: از محدودیت منابع و توزیع، بازی های سیاسی، جهل، انقلاب ها و پایان دادن به مشکلات بی اهمیت روابط انسانی. در کنار مسائل پیچیده، معماهایی برای حل کردن و پاسخ هایی برای یافتن خود به ما داده می شود. کاراکترها مغناطیسی هستند. بله، در برخی موارد می توانید احساس کنید که آنها مسطح و دو بعدی هستند. اما در پایان نمایش می بینید که چقدر ترکیب شده اند. نینو بهترین دوست و فقط یک انسان معمولی است که حاضر است زندگی خود را با نزدیکان به اشتراک بگذارد. ارغوانی، ملکه ای با بهترین ذهن، موهای براق و اراده آنقدر قوی که هر مردی می تواند آن را مقایسه کند. 5 رؤسا با عشق عمیق خود به زادگاه و خود ملت. لوتا که برای این دنیا خیلی ساده لوح و مهربان است. و ژان با چهره نادانش با دیدن جریان احساسات درست در پشت نگاهش با صدای بلند فریاد می زدم. من ممکن است (و مطمئناً) مغرض باشم، اما هنر فوق العاده است، من فقط عاشق تیزبینی مردم هستم، در حالی که مناظر و محیط اطراف به نوعی گرد و لطیف هستند. این تضاد رنگ‌ها و فرم‌ها تمام احساس نمایش را به نوعی هیجان‌انگیز می‌کرد (که مناسب اسرار و کارآگاهی است). علاوه بر این، ost جذاب است، نت های جازی و بلوزی برای پازل ها ایجاد شده اند. به عنوان فردی که عاشق اکسپرسیونیسم، جاز و کتاب های روانشناسی خوب است، مطمئناً تماشای ACCA: 13-ku Kansatsu-ka را توصیه می کنم. این یک تجربه مراقبه و در عین حال پرتنش بود.