Watashi no Ashinaga Ojisan

این امتیاز همچنین بیانگر دیدگاه شخصی من است. اول از همه، جودی تنها 14 سال داشت که جرویس 27 ساله او را ملاقات کرد. چرا وقتی آنها به کافه رفتند سعی می کرد دست او را لمس کند؟ جودی شانزده ساله بود که جرویس او را بوسید. فوکوس مداوم دوربین به چشمان جرویس، پدوفیلی را فریاد می زد. چه کسی با آن نگاه به خردسالان نگاه می کند؟ جرویس از رفتن جودی به خانه سالی جلوگیری کرد و او را مجبور کرد به مزرعه او برود زیرا می داند که اگر جودی او را در آنجا ببیند خوشحال خواهد شد. جرویس اساسا جودی را با او به دام می اندازد و می گوید که او نمی داند دنیا چقدر بی رحم است. جودی می خواهد مستقل باشد اما همچنان اصرار داشت که باید به او وابسته باشد. جودی در نهایت متوجه شد که جرویس پدر مخفی او است و به نظر می رسد که او فراموش کرده که این مرد چقدر دستکاری شده است. جرویس با هدیه دادن چیزهای گران قیمت او را آراسته کرد تا هر وقت فکر کرد دیگر نمی‌خواهد با او باشد، تمام کارهایی را که برای او انجام داده بود به یاد آورد. جرویس ادعا می کند که اگر زودتر فاش می کرد که جان اسمیت است، پس عاشق او نمی شد. اما بیایید در اینجا صادق باشیم. زنی همسن و سال او و ثروتمند بود، اما او هنوز جودی را انتخاب کرد، نه به این دلیل که او را دوست دارد، بلکه به این دلیل که یک پدو است. او زنانی را که نمی تواند کنترل کند نمی خواهد، به همین دلیل آنها را جوان تربیت می کند. او گفت که عاشق جودی شده است زیرا او بی گناه و صادق است. بی گناه ... او هم گفت که او سرگرم کننده است. البته بچه است؟! سپس زمانی که 21 ساله بود و هنوز در دانشگاه بود با او ازدواج کرد. اگر این واقعیت باشد، جودی یا در نهایت تا آخر عمر خانه‌دار می‌شود یا «بابا» خود را طلاق می‌دهد، زیرا می‌خواهد برای یک بار هم که شده باشد. من معتقدم که جروشا در این کتاب از 18 سالگی شروع شده است. بنابراین من واقعاً نمی دانم چرا انیمه جودی را خردسال کرد.

پاهای بلند پدر من، ظهور تئاتر شاهکار جهانی در سال 1990 بر اساس کتابی به همین نام نوشته ژان وبستر است. من کتاب را نخوانده‌ام، اما با توجه به آنچه که جمع‌آوری کرده‌ام، آن را کاملاً صادقانه اقتباس می‌کند، اما در برخی زمینه‌ها متفاوت است. این فیلم داستان یتیمی به نام جودی ابوت را روایت می کند که به او فرصت یک عمر برای رفتن به یک آکادمی معتبر دخترانه از طریق خیریه اسرارآمیز جان اسمیت داده شده است. جودی از شخصیت یا هویت خود چیزی جز داشتن پاهای بلند مشخص و کلاه بالایی نمی داند. این باعث می‌شود که او نام پاهای بلند بابا را بنویسد و لباسی متناسب با تصورات رنگارنگ ظاهرش بپوشد. داستان زیر این خلاصه مربوط به دوران بلوغ است که شامل رشد جودی ابوت به عنوان یک نوجوان به بزرگسالی جوان می شود، زیرا او در مدرسه پیشرفت می کند، دوستان جدید پیدا می کند، مسئولیت های جدیدی به دست می آورد و جهان بینی او را به عنوان یک یتیم سابقاً پناه گرفته افزایش می دهد. این یک فرض ساده است که توسط نقاط قوت بسیار ساده پشتیبانی می شود - محیط آن و شخصیت های آن. این به ترجیحات شخصی برمی گردد، اما اوایل قرن بیستم برای من دوره زمانی مست کننده ای است که باید به آن توجه کنم. این حس متمایز از شگفتی و عاشقانه در دوران عدم اطمینان اما خوش بینی مطمئن را دارد. آغازی برای کیفیت جدیدی از زندگی برای گسترش بیشتر جمعیت. قبل از آن است که آسمان‌خراش‌ها و ساختمان‌های بلند دیگر بر روی محله‌ها و شهرک‌ها برافراشته شوند، جایی که در دسترس بودن جریان اصلی لوکوموتیو هنوز روش جدیدی برای سفر بود. این من را به جلوه های بصری می رساند. Nippon Animation از آغاز ساده Heidi تا Anne و در نهایت تا نسخه معروف Hunter x Hunter در سال 1999 به دلیل ثبات در نمایش‌های خود و تمایز منحصربه‌فرد با اکثر استودیوهای انیمیشنی دیگر بسیار مورد احترام است. اگر Anne of Green Gables را دیده‌اید، این نمایش با پس‌زمینه‌های نفس‌گیر و با کیفیتی که برای نمایش‌هایی با طول‌های مشابه در دوره‌اش تقریباً بی‌نظیر است، احساس خوبی در خانه به شما می‌دهد. تعداد زیادی از انیمه‌ها به اندازه نمایش‌های تئاتر شاهکار جهانی چیدمان آن دوره در نظر گرفته شده و دقیق نیستند و My Daddy Long Legs در اوج سالی که برای انیمه تلویزیونی منتشر شد، قرار دارد. به نظر می رسد نمی توانید یک قسمت را بدون توقف حداقل یک بار برای گرفتن یک عکس تماشا کنید. رنگ‌ها و دقت واقعاً کمک زیادی به نمایش این فضای رمانتیک می‌کنند که نشان‌دهنده دوره جدید امیدوارکننده‌ای است که این شخصیت‌ها در آن زندگی می‌کنند. و این بدان معنا نیست که با چیدمان زندگی می‌کند و می‌میرد، انیمیشن کاملاً ثابت و حتی گاهی درخشان است. از آنجا که این نوع نمایشی است که نیازی به حرکت زیادی ندارد، زمان زیادی برای ساخت انیمیشن شخصیت‌ها با جزئیات و روان وجود داشت. جودی یک شخصیت بسیار پرانرژی است که به انیمیشن شخصیتی بسیار رسا کمک می کند و او این شانس را دارد که در موارد متعدد بدرخشد. برخی از صحنه‌های مربوط به دخترانی که بسکتبال بازی می‌کنند، انیمیشنی دارند که آنقدر نرم و روان است که می‌تواند برای فیلمی از دوران خود بگذرد. طرح های شخصیت مورد علاقه شخصی من در سراسر هیئت مدیره است. این سبک متمایز و متأثر از غربی است که با هنر انیمه سنتی اواخر دهه 80 ترکیب شده است. این انیمیشن کاملاً منحصربه‌فرد به نظر می‌رسد، اما هر کسی که اطلاعات کمی از انیمه‌های قدیمی داشته باشد می‌تواند فوراً کشوری را که در آن ساخته شده است انتخاب کند. در سایه تأثیر تاکاهاتا و میازاکی بر انیمیشن نیپون دنبال کنید. بلکه توانستند تکرار کنند و در جهت های دیگر بسازند. My Daddy Long Legs اغلب کاملاً شبیه به Anne در نظر گرفته می‌شود، اما اگر این دو را در کنار یکدیگر قرار دهید، نمایش‌هایی با هم متفاوت هستند که فقط ایده‌ها و تنظیمات آشنا را به اشتراک می‌گذارند. برای مثال جودی نسبت به آن عجیب‌تر است و درام بسیار رمانتیک‌تر است. بازیگران اصلی مسن‌تر هستند، بنابراین بیشتر با چشم‌انداز بزرگ شدن تا بزرگسالی و به دست آوردن میل به جستجوی عشق سروکار دارند. و در حالی که جودی یک یتیم است، محیط حومه آمریکا به جای زمین های کشاورزی روستایی کانادا است. از این رو لوکوموتیوها، مهمانی های طبقه بالا، رقص ها و بوی صنعت گرایی شایع است. اساساً چیزی که My Daddy Long Legs را به چنین اثری چشمگیر تبدیل می کند این است که می تواند منبع متفاوتی داشته باشد که نه تنها می تواند در کنار آن باشد بلکه با وجود تفاوت های آشکار با آن مقایسه می شود. در مورد طراحی شخصیت، من به خود شخصیت ها خواهم پرداخت. این بزرگترین قدرت پدرم لانگ لگز است. جودی یک شخصیت اصلی شگفت‌انگیز است که در ابتدا آدم را به یاد آن می‌اندازد، اما طبیعت نازک‌تر و وحشی‌تر او به شما نشان می‌دهد که او فردی است که کمی وحشتناک‌تر است، هرچند کمی قابل پیش‌بینی‌تر. مبارزات و داستان او دوست داشتنی است، دختری است که می خواهد با کلاسی از دانش آموزان بی شباهت به تربیت او سازگار شود. دو شخصیت اصلی دیگر سالی و جولیا در تعریف و تمجید از شخصیت جودی عالی هستند. سالی کمی خجالتی تر، اما با ملاحظه است، در حالی که جولیا از طرف دیگر صریح تر و بداخلاق تر است و در ابتدا جودی را یک خارجی می داند. تماشای دگرگونی پویا آنها در طول نمایش هم سرگرم کننده و هم دلگرم کننده است زیرا آنها به آرامی تبدیل به دوستان صمیمی می شوند که به دنبال یکدیگر هستند و روزهای سخت را با هم به اشتراک می گذارند. و علاوه بر بازیگران اصلی یک بازیگر جانبی بسیار قوی دارد. جرویس، جیمی، باب، آقا و خانم سمپل و خانم اسلون فقط برای نام بردن چند مورد، همه چیز متفاوتی را ارائه می‌کنند در حالی که هرگز از دور احساس نمی‌کنند. و آنها آژانس های زیادی را حفظ می کنند، آنها وجود ندارند تا داستان را در برخی نقاط کار کنند. آقای و خانم سمپل در ارائه محیطی که چندان در این نمایش نمایش داده نمی شود عالی هستند و همچنین به جودی اجازه می دهند در دنیایی آرامش پیدا کند که گاهی به او احساس تنهایی می کند. جیم، جرویس و باب پسران خوب تعیین شده هستند. با وجود اینکه باب به اندازه دو نفر دیگر مهم نیست و حتی زمانی که آنها مرتکب خطاهای انسانی می شوند، به اندازه کافی باورپذیر است که هرگز به ناامیدی واقعی از شخصیت یا شخصیت آنها تبدیل نمی شود. من حتی شخصیتی را در میان کسانی که ذکر شد کنار گذاشتم که احتمالاً بهترین اپیزود را در سریال ارائه می‌دهد که صداپیشگی او توسط هیرومی تسورو، صدای مریل استرایف و بولما بر عهده ندارد. این بازیگری است که احساس زنده بودن می‌کند و باعث می‌شود که شما بخواهید بیشتر از آن‌ها ببینید. به‌طور جدی، اگر چیزی در مورد کار فوق‌العاده‌ای که در این نمایش گذاشته شده باید گفت، این است که این کار با گروهی از هیچ‌کس انجام شده است. مهم ترین فردی که روی این انیمه کار کرده است Kei Wakakusa که بیشتر به خاطر موسیقی متن Hikaru no Go و Kemonozume شناخته شده است. و در حالی که استوری‌بوردیست و فیلمنامه‌نویس برای سال‌ها از اعضای ثابت WMT بوده‌اند، بسیار چشمگیر است که کارگردانی که تا این لحظه تنها تعداد معدودی از قسمت‌های آن را کارگردانی کرده بود و تا به امروز تقریباً هیچ چیز دیگری را کارگردانی نکرده بود، توانست جلوه‌های بصری و نوشتاری را به نمایش بگذارد. برای اکران کردن به این شکل فریبنده یکی از انتقاداتی که می‌خواهم مطرح کنم و معتقدم بحث‌برانگیزتر است این است که در ابتدا از روشی که داستان به یک تمرکز عاشقانه تغییر می‌کند که به شدت قسمت‌های ساده‌تر رشد و تجربه چیزهای جدید را به حاشیه می‌برد، خوشم نمی‌آمد. همه شخصیت‌های درگیر عالی هستند، اما من فکر می‌کنم این درام کمی بیش از حد ملودراماتیک بود که در مقایسه با قسمت‌های دوست‌داشتنی‌تر قبلی، بسیار گیج‌کننده بود. هنگامی که دنده را تغییر می دهد و با عشق تمام می شود، این مشکل شروع به از بین رفتن می کند. واقعاً نکته ای که باید به آن اشاره کرد این است که محتوای قبلی که در آن همه هنوز در حال رشد هستند کاملاً فوق العاده است. تا حوالی قسمت 27 من بسیار مطمئن بودم که به آن 10/10 می دهم که به ندرت انجام می دهم و هرگز برای یک انیمیشن تلویزیونی انجام نداده ام. تمرکز پراکنده باعث شد تا ایده‌های بیشتری روی میز بیاید و قسمت‌های متنوع‌تر و سرگرم‌کننده‌تری بسازد که با شروع عشق به گوشت و سیب‌زمینی از بین رفت. من نمی‌خواهم از طرح عاشقانه بکاهم، زیرا به خوبی انجام شده است، فقط به طور ناگهانی از چیزهایی که واقعاً خیلی دوست داشتم دور شد تا اینکه عاشقانه را با فعالیت‌ها و مبارزات روزمره در هم آمیخت. من می خواهم از وارد شدن به اسپویل اجتناب کنم زیرا این یک نمایش نسبتا مبهم است بنابراین آن را اینجا می گذارم. من فقط می خواستم عشقم را به این نمایش ابراز کنم که انتظار نداشتم به اندازه خودم دوستش داشته باشم. این بدون شک یکی از اصلی‌ترین انیمه‌های WMT است و نگاهی بسیار جالب به سبکی است که تا حدودی به عنوان سلف انیمه مدرن برشی از زندگی عمل می‌کند. این یک برش واقعی از زندگی با بازیگران اصلی زن است که در ظاهر اقتباسی از ادبیات کلاسیک پنهان شده است. و با وجود اینکه اجرای آشکارا احساساتی با نقاط داستانی خود دارد، آنقدر درست می شود که به سختی می توان نقاط قوت فوق العاده اش را حذف کرد. این یک انیمه درخشان است. یکی با شخصیت‌های فوق‌العاده، یک محیط زیبا، تصاویری که دقت دقیقی را در دوره زمانی حفظ می‌کند و داستانی دوست‌داشتنی از بزرگ شدن، کشف عشق و جایگاه شما در جهان.