Toaru Hikuushi e no Tsuioku

من انیمه های زیادی را تماشا کرده بودم که اشتباه می کنند طرح، توسعه شخصیت و شیمی عجولانه را انجام می دهند، به این فکر می کردم که هیچ کس در صنعت انیمه نمی داند چگونه انسان بنویسد. اگرچه شیمی و دیالوگ‌های بین شاهزاده خانم و خلبان دقیقاً واقعی یا عالی نیستند، اما هنوز هوای تازه در میان حجم عظیم فیلمنامه‌نویسی قتل‌عام‌شده صنعت انیمه، حتی پس از یک دهه بیشتر است. برای یک فیلم، TP&TP سرعت بسیار خوبی دارد. طرح آن بسیار کوتاه است و محیط اصلی آن دریای وسیع و خالی است. بنابراین اگر به دنبال طرحی هیجان انگیز با چرخش و پیچش هستید، ممکن است خسته شوید. TP&TP مستقیماً مانند یک فلش است، و روی توسعه دو شخصیت اصلی تمرکز می کند، در حالی که آنها به تنهایی با هم در دریای وسیع و خالی سفر می کنند، جایی که روح دیگری نمی تواند مداخله کند. تمام آن درام‌های سیاسی و دعوای سگ‌ها صرفاً غذاهای جانبی برای بیدار نگه داشتن شما از طریق یک داستان عاشقانه آهسته، ارگانیک و خودکنترل هستند. این فیلم دارای حجم زیادی از فیزیک غیرواقعی و طراحی هواپیما است. برخی از کشتی های هوایی فلزی اندازه دیزنی لند می توانند تنها با 4 پروانه در هوا شناور شوند. شاهزاده خانم برای اولین بار در هواپیما چرخانده شد، اما حتی از حال نمی رود یا از حال نمی رود. اما اگر بتوانیم انیمه‌های مچا را ببخشیم، فکر می‌کنم می‌توانیم با این کار راحت شویم. در مورد کلیشه، اینجا و آنجا شخصیت های فرعی کلیشه ای وجود دارد، فلاش بک ها و اتفاقاتی که دقیقاً مانند افسانه ها هستند، که به نظر من غیر ضروری یا تنبل هستند. اما اگر آن کلیشه ها را نادیده بگیرم، جوهر فیلم، که شیمی بین شاهزاده خانم و خلبان است، هنوز آنقدر با طراوت است که خود را از انیمه های دیگر جدا کند. من مطمئن نیستم که چرا این فیلم تا این حد شلوغ می شود. من فکر می‌کنم فیلم‌های انیمه بدتر زیادی وجود دارد، از جمله فیلم‌های گیبلی، که حتی نیمی از شخصیت‌های باورپذیر یا ارگانیک را نمی‌نویسند، و حتی تضاد احساسی زیادی را ارائه نمی‌کنند. حدس می‌زنم این به خاطر میزان متوسط ​​هیجان و پایان «غیر سرگرم‌کننده» باشد. شاهزاده خانم و خلبان شیمی معمولی، پخته، آهسته و ارگانیکی دارد که فقط توسط مخاطب خاصی قابل درک است. اگر به دنبال هیجان هستید بهتر است از دیدن این فیلم اجتناب کنید.

وقتی شروع به تماشای این فیلم کردم، به نوعی انتظار داشتم داستان کلاسیک "عشق ممنوع" وجود داشته باشد که در پایان خلبان و شاهزاده خانم در کنار هم بمانند... من را غافلگیر کرد که اینطور تمام نشد، اما واقعا نمی توانم بگو سورپرایز خوشایندی بود چون پایانی نداشت. اساساً داستان تمام نشده بود و آن «مخاطره» کوتاهی که بعد از صحنه پایانی نوشته شد، هیچ اطلاعات اضافی به ما نداد. می‌توانیم یک ژست جنتلمن را تجربه کنیم که در آن چارلز اساساً همه چیزهایی را که برای آن کار کرده است به هوا پرتاب می‌کند. (آره، می فهمم که قرار بود لمس کننده باشد، اما برای من بی معنی بود. - مخصوصاً به این دلیل که شاهزاده خانم را به طلا انتخاب نکرد. او تصمیم گرفت همه چیز را دور بیندازد و با این حال فانا را ترک کند تا با یک احمق ازدواج کند که نمی توانست. حتی پیام را درست بفرستید و ناخواسته کل ماموریت را از پشت خنجر زدید.) ما می‌توانیم در طول فیلم‌ها نزدیک‌تر شدن این دو را تجربه کنیم و در کنار آن‌ها که هر کدام به‌عنوان یک شخص رشد می‌کنند، چیز جدیدی در مورد خودشان یاد می‌گیرند... اما اجازه دهید از شما بپرسم: وقتی در پایان مرزها پیروز شدند و ما موفق نشدیم، همه چیز برای چه بود. هر پایان مناسبی داشته باشید - به همین دلیل است که به این فیلم 7/10 می دهم زیرا از موسیقی متن و این واقعیت که فیلم های زیادی در مورد خلبان ها وجود ندارد لذت بردم، به علاوه توسعه شخصیت برای مشاهده بسیار جالب بود. با این حال، من فکر می کنم پایان اساسا یک توهین برای هر کسی است که این فیلم را تمام کرده است.