Tenkuu no Shiro Laputa

نمی توانم فکر نکنم که ایچیرو اودا از این فیلم برای عناصر خاصی در One Piece الهام گرفته است. تا حدودی شبیه به آن است. و من این جنبه آن را دوست داشتم. فضای ماجراجویی، کشف، رمز و راز باستان شناسی، بسیار با طراوت است. گاهی اوقات فقط به فیلمی نیاز داری که در پایان احساس خوبی به تو بدهد، که به یاد بیاوری زمانی که بچه بودی و در حیاط پدربزرگ و مادربزرگت بازی می کردی و دنیایی از امکانات را تصور می کردی. بسیاری از فیلم‌های گیبلی اینگونه هستند، آنها به نوستالژی‌ای که در درون شما زندگی می‌کند جذاب هستند و شما را به یاد می‌آورند که یک بار کودکی چقدر فوق‌العاده بوده است.

فیلم مورد علاقه من استودیو گیبلی در تمام دوران! من برای اولین بار آن را در نه سالگی دیدم. لاپوتا از بسیاری جهات اولین من بوده است. اولین فیلم انیمیشن من بود. اولین فیلم من به زبان ژاپنی همچنین فیلمی که اولین کلمه ژاپنی ام را از آن یاد گرفتم. حالا بعد از گذشت 16 سال، عشق من به این فیلم بیشتر می شود. لاپوتا یک داستان نوستالژیک، خوب نوشته شده، طراحی شخصیت های عالی و پیشرفت های شخصیتی عالی است. وقتی جوانتر بودم واقعاً قدر شخصیت ها را نمی دانستم. با این حال، اکنون به خصوص به شخصیت‌های زن نگاه می‌کنیم: شیتا، مامان و همسر رئیس، هر سه در نوع خود شخصیت‌های زن فوق‌العاده قوی و شگفت‌انگیزی هستند. همه آنها شخصیت های مهربان، سرسخت، هدفمند و انعطاف پذیر هستند. پازو همچنین شخصیتی عالی، قوی، مقاوم و مهربان است. طرح فیلم نیز بسیار قوی و خوب ساخته شده است. خیلی سریع یا کند نیست. تاریخ در این جهان عالی است و با هنر بسیار عالی کار می کند. با وجود اینکه چیزهای خوبی در فیلم وجود دارد، تنها چیزی که گاهی اوقات از آن ناراحت می شوم این است که گاهی اوقات چقدر می تواند گرافیکی باشد. من می دانم که این بدترین نیست و بسیاری دیگر از آن لذت می برند. با این حال، برای من ممکن است کمی بیش از حد باشد. از زمانی که برای اولین بار آن را دیدم، چنین احساسی داشتم. با این حال، این یک فیلم فوق العاده است و نمی توان آن را دوست نداشت. در کل فیلم فوق العاده ای است که به شدت توصیه می کنم و بارها و بارها تماشا خواهم کرد.

من بالاخره فرصتی برای تماشای یک فیلم گیبلی در تئاتر پیدا کردم. این یک تجربه شگفت انگیز و یک راه عالی برای معرفی به این فیلم بود. لاپوتا یکی از معدود فیلم‌های میازاکی است که من هنوز آن را تماشا نکرده‌ام، اما پس از تماشای آن، این فیلم در میان برترین فیلم‌های مورد علاقه من قرار گرفته است. چرا از آن خوشم آمد؟ اول از همه، فیلم در کل علیرغم مدت زمان دو ساعته اش به سختی خسته کننده یا خسته کننده بود. لاپوتا به طور غیرمنتظره ای پر از اکشن بود. به علاوه شخصیت‌ها، به‌ویژه پازو، در طول فیلم در بخش‌هایی خنده‌دار بودند. میازاکی به خوبی توانست طنز را با بخش های سنگین تر ترکیب کند. هنر فوق العاده بود، و من هرگز از ستایش کار هیساشی روی موسیقی فیلم های گیبلی دست نمی کشم. موسیقی کاملاً جا افتاده است. هر گونه انتقادی؟ تنها آرزوی من این بود که صحنه ای داشته باشم که در آن دو شخصیت اصلی پس از سفر به خانه برگردند. من به خاطر اسپویل ها وارد جزئیات نمی شوم، اما این فیلم باعث می شود که بخواهید بیشتر ببینید. وگرنه شگفت انگیز بود!