Sonny Boy

یک انیمه خسته کننده و بی مزه، رسانه برای سرگرمی است. این هدف اصلی است هر چیز دیگری یک امتیاز است، بنابراین مهم نیست که پیام، نکته یا هدف داستان چیست اگر ابتدا سرگرم کننده نباشد. موسیقی وجود ندارد و شخصیت ها عمدتاً خسته کننده هستند، به خصوص ناگارا. رمز و راز تقریباً اتلاف وقت است. به هیچ چیز واقعاً جالبی منجر نمی‌شود، و فینال نیز مانند بقیه نمایش، بی‌نظیر است. در حال حاضر، آن را خالی از مثبت نیست: صحنه های هنری باحال، نازومی یک شخصیت سرگرم کننده برای تماشا، و همینطور دختر گربه (من با نام ها بد هستم). فقدان موسیقی یا هر گونه طراحی صدا، واقعاً باعث می شود احساس کنید که در کنار آنها هستید و این جذابیت دارد. این همان چیزی است که باعث شد من ادامه دهم و از نمایش خارج نشم، خوب، این و دائماً امیدوار بودم که چیز خوبی از آن بیرون بیاید، حتی اگر هرگز چنین نشود. در کل، من به شدت ناامید شدم.

من شخصاً عاشق این نمایش هستم و در رتبه سه مورد علاقه من قرار می گیرد. من قصد ندارم وانمود کنم که همه چیز را در مورد آن می فهمم، اما این بخشی از جذابیت آن برای من است. هر روز متوجه می‌شوم که به صحنه‌ای فکر می‌کنم که قبلاً آن را کاملاً درک نمی‌کردم، و وقتی ناگهان کلیک می‌کند، از فهمیدن معنای آن در نهایت احساس شادی می‌کنم. طرح یک کار عالی برای حفظ یک کفن از رمز و راز است که به طرز وسوسه انگیزی در مقابل من آویزان است، من را مجذوب خود نگه می دارد و همیشه بیشتر می خواهم. شخصیت‌ها فوق‌العاده جذاب و توسعه‌یافته هستند، هر کدام دارای شخصیت‌های منحصربه‌فرد خود هستند که می‌درخشند. گربه‌های Mizuho andher حس عجیبی به آن اضافه می‌کنند، در حالی که مبارزات شخصی Nagaza عمق و قابلیت ارتباط را فراهم می‌کند. مورد علاقه شخصی من، نوزومی، که قطب نما در پایان بود، واقعاً به من چسبید. نقش او به عنوان یک نیروی راهنما لایه ای از نمادگرایی را اضافه می کند که عمیقاً طنین انداز می شود. چیزی که من به ویژه در مورد نمایش قدردانی می کنم این است که چگونه پیچیدگی را با عمق احساسی متعادل می کند. این فقط در مورد چیدن طرح با هم نیست. همچنین در مورد ارتباط با شخصیت ها در سطح شخصی است. تعاملات میزوهو با گربه‌هایش فقط لحظات بامزه‌ای نیستند، بلکه منعکس‌کننده ماهیت پرورش‌دهنده و تمایل او به همراهی هستند. نبردهای ناگازا با مسائل شخصی‌اش فقط طرح داستان نیستند. آنها انعطاف‌پذیری و آسیب‌پذیری او را برجسته می‌کنند و او را به شخصیتی تبدیل می‌کنند که با وجود نقص‌هایش ریشه‌اش را دارم. نوزومی به عنوان قطب نما نماد جهت و هدف است که لایه ای عمیق به روایت می افزاید. قوس شخصیت او فقط مربوط به سفر خودش نیست، بلکه به نحوه تأثیرگذاری و هدایت او بر اطرافیانش نیز مربوط می شود. این واقعیت که او در پایان به این نماد تبدیل می‌شود، رشد او و تأثیری که بر داستان و شخصیت‌های دیگر داشته است را در بر می‌گیرد. توانایی سریال در بافتن این قوس های شخصیتی پیچیده با طرحی پر از تعلیق و رمز و راز چیزی است که آن را واقعاً قابل توجه می کند. این مجموعه‌ای است که شما را به چالش می‌کشد تا عمیقا فکر کنید و احساس کنید و لحظاتی از وضوح و طنین احساسی را به شما پاداش می‌دهد. هر مشاهده بینش و قدردانی جدیدی را به ارمغان می آورد و آن را به نمایشی تبدیل می کند که در طول زمان همچنان در شما رشد می کند.

در اینجا می‌رویم، اولاً، من با برخی از بررسی‌ها درباره طرح سانی پسر موافقم. من خیلی موافقم که نحوه انعکاس این موضوع در رتبه بندی انیمه من این است که آنها می توانستند انیمه را در 8 قسمت خلاصه کنند، سخاوتمندانه. 4 تا به شما بفهماند موضوع چیست و 4 تا شما را وادار کند که نتیجه روابط و تعاملات شخصیت ها را ببینید. برای کسانی که در مورد این انیمه احساس گمراهی می کنند، در مورد رشد صحبت می کند. اما نه فقط در مورد رشد، بلکه در مورد همنوایی، ناامنی، ترس و خودخواهی. همه ما در همین دنیای مشترک هستیم که در آن یک "این جهان" راحت ایجاد می کنیم تا بتوانیم با واقعیت کنار بیاییم، به این ترتیب فرار کنیم و در مورد چیزهایی که واقعاً در زندگی ما مهم هستند اقدامی نکنیم. ما اغلب چشم خود را می بندیم یا خود و حتی دیگران را نادیده می گیریم تا در واقعیت راحت خودمان ایمن بمانیم. این انیمه با اینکه سفری است اما به شکلی زیبا و اغراق آمیز به این مسائل می پردازد. راه های مختلفی برای رسیدن به این نتیجه وجود دارد، زیرا همه ما متفاوت هستیم، همه ما با مشکلاتی روبرو هستیم، به همان ترتیبی که انیمه نشان می دهد که همه شخصیت های آنجا چیزی داشتند که به آن چسبیده بودند، همه آنها راهی برای راحت ماندن در آن داشتند. مواجهه با موقعیت ها و مشکلاتی که نمی دانستند چگونه مستقیماً با آنها برخورد کنند. برخی با عصبانیت و سرزنش دیگران با مشکل برخورد کردند، برخی دیگر با منزوی کردن خود از دنیا با مشکلات برخورد کردند، برخی دیگر با نادیده گرفتن واقعیت غم انگیزی که بخشی از آن هستند، به اشیا دلبستگی عاطفی ایجاد کردند. اگرچه از ترس آسیب دیدن خود را منزوی می کنیم، اما تنها با زندگی با دیگران است که رشد می کنیم. فقط با انجام اقدامات است که همه چیز می تواند تغییر کند، و همانطور که در این نتیجه نشان داده شده است، همه چیز با اقدامات کوچک شروع می شود. وضعیت یک شبه تغییر نخواهد کرد، اما این اقدامات کوچک ثابت برای ایجاد یک زندگی بهتر و زندگی بهتر برای دیگران جمع می شوند. اخلاق است. چه آسان باشد چه دشوار، همه ما انسان هستیم، گاهی اوقات تنها چیزی که برای رهایی از یک موقعیت دشوار نیاز داریم، نوعی حس جهت است که با ناگارا و نوزومی به تصویر کشیده شده است. نوزومی از نظر تئوری هیچ مشکلی نداشت و نحوه زندگی او مسیری را در زندگی ناگارا ایجاد می کرد که برای او کافی بود تا بتواند با ترس ها و ناامنی هایش روبرو شود و به جلو حرکت کند. در قسمت اول، نکته سریع می آید، معلم به ناگارا می گوید: "من می دانم که چه احساسی داری، اما باید درک کنی که زندگی برای بزرگسالان هم سخت است. با این حال، من برای تو اینجا هستم."