Nagi no Asu kara

*Light Spoilers* A Lull in the Sea ممکن است بدترین نمایشی نباشد که تا به حال تماشا کرده ام، یا حتی به پایان برسد، اما جزو ناامیدکننده ترین ها محسوب می شود. من شخصا از بسیاری از P.A لذت نمی برم. آثار تولیدی، به جز دیگری. با این حال، با دیدن هر دو آهنگ فرشته! و شارلوت - دو نمایش با شباهت های زیادی به این انیمه - من شدیدترین احساسات را نسبت به A Lull in the Sea دارم. مفهوم آن به قدری جذاب و در عین حال آنقدر با اجرای درجه دو خدشه دار است که فقط آنچه را که می توانست باشد به بیننده یادآوری می کند. A Lull in the Sea به شدت از رئالیسم جادویی استفاده می کند. شهر ساحلی کوچکی که طرح در اطراف آن متمرکز شده است - Shioshishio - به دو قسمت بالا و زیر آب تقسیم شده است. در حالی که بخش آب فوق کاملاً عادی است، بخش زیر توسط انسان ها با پوستی جادویی پر شده است که به آنها اجازه می دهد زیر آب نفس بکشند. این غیرعادی تلقی نمی شود، فراتر از برخی تمسخرهای کودکانه. کسانی که در زیر زمین زندگی می کنند، خدای دریا را می پرستند که در مقابل یک کشیش عجیب و غریب قرار دارد، و برای جلب لطف او مراسم مفصلی انجام می دهند. خلاصه داستان این نمایش حول محور پنج کودک است - چهار کودک در پایین، یکی از بالا - که در یک مدرسه راهنمایی مختلط درس می‌خوانند و با مسائلی آشنا و غریبه دست و پنجه نرم می‌کنند. رئالیسم جادویی، به‌طور غم‌انگیزی، در بیشتر مدیوم‌های داستان‌گویی به شدت مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، اما در اینجا نقش آفرینی می‌کند. دست‌های متخصص می‌توانستند این مفهوم را به یک داستان خاص و خاطره‌انگیز تبدیل کنند، اما از آنجایی که انیمه است، باید در یک مدرسه تنظیم شود. A Lull in the Sea's Fall اساساً از شخصیت های نابالغ و تک بعدی آن سرچشمه می گیرد که با وجود داشتن بیست و شش قسمت برای توسعه، می توان به اندازه کافی در پنج کلمه توصیف کرد. برای نیمه اول نمایش، این قابل توجیه است - به هر حال، شخصیت های اصلی کاملاً جوان هستند، بنابراین اینکه درام کوچک آنها در مرکز صحنه داستان های جانبی جدی تر و بزرگسالان که در اطراف آنها اتفاق می افتد، منطقی است. با این حال. بدون جزئیات اسپویلر، نیمه دوم نمایش باید بسیار بالغ تر باشد. چرخش شبیه به هم نیست، اما A Lull in the Sea می‌توانست از تغییر تونال مانند استاین سود زیادی ببرد. دروازه. نقاط طرح مندرج در نیمه دوم خوب هستند - این توزیع زمان اختصاص داده شده به هر یک از آنها است که نیاز به تعادل مجدد دارد. با تماشای هر قسمت، خودم را متقاعد می‌کردم که "این قسمت بعدی جایی است که این داستان در نهایت بزرگ می‌شود!". اگر شما هم منتظر آن هستید، من اینجا هستم تا گزارش بدهم - هرگز اتفاق نخواهد افتاد. تیتراژ پایانی پخش خواهد شد و شما همچنان منتظر خواهید بود. A Lull in the Sea یک انیمه زیبا و منحصر به فرد است که نمی تواند آنقدر از مسیر خود خارج شود تا جادویی که وعده داده است باشد. بد نیست، اما من هنوز هم توصیه می کنم از آن صرف نظر کنید.

Nagi no Asukara (NoA) یا Lull In the Sea (عنوان انگلیسی آن) یک انیمه جالب با هنر دوست داشتنی و موسیقی فوق العاده است. من احساس می‌کنم افرادی که طرفدار شوجوی دبیرستانی یا انیمه/مانگا/نمایش‌های درام هستند، احتمالاً از این یکی لذت خواهند برد (مخصوصاً اگر همگی به تسوندر علاقه دارید). همانطور که گفته شد، من چند انتقاد دارم: 1. شخصیت اصلی: مطمئن هستم که میلیون ها نقد دیگر نیز وجود دارد که به این نقد اشاره می کند، اما شخصیت اصلی، هیکاری، فوق العاده آزار دهنده است. او گیر کرده، بی ادب است، تمایلی به سازش ندارد، و در مجموع، به بیننده کمک چندانی برای ریشه یابی در او نمی دهد. به گفته وی، او کودک است و در عین حال که آزاردهنده است، کودکانه بودن او در همه صفات منفی او پیشرو و محور است. یک پیچش داستانی وجود دارد که همه چیز را در نیمی از مسیر داستان تغییر می دهد و با گذشتن از آن پیچ، هیکاری بسیار قابل هضم تر می شود (به طور خلاصه، او مجبور است بالغ شود)، بنابراین نوری در انتهای تونل وجود دارد با این یکی، اما تونل طولانی است و در برخی نقاط، بینندگان در حال خزیدن در آن هستند. 2. سرعت: این ممکن است کمی نامعتبر باشد، انیمه‌های درام معمولاً آهسته و دراماتیک هستند، اما این انیمه می‌تواند گاهی بسیار، بسیار، بسیار کند باشد. نیمه اول داستان بر روی پویایی 4 شخصیت اصلی دریا (هیکاری، ماناکا، چیساکی و کانام) و یک زمین نشین است که در گروه آنها (تسوموگو) پذیرفته می شود، زیرا آنها با هم مدرسه راهنمایی را طی می کنند. مدرسه راهنمایی دقیقاً همان زمانی است که هورمون‌ها شروع به شروع به کار می‌کنند و ناگهان جنس مخالف جالب‌تر به نظر می‌رسد، بنابراین منطقی است که این گروه شروع به ایجاد احساسات کنند و سپس به احساسات گفته‌شده نسبت به یکدیگر دست بزنند. اما صرف نظر از اینکه چقدر ممکن است مرتبط باشد، قطعاً در این سوپ از احساسات و نشاط‌ها، برخی مشکلات ترسناک و بیهوده دراماتیک وجود دارد که برای حل کردن قسمت‌های کامل (یا خدای ناکرده اپیزودهای متعدد) طول می‌کشد. من لزوماً این موضوع را برای تماشای این نمایش نمی‌دانم، اما توصیه می‌کنم بینندگان چند کار را انجام دهند (هنگام تماشا کردن روی آن تمرکز کنند) یا بالش‌هایی را برای فریاد زدن در دست بگیرند، زیرا قسمت‌هایی وجود دارد که در آن ناامید خواهید شد. . حتی نیمه دوم داستان حاوی برخی از این لحظات است، اما با توجه به اینکه شخصیت ها تا حدودی به بلوغ رسیده اند، به طور قابل توجهی کمتر دیده می شود. 3. The world-building: این یکی قرار است در دسته بندی مخالفان و طرفداران این بررسی قرار گیرد، زیرا برخی از جهان سازی های جالب و زیبا هستند، در حالی که بخش های دیگر را فقط می توان نامرغوب توصیف کرد. تضاد کلی داستان این است که بین کسانی که در دریا زندگی می کنند (دریانشینان) و کسانی که در خشکی زندگی می کنند (ساکنان خشکی). داستان از آنجا شروع می شود که هر دو طرف در این درگیری به دلیل مسائل مربوط به مناطق ماهیگیری و مصرف منابع ارائه شده توسط خشکی و دریا از یکدیگر عصبانی هستند. جالب به نظر می رسد، درست است؟ خب، متأسفانه بیشتر این موارد حتی تا پایان داستان ناشناخته باقی می‌مانند. من فکر می کنم بخشی از این یک تصمیم آگاهانه برای تمرکز توجه بر درام گروه بسیار کوچکی از مردم است، اما با توجه به اینکه آنها در دنیایی وجود دارند که این درگیری ها بخشی از زندگی روزمره بسیاری از این شخصیت ها است، انتظار داشتم. کمی بیشتر. علاوه بر این، روستای زادگاه این دریا نشین از نظر سبکی جالب نیست و بیش از آنچه که فکر می کنم باید از روستای ساکن در خشکی تقلید می کند. آنها زیر دریا زندگی می کنند. چرا باید یک دهکده ماهیگیری در زیر دریا بسازند؟ فضای زیادی برای تفکر خلاقانه در مورد چگونگی عملکرد دریا وجود داشت که کاملاً نادیده گرفته می‌شود (به عنوان مثال، ساکنان دریا هنوز از فنجان‌های چای در دریا می‌نوشند) و داستان‌سرایی جالبی ایجاد می‌کرد (مثلاً تماشای یک دریا). ساکن در خشکی، یک فنجان چای را به‌طور تصادفی رها می‌کند و انتظار می‌رود که در آنجا بماند، زیرا بودن در دریا باعث می‌شود این اتفاق بیفتد) که احساس واقعی‌تر می‌کند. فقط به من نگویید که دریانشینان و زمین نشینان اساساً با هم تفاوت دارند، به من نشان دهید! من همچنین چندین دلیل دارم که چرا شخصاً از این انیمه لذت بردم: 1. پیچیدگی داستان: من باید خیلی تلاش کنم تا در اینجا از اسپویل جلوگیری کنم، اما این یکی از آن پیچش‌های داستانی است که فکر نمی‌کنم کسی شاهد آمدن آن باشد. داستان با تمرکز روی گروه کوچکی از کودکان شروع می شود و آنقدر روی درگیری های کوچک آنها زوم می کند که من واقعاً فکر می کردم که مدیریت این گروه از افراد کل انیمه خواهد بود، اما اشتباه می کردم. از طریق پیچیدگی داستان، انیمه قادر است بسیاری از موضوعاتی را که در نیمه اول بی سر و صدا پایه گذاری می کند، کشف کند. 2. شخصیت ها (به طور کلی): من شکایت های خود را در مورد اینکه چقدر برخی از شخصیت ها می توانند تحریک کننده باشند، دارم، به خصوص در نیمه اول، اما پس از پایان نیمه راه، از اینکه دیدم واقعاً چه تعداد شخصیت در من رشد کرده اند شگفت زده شدم. از طریق نشستن با بچه ها در نیمه اول داستان، بینندگان به خوبی متوجه می شوند که این افراد چه کسانی هستند. وقتی نقاط طرح در نیمه دوم داستان اتفاق می‌افتد، بینندگان می‌توانند به نیمه اول آن رجوع کنند و از اینکه چقدر یا چقدر تغییر کرده‌اند شگفت زده می‌شوند. به خصوص چیساکی یکی از شخصیت های مورد علاقه من در نیمه دوم بود و من اصلاً آن شخصیت را ندیدم. 3. ساختن جهان: من به شما گفتم که این یک چیز خوب و بد خواهد بود. علیرغم اینکه برخی از ساختن جهان نسبتاً بی معنی هستند، بخشی از جهان سازی شگفت انگیز است. به عنوان مثال، دهکده دریا نشین توسط مردی اداره می شود که مقیاس خدای دریای آنها است. افسانه هایی وجود دارد که چگونه خدای دریا به مقر قدرت خود رسید و همچنین افسانه های دیگری وجود دارد که به شیوه ای شبیه به اسطوره های گفته شده در سراسر جهان توضیح داده شده است. در بیشتر داستان، مشخص نیست که آیا خدای دریا واقعی است یا واقعی بود، و این به گونه ای منعکس کننده پیامبران دین مدرن است که من انتظارش را نداشتم. به‌علاوه، با تمرکز بر پویایی روابط شخصی، بینندگان می‌توانند برخی از درگیری‌های گسترده‌تر زمین و دریا را در سطحی کوچک‌تر تماشا کنند. به عنوان مثال، خواهر هیکاری عاشق یک زمین نشین می شود و سپس با یک زمین نشین ازدواج می کند که مشخصاً شامل یک درام شخصی و بزرگتر است (او از دریا تبعید می شود). بعداً، وقتی او صاحب فرزند می شود، موضوع پیچیده میراث کودک است، زیرا آنها بخشی از دریا و خشکی هستند، اما در خشکی بزرگ می شوند. 4. هنر: این یک انیمه درام شوجو است. هنر زیبا است - بدون شکایت. 5. موضوع: موضوع این انیمه رشد و تغییر است. بدون توجه به این موضوع، می‌گویم که این انیمه توانسته است با شخصیت‌ها و دیدگاه‌های مختلف ارتباط برقرار کند و این موضوع را کشف کند، به گونه‌ای که احساس تازگی داشته باشد. اگرچه بسیاری از محیط‌ها چیزی را به دلخواه می‌گذاشتند، می‌توانم بگویم تغییر چیزی است که به خوبی در پس‌زمینه داستان ادغام شده است. از تغییر ایجاد شده توسط ایجاد یک دهکده ماهیگیری درست در کنار یک جامعه ساکنان دریا تا تغییر تحصیلات متوسطه در خشکی با وجود 4 کودک ساکن دریا که تمام زندگی خود را در دریا بزرگ کرده اند تا تغییر رشد. و آنچه می تواند برای مردم اطراف شما معنی داشته باشد، این داستان به جنبه های برجسته تغییر و رشد در هر یک از شخصیت های آن به گونه ای جالب اشاره می کند.

A Lull In The Sea انیمه ای است که هیچ معنایی ندارد. پیش فرض سریال این است که همه انسان ها زمانی در دریا زندگی می کردند تا زمانی که برخی دریا را ترک کردند تا در خشکی زندگی کنند و تضاد اصلی سریال در مورد پویایی خصمانه بین ساکنان دریا و ساکنان خشکی است. بنابراین، جهان سازی بسیار غنی درست است؟ اشتباه! جامعه زیر دریا دقیقاً شبیه جامعه در خشکی است که ... عجیب است، با توجه به اینکه دریا در اولویت قرار دارد. آیا زندگی خشکی نباید از زندگی دریایی الگوبرداری شود و نه برعکس؟ خوب، با توجه به اینکه فرصت های بیشتری در خشکی وجود دارد، شاید بتوانم بخرم که جامعه دریا از جامعه خشکی الهام گرفته است، و همه چیزهای جالب *ذاتی* در خشکی که ساکنان دریا هرگز نمی توانستند به تنهایی ایجاد کنند. این هنوز برای این داستان معنی ندارد، زیرا: 1) به نظر می رسد که ساکنان دریا از ساکنان خشکی متنفرند و ازدواج در خشکی را ممنوع می کنند زیرا فرزندان آنها نمی توانند زیر آب نفس بکشند و این امر باعث کاهش جمعیت می شود. پس چرا آنها از جامعه سرزمینی کپی برداری می کنند و از فرهنگ قبلی خود دفاعی نمی کنند؟ آیا آنها نباید بترسند که فرهنگ زمین فرهنگ دریا را تحت الشعاع قرار دهد؟ 2) چیزهایی مانند پله، فنجان و برق دارند. چی؟ فرهنگ را فراموش کنید، این حتی ممکن نیست. لعنتی چطور از فنجان می نوشند؟ چرا دارم زیر آب کسی را می بینم که لباس هایش را با اتو برقی که به دیوار وصل است اتو می کند؟ تنبل است نویسندگان یک مفهوم جالب برای جهان سازی ایجاد کردند و نمی خواستند آن را دنبال کنند. آنها بدون اینکه کاری انجام دهند، پاداش می خواستند. اما هی، من می‌توانم جهان‌سازی تنبل را نادیده بگیرم، اگر فقط برای تقویت درام و روابط شخصیت‌ها وجود داشته باشد، که قلب اکثر داستان‌ها است – به خصوص این داستان. متأسفانه، کاراکترها خیلی بهتر از آن استفاده نمی کنند. همه شخصیت‌ها برش‌های مقوایی دو بعدی هستند که به من این احساس را می‌دهد که TV Tropes باید برای خلق آنها اعتبار داشته باشد. هیکاری وجود دارد، یک مرد معمولی که بدون هیچ دلیلی یک الاغ است، مخصوصاً برای دختری که دوست دارد، موناکا، دختر خوب معمولی و خجالتی که بسیاری از وقت خود را صرف جیغ زدن می کند، چیساکی، دختر دیگر، و کانام، که قرار است مرد خوب و باحالی باشد که می‌خواهد رفتار غم‌انگیز هیکاری را در مقابل هم قرار دهد، اما آنقدر کسل‌کننده است که فراموش می‌کنم وقتی روی پرده نیست وجود دارد. کانام بدترین متخلف است، زیرا تقریباً بلافاصله با پسری زمینی به نام تسوموگو آشنا می‌شویم که او نیز خونسرد و خوب است و در عین حال بسیار مرتبط‌تر است. به هر حال تنها دلیل وجود این تعداد کاراکتر این است که بتوانیم یک خط کانگای عاشقانه پیچیده داشته باشیم که مانند Kaname > Chisaki > Hikari > Monaka > Tsumugu است. اگر خط عشق نبود، نیمی از شخصیت ها بی ربط بودند. و اوه پسر عشق conga خط چیزی است. این بیهوده ملودراماتیک است، و باعث می‌شود این شخصیت‌ها عصبانی شوند، گریه کنند و فرار کنند، که به نظر من بسیار احمقانه است زیرا همه آنها دوستانی هستند که همدیگر را دوست دارند و این به راحتی با صحبت کردن با یکدیگر حل می‌شود. اما دوباره آنها 14 ساله هستند، پس من چه می دانم؟ شاید بی کفایتی وحشیانه آنها فقط رفتار دوران راهنمایی باشد. گاهی تشخیصش سخته این خط عاشقانه در نیمه دوم داستان پس از یک تغییر دراماتیک عجیب و غریب می شود، اما من قصد ندارم آن را خراب کنم. بیایید بگوییم که اصلاً آنطور که انتظار دارید پیش نمی رود، و این یک تعریف و تمجید نیست. من به خصوص در A Lull in the Sea ناامید هستم زیرا *می خواستم* آن را دوست داشته باشم، زیرا چیزهای زیادی وجود داشت که واقعاً به آنها علاقه داشتم. به خصوص با توجه به تغییر عمده ای که داستان در نیمه راه طی می کند) و محیط فوق العاده جالب بود. من همچنین از طرح داستانی درباره خانواده های ترکیبی و پذیرش یک ناتنی جدید خیلی خوشم آمد - واقعاً دلچسب بود! من حتی متوجه شدم که هیکاری را در نقش او در طرح خانوادگی ترکیبی دوست دارم (اگرچه این یک بار دیگر قبل از تغییر دراماتیک در نیمه راه بود که همه چیز بسیار عجیب شد). همچنین مضامین پذیرش تغییر و رها کردن چیزهای قدیمی و پذیرش چیزهای جدید را دوست داشتم. متأسفانه ساختن جهان فقط ... معنی ندارد، و شخصیت ها نیز هیچ لطفی به آن نمی کنند.