Gosick

شرلوک هلمز را تصور کنید. حالا او را به عنوان یک دختر بلوند کوچک با لباس مشکی تصور کنید... این گوسیک است. ویکتوریک "پری طلایی کتابخانه" روزهای مدرسه خود را در برج کتابخانه می گذراند. کوجو، با نام مستعار سیاه‌درو، پسر جوانی است که هر جا می‌رود مرگ را می‌یابد. او به مدرسه شبانه روزی آکادمی سنت مارگریت منتقل شده است. او در برج با ویکتوریک روبرو می شود و در نهایت با هم دوست صمیمی می شوند. اما این یک رابطه بسیار توهین آمیز است. Kujou در اصل b*tch ویکتوریک است. او یک سگ لپتاپ است که هر کاری به او بگوید انجام می دهد. و همیشه هر زمان که او را ناراضی کند برای او شیرینی می آورد. او واقعاً به او اهمیت می‌دهد (در حالتی که خیلی شلاق خورده است) نمی دونم چرا انقدر شیفته این لولی سوندره بلونده که همیشه لباس مشکی پوشیده و شبیه عروسک شده...صبر کن من فقط به سوال خودم جواب دادم ? اکثر معماهایی که آنها حل می کنند حول محور داستان های ارواح می چرخد. بنابراین عناصر ترسناک زیادی در داستان وجود دارد. اما ماوراء طبیعی وجود ندارد. هر چیزی یه توضیحی داره همچنین یک طرح بسیار بزرگتر در مورد مادر، پدر و برادر پدری ویکتوریک وجود دارد. و دلیل تولد ویکتوریک. متأسفانه این قسمت بدتر داستان است زیرا آن طرح واقعاً جالب نیست. این راهی برای اضافه کردن وزن بیشتر به داستان کلی است، اما واقعاً نیازی به آن نبود. داستان به خوبی نوشته شده است. عناصر ترسناک بسیار جذاب هستند. اسرار سرگرم کننده هستند. همه شخصیت ها عالی هستند. و علیرغم اینکه 2 شخصیت اصلی اساساً c*nt و b*tch هستند، آنها در واقع شخصیت های بزرگی هستند.

Gosick برای همه دوستداران ژانر رمز و راز و پلیسی باید تماشا شود. اگرچه Gosick یک داستان پلیسی واقعی نیست، اما شباهت های زیادی دارد که من به عنوان شما که از داستان های پلیسی معمولی لذت می برید قدردانی می کنم. به ندرت می توان انیمه ای را پیدا کرد که بتواند بسیاری از جنبه ها را متحد کند و آن را با کیفیت خوب انجام دهد. آیا از عاشقانه، معمایی، موقعیت تاریخی یا شاید کمدی لذت می برید؟ همه این عناصر به وفور وجود دارد. اغلب داستان‌های پلیسی بر یک یا دو روایت اصلی تکیه می‌کنند که بیش از صد قسمت تکرار می‌شوند و به مرور زمان حوصله‌تان سر می‌رود. چیز این است که Gosick کارآگاه معمولی شما نیست و این ژانر معمایی به آن کمک زیادی می کند. هر "مورد" به نوعی متفاوت است و شما تقریباً انتظار دارید که چیزهای ماوراء طبیعی اتفاق بیفتد، اگرچه اوج گیری همیشه منطقی است. به لطف این شما را منتظر و تیزبین نگه می دارد. اول از همه، من عاشق کارآگاه‌ها هستم و سعی نمی‌کنم آن‌ها یا هیچ چیز دیگری را رسوا کنم، اما دیدن نمایشی که خاص است و از این شیوه نسبتاً کلیشه‌ای بیرون می‌آید، همیشه خوب است و پسر این دقیقاً همان کاری است که گوسیک انجام می‌دهد! داستان: 9/10 در ابتدا تشخیص اینکه این داستان در کجا اتفاق می‌افتد، برای من کمی سخت‌تر بود. بدیهی است که در ابتدای سریال درست در قسمت اول گفته شده است، اما من این تصور را داشتم که بیشتر شبیه به پایان دوران ادواردین و اوایل دهه 1910 در انگلستان است تا دهه 20 در فرانسه و سوئیس. نیمه اول داستان بیشتر شبیه راز به نظر می رسد با حل پرونده های زیادی توسط دو نفر اصلی ما ویکتوریک و کوجو با "کمک" برادر ناتنی ویکتوریک گرویل. نیمه دوم بیشتر بر درام و خط داستانی اصلی تمرکز دارد که اساساً پس زمینه ویکتوریک و کوجو و شرایط خانوادگی آنها با کمی مبارزه برای قدرت است. طرح‌های فرعی همگی واقعاً لذت‌بخش و پویا بودند، اگرچه شاید گاهی اوقات قابل پیش‌بینی و آسان برای حل باشند. اگر من فقط یک مورد علاقه را انتخاب کنم، کشتی "نفرین شده" خواهد بود. اپیزودهای مربوط به این بخش در مقیاس خرد از داستان دارای لمس معمایی عمده ای بود و بهترین قسمت نیمه اول انیمه برای من بود. عاشقانه بین شخصیت های اصلی مفید است و ویکتوریک می تواند از ابتدا کمی آزاردهنده باشد، اما به محض اینکه چیزی در مورد گذشته او یاد بگیرید که کاملاً به شما امکان می دهد با لولی بلوندی کوچک ما تأکید کنید، به سرعت با او گرم می شوید. روابط آن‌ها احتمالاً در نیمه اول، زمانی که ویکتوریک شروع به باز شدن با کوجو کرد (به معنای خودش باز شد) و کوجو به آرامی اما مطمئناً اعتماد او را جلب می‌کرد، بیشترین پیشرفت را تجربه کرد. طولی نمی کشد که می توانید اولین آوازهای محبت او به کوجو را مشاهده کنید و این از نیمه اول شروع می شود، بله و دوباره عشق به روش خودش. بخش‌های بعدی نیمه دوم دقیقاً لحظاتی هستند که در آن چیزها شروع به جا افتادن در یکدیگر می‌کنند، مانند پازل و داستان، به طور کامل روی موارد و رازهایی که مستقیماً به داستان اصلی مرتبط هستند تغییر می‌کند. داستان سرایی بسیار مفصل است و شما را تا آخرین لحظه در نوعی عدم اطمینان نگه می دارد. گذشته های دوتایی اصلی ما به طور کامل آشکار می شود که به مخاطب اجازه می دهد تا انگیزه های آنها را کاملاً درک کند. مشخص شده است که درگیری بزرگی بین دو طرف اصلی وجود دارد که عملاً در تمام مدت و حتی مدت ها قبل از ورود قهرمانان اصلی ادامه دارد. می توان گفت این تضاد بین علم و غیبت یا ماوراء طبیعی است که سعی در دستکاری جمعیت دارد. این به طور مستقیم با وضعیت خانواده ویکتوریک مرتبط است و هر دو درگیری به طور همزمان حل می شوند. آخرین اما نه کم‌اهمیت به نوعی شبیه به بخش جنگ جهانی دوم است. تاریخ ها اصلا مناسب نیستند و مطمئن نیستم که این فقط اشتباه است یا عمدی. در غیر این صورت چیز مهمی نیست که در نمایش تفاوت ایجاد کند. جنگ و دپارتمان کوجو به شکل دراماتیکی روی کیک بود. دو قسمت اخیر خیلی سریع گذشت و بعد از تماشای تمام این قسمت‌های باقی مانده که پویا بودند اما عجولانه نبودند، کمی عجله به نظر می‌رسید. صحنه پایانی چیزی است که برای مدتی همراه با فریاد زدن کوجو به یاد ویکتوریک خواهم ماند! شخصیت ها:10/10 شکل‌گیری پیوند شخصیت‌های اصلی ما یکی از نکات اصلی فروش این نمایش است. بدیهی است که ویکتوریک از ابتدا کمی سمی به نظر می رسد، اما او تسوندره است، بنابراین چیزی غیرعادی نیست و اکثریت مخاطبان بعداً او را دوست خواهند داشت. او پیچیده ترین شخصیتی است که تقریباً هر بار سعی می کند در مقابل دیگران منطقی و سرد عمل کند. در واقع برعکس این موضوع صادق است، زیرا او در مورد افرادی که بیشتر به آنها اهمیت می‌دهد می‌تواند بسیار تندخو و غیرمنطقی باشد. هوش بسیار بالای او باعث می شود تا زمانی که با پرونده ای سروکار نداشته باشد یا وقت خود را با کوجو که در ابتدا برای او حواس پرتی و اسباب بازی است، سر و کار نداشته باشد، به راحتی خسته می شود. رشد شخصیت او تا حد زیادی رادیکال ترین است زیرا او در پایان داستان تقریباً یک شخص متفاوت است. اجازه بدهید بگویم که من معمولاً تسوندر را دوست ندارم، اما ویکتوریک جایگاه ویژه ای در قلب من دارد. Kujou نقش اصلی Gosick است. متأسفانه من او را در مقایسه با دیگر شخصیت‌های Gosick جالب ندیدم. اینطور نیست که او بد باشد، اما به احتمال زیاد شخصیت های دیگر آنقدر خوب و مرموز هستند. Kujou تقریباً قهرمان اصلی انیمه ژاپنی متوسط ​​و خوش قلب شما است و هر ویژگی شخصیتی مانند آن را دارد. از سوی دیگر، به لطف سادگی شخصیتش، از همان ابتدا به راحتی با او تاکید کرد. با این حال، من فکر می کنم که نقش او در تضاد با ویکتوریک کامل شده بود. راستش تقریباً هیچ شخصیت فرعی وجود نداشت که خسته کننده یا بی فایده باشد و هر کدام از آنها کاملاً با نقش خود مطابقت داشته باشد. Show تمرکز زیادی روی توضیح انگیزه ها، شخصیت ها و گذشته نقش های فرعی اصلی دارد و نه فقط فلش ​​بک های معنی دار مانند برخی انیمه های دیگر، بلکه هر چیزی دلیل خاص خود را دارد. هر یک از شخصیت‌های شرور یا شخصیت‌هایی که باید شخصیت‌های شرور را نشان دهند (اگرچه لازم نیست کاملاً کامل باشند) دارای لمس مرموز تقریباً فراطبیعی بودند. گنجاندن ترفندها و "جادو" به عنوان برخی از توانایی های شخصیت، انتخاب عالی بود و کاملا با فضای نمایش مطابقت دارد، به خصوص لویاتان که داستان پس زمینه اش با ملکه نفس گیر است. شخصیت های کمی ساده تر مانند سیسیل و آوریل وجود دارند. از طرف دیگر هر شخصیتی نمی تواند کامل باشد، اما هنوز هم می تواند کار خود را انجام دهد و نمایش را غنی کند. من قطعاً به گرویل اشاره می کنم که در بیشتر قسمت های نمایش به نظر خجالتی به نظر می رسید، اما او توانست خودش را جبران کند و بعد از ویکتوریک بیشترین تغییر را کرد. ART:9/10 سبک هنری کاراکترها و صحنه‌های اکشن مطمئناً در نکته اساسی‌تر است که بهتر از انیمیشن‌های پر زرق و برق و شیک تا به حال مطابقت دارد. تصور کنید که Gosick 10 سال بعد با استفاده از انیمیشن های کلاسیک عمومی امروزی ساخته شود! میدونی برسرک چی شد؟ بله، من می ترسم که ممکن است وضعیت مشابه باشد. خوب، این مثال کمی افراطی بود، اما با این حال من انیمیشن های قدیمی و ساده را بیشتر در این قطعه ترجیح می دهم. از طرف دیگر تمام جزئیات لباس و فضای داخلی ساختمان ها بسیار دقیق بود. سازندگان قبل از ساخت باید مد را زیاد مطالعه کنند، زیرا چنین جزئیاتی مهارت و دانش زیادی می طلبد. فضای داخلی ساختمان ها و پس زمینه تقریباً به همان جزئیاتی است که لباس پوشیدن عمدتاً کتابخانه ای است که ویکتوریک بیشتر وقت خود را در آن سپری می کرد. همچنین شهرها با شکوه به نظر می‌رسند و من دوست داشتم که سازندگان چگونه با مصالح و معماری مورد استفاده در آن عصر 1800 کار می‌کردند، جایی که حدس می‌زنم بیشتر این ساختمان‌ها مانند انواع سنگ‌ها و چیزهای دیگر ساخته شده بودند، واقعاً واقع‌گرایانه به نظر می‌رسید. صدا: 10/10 بگذارید بگویم که پایان اول Gosick یکی از آهنگ های انیمه مورد علاقه من تا به امروز است و من فقط برای این موسیقی متن به این 10 می دهم. خوشبختانه اینطور نیست و پایان دادن تنها چیزی نیست که در این دسته ستایش شود. تمام افتتاحیه ها با لمس تاریک و مرموز عالی هستند که علاوه بر نمایش عالی است. تقریباً نیم سال از زمانی که Gosick را تماشا کردم می گذرد، اما هنوز به یاد دارم که هرگز از هیچ یک از اینها رد نشدم. افتتاحیه باعث شد که من در هر قسمت هیپ بزنم زیرا پایان آن باعث شد منتظر قسمت بعدی باشم. خواننده آهنگ پایانی کمی مرا به یاد امی لی از Evanescence می اندازد. بقیه صداها و موسیقی در سرتاسر نمایش نیز به خوبی به اتمسفر می‌آیند، اما تقریباً به خوبی OP نیستند. لذت بردن: 9/10 هیچ زمانی برای من خسته کننده نبود. با پیشرفت داستان، می‌توانستم برخی چیزها را پیش‌بینی کنم، اما این به لطف من است که کمی ادم هستم و زمان زیادی را صرف تماشای برنامه‌های زیاد می‌کنم. نمایش‌ها و فیلم‌های بیشتری که تماشا می‌کنید شباهت‌های بیشتری می‌توانید پیدا کنید و چیزهای بیشتری پیش‌بینی کنید. وقتی به طور تصادفی شروع به تماشای Gosick کردم، این کار را بدون هیچ انتظاری انجام دادم و حتی بیشتر از آن متعجب شدم. باور کنید که نویسندگان Gosick به خوبی می‌دانند که چگونه می‌توانند پیش‌بینی مخاطبان را ایجاد کنند که مانند اصلی‌ترین امتیاز برای پویایی نمایش است. سه قسمت اول کندتر هستند و باید کاملاً به نمایش متعهد شوید، اما ارزش صبر کردن را دارد. به طور کلی: 9/10 قطعات کمی وجود دارد که من آنها را بالاتر از پایه خود قرار دهم و این دلیل رتبه نهم من است، اما Gosick بدون شک ویژگی های بسیار خوبی را نشان می دهد. انیمه طیف گسترده ای از تم ها، ژانرها و جنبه های دیگر را ترکیب می کند که به خوبی با هم کار می کنند و می توانند طیف گسترده ای از مخاطبان را جذب کنند. این نه تنها رمز و راز، عاشقانه، تاریخی، درام یا کارآگاهی است، بلکه همه چیز است. امتحان کن!