Domestic na Kanojo

مدرسه رامبل بهتر است! عنوانی فراموش شدنی برای داستانی فراموش نشدنی. بهتر بود اسمش "نمیتونم بین دو خواهرم انتخاب کنم" بود. *طراحی شخصیت: 4/10; MC خیلی بلند است، نه لزوماً خیلی پیر است، با این حال، نمی توان گفت که او 16 سال دارد و سپس او را 27 ساله نشان دهید. *موسیقی: 6/10; یک انتخاب نیمه مناسب، که ضعیف اجرا شد. *VA: 4/10; (دوبله) همه به جز MC حالشان خوب است، صدایش فریاد بتا مذکر است. این زمانی اتفاق می افتد که یک VA سعی می کند شخصیتی را بازی کند که نیمی از سن آنها را دارد. تاب و یک خانم. شینگی از N.G.E. در مقایسه شبیه چاد به نظر می رسد.*فیلمبرداری: 4/10; (بد) زوایای دوربین خیلی تنگ است. این را بیشتر در انیمه های امروزی می بینید. من معتقدم که این یک استراتژی کاهش بودجه است. "بیایید کمی پول پس انداز کنیم و 1/5 صحنه را متحرک کنیم." علاوه بر عدم سایه روشن مناسب، به دلایلی همیشه نارنجی است. (یعنی هر صحنه اتاق خواب) *داستان: 4/10; بهشت عزیز گفتن یکی هست خنده داره. اول، والدین دائماً خود را برای "پریشانی" بازیگران اصلی (بچه هایشان) سرزنش می کنند، پیر می شوند. یک بار کافی بود مرد اف بالا. ثانیاً، پویایی عشق پیوسته ناسازگار MC بین دو خواهر آزاردهنده بود. یکی را انتخاب کنید، آن را بیرون بیاورید تا زمانی که کار نکند، سپس تغییر دهید. (این آزاردهنده تر از Inuyasha x Kagome و "Kimi ni Todoke: From Me to You" بود) ثالثاً، هر شخصیت در این انیمه بیش از حد فهمیده است. اگر می خواهید یک قسمت بعد با گفتگوی بدون جوتسو آن را حل کنید، معرفی "تضاد" چه فایده ای دارد؟ 4 دقیقه مکالمه بدون جوتسو. ام سی: من نسبت به تو احساسی دارم. علاقه عاشقانه: می دانم اما نمی توانیم. ام سی: اما احساسات من. علاقه عاشقانه: خوب است، اما فقط برای چند بار. علاقه عشق: صبر کن نظرم عوض شد. ام سی: اما... علاقه عشقی: باشه خوبه. چهارم، نه واقعاً یک نکته، اما تنها شخصیت جانبی که برجسته بود، ساقی بود. پنجم، قدم زدن خیلی سریع است. آن‌ها زمان صفر را صرف «جهان‌سازی» می‌کنند یا یک داستان پس‌زمینه می‌سازند که چرا باید به هر کسی در نمایش اهمیت بدهم. فقط یکی پس از دیگری صحنه دیالوگ "من فکر می کنم من احساساتی برای تو دارم"، سپس برش بعدی. ششم، (کمدی) کم است. آنها حداقل تا حدودی تلاش کردند، با این حال وقتی نوبت به انیمیشن سازی رسید، توپ را رها کردند. آخرین فکر، فصل دوم نسازید. از سبک های کمدی Baka and Test یادداشت برداری کنید، به MC ستون فقرات بدهید، از هر انیمه خوبی یادداشت های طراحی کاراکتر بردارید، و یک طرح/داستان واقعی ایجاد کنید که در آن کسی واقعاً چیزی را از سر می گذراند و در پایان برای بهتر شدن ظاهر می شود. کل این داستان را می شد در یک قسمت روایت کرد. عناوین عاشقانه بهتر: جهان فقط خدا می داند، OreImo، هر مونوگاتری، مدرسه رامبل، باکا و تست، عزیزم در فرانکس.

انیمه ای پر از درام، -درباره مثلث عشقی با چند تابو اما با احساسات مختلط، -داستان کمی قابل پیش بینی است اما نه زیاد به نظرم هههه فکر کنم حتما دوستش داشتم اما انیمه ای برای همه نیست فکر می کنم عاشقانه های خاصی هستند که می توانم بگویم - انیمه ای پر از درام - در مورد مثلث عشقی با چند تابو اما با احساسات مختلط، کمدی دارد اما نه چندان، - داستان بدون اغراق کمی قابل پیش بینی نیست اما واقعاً فکر می کنم انیمه بدی نیست. برای داشتن امتیاز 6 کافی است اما فکر می کنم از جنبه های خاصی می تواند خسته کننده شود. به همین دلیل امتیازی که جدا از آن دارد یک انیمه است، به نظر من می توان گفت برای بزرگسالان. من میگم ههههههه فکر کنم، حتما دوستش داشتم، اما انیمه ای برای همه نیست من فکر می کنم آنها عاشقانه های خاصی هستند که می توانم بگویم

انیمه بسیار سرگرم کننده پایان نیمه غمگینی که در مانگا ادامه دارد و نویسنده نتیجه ای می دهد که همه خوشحال هستند. تنها چیز عجیبی که در مورد نفرت از این نمایش وجود دارد این است که نمی‌دانم چرا مردم نسبت به زنای با محارم اینقدر عصبانی هستند. فکر کن اگر 10 سال عاشق کسی بودی والدینت ازدواج کردند. جدا میشی؟ تنها نقد من به این نمایش این بود که شخصیت اصلی یک جور چرند بود، او به طور تصادفی برای بوسیدن یک دختر خوابیده همراه با حرکات بی سابقه دیگر رفت و شخصیت کلاسیک ترس از زنان است که به شدت خجالتی می شود و اصلاً قاطعانه نیست، بنابراین زنان. سرتاسر او راه برو