Bright: Samurai Soul

توصیه: از آن بگذرید. ارزیابی نمایش‌ها و فیلم‌هایی که در CGI کامل هستند می‌تواند سخت باشد، زیرا، صادقانه بگویم، بسیاری از آن‌ها مانند زباله به نظر می‌رسند و سخت است که از آن گذشته نگاه کنیم و فیلمی را که در زیر سطح قرار دارد، ارزیابی کنیم. چنین مشکلی برای Bright: Samurai Soul وجود ندارد، که محتوای کمی دارد و به سادگی در تمام جنبه های وجودی خود حرکت می کند. جدای از جلوه های بصری، لزوماً هیچ چیز "اشتباهی" در بقیه فیلم وجود ندارد، اما این یک داستان ماجراجویی اساسی است که توصیه های کمی دارد، و بصری های ضعیف به سادگی آن را از حالت متوسط ​​به بد بودن پایین می آورند. ساختار اصلی داستان این است که یک کودک جن به نام سونیا به فاحشه خانه ای فروخته شده است که در آن یک سامورایی بی آبرو و فلج به نام ایزو به عنوان محافظ در ژاپن در دوران بازسازی میجی کار می کند. بلافاصله پس از آن، گروهی از اورک ها به فاحشه خانه حمله می کنند تا زنی که سونیا به آن خدمت می کند را بکشند، و با نفس در حال مرگش، خصمانه به دختر می گوید که سنجاق سر خود را به مستعمره جن ها در هاکوداته ببرد. سپس ایزو و سونیا به همراه یکی از مهاجمان اورکی که اسیر کرده بودند، رایدن، که معلوم شد مرد خوبی است، به ماجراجویی می پردازند. به عبارت دیگر داستان معمولی شما "خانواده موقت به یک ماجراجویی می روند". به پیش‌بینی‌پذیرترین شکلی که می‌توانید تصور کنید، پیش می‌رود، با اجرای ضرب‌های داستانی که باید با سرعتی سرسام‌آور به آن ضربه بزنید و اصلاً از مسیرهای انحرافی استفاده نکنید تا این داستان ساده را با سرعت 80 دقیقه به تصویر بکشید. با توجه به نازکی بودن داستان، زمان اجرا به نظر درست است، اما اگر جاه‌طلبی‌هایی فراتر از پول نقد سریع از یک دارایی قابل توجه نتفلیکس داشت، می‌توانست شخصیت‌ها و داستان را بیشتر جلوه دهد و ارزش یک فیلم طولانی‌تر را داشته باشد. شخصیت شرور دیر معرفی می شود و فاقد تهدید است، بنابراین او هرگز واقعاً مانند یک مانع بزرگ احساس نمی کند، حتی اگر نوشته شده است که بسیار قدرتمند است. همچنین زمان کافی برای ایجاد هر نوع پیوندی بین ایزو، سونیا و رایدن وجود ندارد، که باعث می‌شود تمام مضمون «خانواده پیدا شده» که فیلم بر اساس آن ساخته می‌شود، توخالی به نظر برسد. اینجاست که ما باید در مورد ویژگی قابل توجه نتفلیکس که در بالا ذکر شد صحبت کنیم که منبع اصلی فیلم است، Bright AKA "فیلم پلیس اورک". بسیار شبیه به نسخه اصلی، Bright: Samurai Soul یک فرضیه عینی پوچ در مورد اورک‌ها و الف‌هایی که در ژاپن فئودالی آویزان هستند، می‌گیرد و آن را با چهره‌ای صاف بازی می‌کند، و با قاطعیت تصمیم می‌گیرد داستانی جدی و متفکرانه را از مواد فیلم B بسازد. همچنین مانند فیلم اصلی، در این مورد کاملاً شکست می‌خورد، و فیلمی را ارائه می‌کند که ذاتاً احمقانه‌تر از آن است که آن را جدی بگیریم، در حالی که در عین حال غرق در سرگرمی و مضحکه‌ای که می‌توان بدون توقع تلاش برای تحسین منتقدان داشت، نمی‌شود. زمانی که ما چنین چیزی را دریافت می کنیم، مردی به نوعی شاخک های هشت پا را به عنوان دست مصنوعی با هیچ توضیحی به دست می آورد و از آنها برای استفاده از تفنگ های ساچمه ای دوگانه استفاده می کند، چیزی که این فیلم باید به آن متمایل شود. متأسفانه، این یک سکانس کوتاه است که در اواخر فیلم می آید و ثابت می کند که به جای قاعده، استثنا است. به‌علاوه، تفسیر روابط نژادی و پلیس که هسته اصلی فیلم بود، در هیچ‌جا با زمینه‌های آمریکایی حذف نمی‌شود. در حالی که این ضرر بزرگی نیست، با توجه به اینکه نسخه اصلی در بهترین حالت و در به تصویر کشیدن اورک‌ها به‌عنوان جایگاهی برای سیاه‌پوستان در بدترین حالت نژادپرستانه بود، این باعث می‌شود که تعجب کنید که چرا حتی اگر آنها این صحنه را برای ادامه سریال انتخاب کردند. به سادگی می خواستند استعاره مرکزی اصل را کنار بگذارند. لرد می‌داند که رفتار نژادپرستانه با خارجی‌ها هنوز یک مسئله اجتماعی مهم در ژاپن تا به امروز است. اما جدای از چند صحنه سریع از مهمانخانه داران که می گویند هیچ ارک به رایدن مجاز نیست، هیچ گونه تفسیر نژادی یا اجتماعی در اینجا وجود ندارد. بصری، خوب، چیز زیادی برای گفتن وجود ندارد که احساس نکند با انتقاد همراه باشید. من CGI بدتری دیده ام، اما به هیچ وجه خوب نیست. آب و دود به طور خاص وحشتناک به نظر می رسند، و فقدان بیان چهره یک ضعف بزرگ در طول صحنه هایی است که قرار است احساسی باشند. در نهایت به آن عادت می کنید، اما «عادت کردن» به معنای خوب بودن نیست. به نظر می‌رسد که CGI کامل انتخابی بود که به دلایل بودجه‌ای مشخص انجام شد و سپس به‌عنوان یک انتخاب هنری به‌عنوان یک انتخاب هنری به‌عنوان ماسبق توجیه شد تا آن را شبیه هنر چوب‌سازی سنتی ژاپنی کند. من واقعاً هرگز چنین برداشتی از آن نداشتم. درعوض، بیشتر شبیه صحنه‌ای از یک بازی ویدیویی سایه‌دار مانند Borderlands است. من فکر می‌کنم تنبلی در تصمیم‌گیری برای استفاده از CGI در نهایت در خود فیلم منعکس می‌شود، که در نهایت به یک پول نقد غیر جاه‌طلبانه در یک فرنچایز متوسط ​​آمریکایی ختم می‌شود که حداقل حداقلی را ارائه می‌کند تا خود را یک فیلم انیمه بنامد. .

نتفلیکس با 222 میلیون مشترک در رتبه دوم دیزنی پلاس که 130 میلیون مشترک دارد، بزرگترین پلتفرم استریم در جهان است و هر سه ماهه مالی تعداد بیشتری به آن اضافه می شود. آنها با این همه پول حقوق فیلم ها و سریال های بی شماری را خریده اند و فیلم های خود را تولید می کنند. و از آنجایی که آنها انحصار آهنین را می خواهند، برای هر سبک و رسانه، از جمله انیمه، این کار را انجام می دهند. «روح سامورایی» نمونه‌ای از نسخه اصلی نتفلیکس است و اگر این نشانه‌ای از آینده باشد، انیمه محکوم به فناست. حتی از کسی که معمولاً از تولیدات نتفلیکس بدش می‌آید، امیدهای خوبی برای این کار داشتم، زیرا این فیلم بر اساس فیلم اکشن زنده نتفلیکس در سال 2017 با بازی ویل اسمیت ساخته شده بود. تصویر قبلی را دوست داشتم، یک سواری اکشن سرگرم‌کننده که دنیای جالبی را معرفی می‌کرد که یک شهر شهری مدرن را با یک فانتزی شامل الف‌ها، اورک‌ها، عصای جادویی و یک ارباب تاریکی ترکیب می‌کرد. بنابراین، انیمه به نسبتا کمی نیاز داشت تا توانمند باشد. قبلاً یک اساطیر تثبیت شده و مهیج و یک فرض داخلی داشت. تا زمانی که صحنه‌های اکشن محکم بودند، انیمه خوبی بود. و با این حال، آنها حتی در آن شکست خوردند. اولین چیزی که در مورد روح سامورایی متوجه می شود این است که چقدر زشت است. اکنون، من از طیف بسیار گسترده‌ای از انیمیشن‌ها، از جمله سبک‌هایی که اکثر کاربران این وب‌سایت از آن متنفرند، مانند «داستان آقای متاسف» کره‌ای قدردانی می‌کنم. و من برای CGI سه بعدی بسیار باز هستم که معتقدم می توان آن را به خوبی انجام داد. با این حال، Samurai Soul یک CGI سه بعدی کاملاً وحشتناک و بی مزه است، شبیه رندری است که یک یوتیوبر در سال 2016 یا حتی 2011 ساخته است. این باور که یک استودیوی واقعی با ده ها انیماتور می تواند اثری به این ارزانی و تنبلی را در سال 2021 تولید کند. چهره ها عمومی و خسته کننده هستند و رنگ ها بی صدا هستند که در اکثر انیمه ها به اندازه کافی بد است، اما مشکل دیگری وجود دارد که در اینجا به خصوص بد است. حرکات بسیار کند و عمدی به نظر می رسند و این تا حد زیادی صحنه های مبارزه را خراب می کند و پویایی و شدت آنها را از بین می برد. شرم آور است، زیرا برخی از طراحی های رقص جامد است، من برای نبردهای شمشیر مکنده هستم، و خون فراوان است. امتیاز من برای انیمه حداقل 2 امتیاز بیشتر می شد اگر انیمیشن استفراغی از رنگ های خاموش، چهره های کسل کننده و سکانس های جنگی خراب نبود. این انیمه از هر نظر هم شکست می خورد. به‌جای ساختن «روشن» اصلی و گسترش اسطوره‌های آن، بازخوانی ساده‌تر و گنگ‌تر است. "روشن" همه چیز در مورد محافظت از یک جن بود که یک روشن است، موجودی که می تواند از قدرت یک عصای افسانه ای استفاده کند، و همینطور این انیمه، فقط با گروه های کمتر، پیچیدگی کمتر، شخصیت های مقوایی ساده تر، و داستان های کمتر. با این حال، بدترین نمایش را در بین هر فیلمی که تا به حال دیده‌ام دارد، و به شیوه‌ای به خصوص مزخرف. به نظر می رسد در ابتدا، «روح سامورایی» تصور می کند که بیننده با نسخه قبلی خود آشنا است، و هیچ توضیحی در مورد اینکه چرا دوره بازسازی میجی پر از اورک ها و الف ها است، ویژگی های هر نژاد، یا اینکه چرا کوتوله ها و اجنه نیز وجود دارند، ارائه نمی دهد. ، دو نژاد که در نسخه اصلی ظاهر نشدند. با این حال، بعداً، از طریق نمایش های پرپیچ و خم، بارها به ما گفته می شود که Bright چیست، عصا چیست، Inferni چیست، و هر چیز دیگری که فیلم اکشن زنده به آن پرداخته است. این توضیحات گفتاری فقط فیلمنامه نویسی بدی نیستند، بلکه بیش از حد و غیر ضروری تر از پوشش دوگانه در فضای باز هستند. حتی آن بچه هشت ساله ای که به راحتی حواسش پرت می شود مدت ها قبل از پایان نمایشگاه متوجه شده است که چه اتفاقی در حال رخ دادن است. من را هم در مورد شخصیت ها شروع نکنید. در فیلم اصلی «روشن»، یک پویایی پلیسی ناسازگار بین شخصیت‌های ویل اسمیت و جوئل ادگرتون وجود داشت. اسمیت یک پلیس انسانی نجیب اما سرسخت بود که به دلایل موجهی از اورک ها متنفر بود و به او بی اعتماد بود، زیرا یکی از آنها تقریباً او را می کشت، در حالی که ادگرتون یک اورک نادان اما مهربان و توانا بود که از این که انسان او را بپذیرد ناامید بود، به خصوص که او اولین نفر از مسابقه او به پلیس بودن شکایت کرد. یک انسان و یک اورک در انیمه با هم متحد می شوند، اما دلیلی برای متنفر بودن یا بعداً گرم شدن با یکدیگر ندارند. علاوه بر این، هر دو به صورت جداگانه و بدون شخصیت خسته کننده هستند. شاید بدترین شخصیت دختر جن سونیا باشد که از او محافظت می کنند. او یک مورد نادر است، تحریک‌کننده و دوست‌داشتنی نیست، اما تقریباً هیچ شخصیتی ندارد. وقتی اسیر می‌شود می‌بینیم که او را خراش می‌کشد و گاز می‌گیرد، سپس وقتی دستگیر می‌شود، چشم‌های گشاد و مطیعش را می‌بینیم، و اساساً همین است. و با این حال، هر قهرمان داستان، خواه انسان، ارک، یا جن، او را دوست دارد و حاضر است برای محافظت از او جان خود را از دست بدهد. دیالوگ تهوع آور است. به نظر می رسد که توسط یک نوجوان 14 ساله نوشته شده است، و تلاش برای فلسفه ورزی از انسان و ارک به خصوص لنگ و احمقانه به نظر می رسد، با توجه به اینکه چقدر داستان کودکانه و پر از حفره های داستانی است. و با این حال، با وجود تمام این نقص ها، من بدترین ها را برای آخر حفظ کرده ام. پایان به طور موثر کل فیلم را بی معنی می کند. معلوم شد که جن سونیا به هیچ وجه نیازی به یک سامورایی انسانی ماهر یا جنگجوی اورک هولینگ نداشته است. آنتاگونیست اصلی که به راحتی دو محافظ خود را مورد ضرب و شتم قرار داده بود، در عرض چند ثانیه توسط سونیا با استفاده از عصا محو می شود. باز هم، این را با فیلم لایو اکشن مقایسه کنید. اسمیت و ادگرتون نیز با چوب دستی از یک کاربر درخشان جن دفاع می‌کنند، اما در نبرد اوج، آن‌ها هستند که شروران را شکست می‌دهند. در انیمه، طرح اصلی درباره یک انسان، جن و اورک که با هم به سفری می روند، بدون ذکر همه خونریزی، مرگ و قربانی شدن در این راه، کاملاً بی معنی می شود. جن می توانست با عصا همه را شکست دهد. فیلم نه تنها مملو از ایرادات است، بلکه پایان آن انگشت وسط بزرگی برای مخاطبی است که فکر می‌کرد هر کدام از آن‌ها از راه دور مهم است. آنچه اهمیت دارد این است که خرید و تولید انیمه از سوی نتفلیکس یک پیشرفت بسیار زیانبار برای این رسانه است. آنها پروردگار تاریکی واقعی هستند.