Asatte no Houkou.

بچه‌ها می‌خواهند بزرگ شوند و بزرگ‌ترها آنها را برابر ببینند، این یک تجربه جهانی است- و در زندگی‌شان به نقطه‌ای نرسیده‌اند که حداقل برای مدت کوتاهی آرزو کنند می‌توانستند به گذشته خود بازگردند و کارها را متفاوت انجام دهند. ? چه زودتر مهارت‌ها را به دست آورید، چه متوجه نقایصی در مهارت‌های اجتماعی‌شدن خود شده‌اید که برطرف کرده‌اید و می‌خواهید دوباره زمانی مانند مدرسه را تجربه کنید... انسان می‌تواند رویاپردازی کند، درست است؟ خب در این نمایش، این اتفاقی است که می‌افتد - کودکی که می‌خواهد بزرگ شود، بالغ می‌شود، و بزرگسالی که آرزو می‌کند تغییر کند، دوباره به یک کودک تبدیل می‌شود. و در ابتدا، این یک نمایش واقعاً جذاب است که به خوبی کار می‌کند. هر دوی این شخصیت ها - کارادا، دختر بالغ و شوکو، زنی که بچه شده است - به نظر به اندازه کافی خوشحال هستند، تا زمانی که متوجه می شوند مرد زندگی هر دو، برادر بزرگ کارادا و دوست پسر سابق شوکو، هیرو، با دیگری ربطی دارد. نشان از حادثه محرک - شوکو به نظر می رسد که از یک فرد بالغ چندان بالغ نیست و با وجود اینکه کارادا می داند که کارادا از دیده شدن در کودکی بیش از هر چیز متنفر است، او را به دلیل کینه توزی آزار می دهد، که منجر به طوفان او می شود و هر دوی آنها متحول می شوند. سنگ آرزویی که اتفاقاً جلوی آن ملاقات می کنند. این اتفاق به این دلیل است که هر دوی آنها به عنوان افرادی که مربوط به آسیب های گذشته خودشان است، ناقص هستند و به نظر می رسد که قدم بعدی کمک به یکدیگر است! شوکو که هنوز کینه توز است اما کارادا را در بدن بزرگسالی برای فرزند گمشده ای که هست می بیند، او را به جای خودش دعوت می کند و می داند که جای دیگری برای رفتن ندارد و تمام تلاشش را می کند تا در مورد وضعیت تا حد امکان منطقی باشد. او نقش یک بزرگسال را بر عهده می گیرد که کودک را راهنمایی می کند. ممکن است همه چیز به حالت عادی باز نگردد. از طرف دیگر کارادا مهارت های خانه داری مانند آشپزی را به شوکو نشان می دهد که به دلایلی فاقد آن بود و به زودی زندگی آنها دوباره کمی عادی تر می شود. آنها می روند و چیزهایی مانند مبلمان، لباس و این چیزها را برای زندگی خود می خرند. توجه به جزئیات، مانند عینک شوکوس که دیگر به چهره کودکش نمی خورد و عینک های جدید دریافت می کند، نشان می دهد که نویسنده به این نکته اولیه فکر کرده است - و سپس نمایش به نوعی سرگرم کننده نیست. ببینید، در ابتدا خود را به عنوان نمایشی از دو دختر گمشده که از طریق یک تجربه مشترک فراطبیعی به یکدیگر کمک می‌کنند، به یکدیگر کمک می‌کنند، خیلی سریع شخصیت‌های بیشتری را درگیر می‌کند و در حالی که همه آنها دوست‌داشتنی هستند، برخی احساس می‌کنند زمان صرف شده برای آنها ممکن است. برای توسعه شخصیت های اصلی بهتر سرمایه گذاری شده است. با هیرو شروع می شود، برادری که ناخواسته بدون اینکه متوجه شود در مرکز حادثه محرک قرار داشت، که یک شخصیت اصلی غیر قابل باور خسته کننده است. او دوست دخترش را ترک کرد تا از خواهرش پس از مرگ پدر و مادرش مراقبت کند، اما شخصیت بسیار کمی برای همراهی با آن دارد. او کم و بیش فقط توسط دیگران تحت فشار قرار می گیرد. و این اشکالی ندارد، با دیدن اینکه چگونه این به وضوح یک داستان در مورد شوکو و کارادا است، با این تفاوت که او زمان زیادی از صفحه نمایش می گیرد و واقعاً کار زیادی انجام نمی دهد. او به اندازه کافی ناباوری خود را گسترش می دهد تا از دو دختر در زندگی خود حمایت کند و تمام. مطمئنا، او جاه طلبی های خود را در زندگی فدا کرد تا از یک کودک نیازمند مراقبت کند، زیرا احساس می کرد این کار درستی است، اما صادقانه بگویم که به نظر می رسد این روش بیشتر شبیه راهی برای پیشبرد طرح با ایجاد درگیری است به جای اینکه واقعاً باید انجام شود. با او. و سپس ... داستان فقط تمرکز خود را از دست می دهد. در حالی که شوکو بلافاصله متوجه این واقعیت شد که دختر کوچکی که دوست پسر سابقش هرگز در طول رابطه آنها به او نگفته بود دلیل جدایی آنها بود، کارادا خیلی دیرتر متوجه شد و این برای او شوکه کننده است. گناه او از دانستن اینکه برادرش دوست دخترش را رها کرده تا از او مراقبت کند، او را می خورد و او را فراری می دهد. و در حالی که برخی از صحنه‌ها واقعاً به خوبی مدیریت می‌شوند، مانند کارادا که به آرامی در مورد عملکرد به عنوان یک بزرگسال یاد می‌گیرد، آنچه برای یافتن شغل لازم است، یک آپارتمان، در نهایت او فقط به سمت یک پانسیون واقعاً دوستانه سرگردان می‌شود که او را همان طور که هست می‌گیرند. این بود که. دوستی از مدرسه اش برای چندین قسمت به دنبال او می گردد که در نهایت به عاشق شدن آنها ختم می شود و بس. در تمام این مدت به ترومای شوکو خیلی مختصر پرداخته می شود (مثل اینکه او به خاطر می آورد که برای بازی کردن با بچه های دیگر خجالتی بود) و بیشتر شبیه یک تصادف است که او تغییر شکل داده است تا آرزوی صادقانه به خدا که داشت. از ته دل به خاطر گذشته اش مطمئناً، این منجر به فاش می شود که برادر کارادا به معنای واقعی کلمه همه چیز او در زندگی بود، اولین دوستش، بهترین دوست او و به همین دلیل است که او نسبت به او احساس مالکیت می کرد، به گونه ای عمل می کرد که بسیار مناسب یک بزرگسال نابالغ و فاقد اجتماعی بود، اما این چنین است. همه اینها اساساً فقط در 5 دقیقه دیالوگ در انتهای نمایش به جای تکان دادن آن در داستان برای همراهی با روایت انجام می شود. همین امر در لحظه پایانی نیز صدق می کند، که در طی آن، شخصیت ها پس از پذیرفتن گذشته خود و قرار گرفتن در زندگی جدید، به حالت قبلی خود برمی گردند، بدون اینکه هیچ کدام از آنها چیزی برای گفتن درباره کل ماجرا داشته باشند. خیلی عجله داشتم و با دیدن اینکه مانگا هنوز ادامه داشت وقتی انیمه به پایان رسید، معتقدم مشکل اینجاست. تیم انیمه در تلاش برای اتصال تنظیمات اولیه مانگا به انیمه ای بود که هنوز قرار بود پایان مشخصی داشته باشد تا اینکه آشکارا و بدون نتیجه پایان یابد. با این حال، با وجود آن همه عدم انسجام پس از بررسی بیشتر، نمایش موفق می شود در کل جذاب و آرام بخش باشد. دیدن این دو دختر که کم کم با هم دوست می شوند و با هم زندگی می کنند لذت بخش است. تصاویر تابستانی به زیبایی تنظیم شده است و به مناظر و هر روحیه اتاقی برای نفس کشیدن می دهد و من می توانستم آن را تا آخر احساس کنم (تا حدی به این دلیل که در اوج تابستان 2022 این نمایش را تماشا می کردم). به نظر من نمایشی ارزش دیدن دارد. متأسفانه از خط مقدماتی موضوعی اولیه خود پیروی نمی کند و بیشتر به یک نوع معامله عاشقانه تابستانی تبدیل می شود. اما آیا همه ما حداقل یک تابستان از دوران کودکی را به یاد نمی آوریم؟

آیوکاوا کارادا، دختری جوان، آرزو می کند که سنگ آرزوی خود را فوراً بالغ کند. او به آرزویش می رسد اما نوگامی شوکو، دوست برادرش هیرو، از یک بزرگسال به یک دختر جوان تبدیل می شود. علیرغم اینکه بی مزه یا کسل کننده به نظر می رسد، اصلاً اینطور نیست. چند پیچش طرح کوچک و تعداد انگشت شماری از لحظات سبک وجود داشت. من همچنین مقداری معنا و رشد شخصیت را در نمایش دیدم که احساس می‌کنم پیام‌های مهمی برای ما در طول زندگی انسانی‌مان داشت. اینکه چگونه شخصیت‌ها تضاد را حل کردند، کاملاً سازنده بود، که من احساس می‌کنم چیزی بود که می‌توانیم از این نمایش یاد بگیریم. من دوست دارم بیشتر توضیح بدهم، اما احساس می‌کنم که نمی‌توانم این کار را انجام دهم بدون اینکه بگویم دقیقاً چگونه هر شخصیت برای بهتر شدن تغییر کرده است و این امر مستلزم اسپویل‌های زیادی است که جالب نخواهد بود. من این نمایش را به افرادی توصیه می کنم که انیمه های مبهم را در رادار خود قرار می دهند و افرادی که دوست دارند نمایشی برای استراحت خوب باشد.