Alien 9

یک OVA کوتاه 4 قسمتی با یک پیش فرض بد اجرا شده و جهان سازی بد. همچنین فاقد تمرکز است و بیش از حد بر طعمه‌گذاری اسرارآمیز تمرکز می‌کند، علیرغم اینکه هیچ سودی برای هیچ یک از اسرار گفته شده در بالای آویزان کردن یک صخره ندارد. قسمت سوم خیلی کم اتفاق می افتد و مدت زیادی طول می کشد. شخصیت ها چیزی جز کهن الگوها نیستند. آنها در قسمت آخر کمی شکل می گیرند، نه اینکه مهم باشد، زیرا دوباره هیچ اتفاقی نمی افتد. همچنین، MC غیر قابل تحمل است. اگر او هر شکلی از رشد شخصیت را پشت سر بگذارد، روشی که او می نویسد خوب خواهد بود، اما در هیچ نقطه ای نمی تواند باعث شود که او برای کل زمان اجرا که خیلی سریع پیر می شود، یک بچه گریه کننده ترسو باشد. تولید نمایش از متوسط ​​به خوب پیش می رود. احتمالاً CGI بد ترکیب شده ضعیف ترین حلقه آن است. به طور کلی، چیزی ارزش دیدن ندارد. سعی می کند بیش از حد باشد و انجام دهد و در هر کاری که می خواهد انجام دهد شکست می خورد.

این یک دنیای بیگانه است، اوتانی یوری به سادگی در آن زندگی می کند. "Deconstruction" یک کلمه پرکاربرد است که مردم معمولا از آن برای توصیف انیمه استفاده می کنند که ژانر و منطق خود را به نفع یک سیستم "واقع گرایانه" تر (اگرچه اغلب به نوعی بدبینی رمانتیک ختم می شود) زیر و رو می کند. با این حال، Alien 9 به طور طبیعی در آن برتری دارد. Alien 9 یک داستان تجربی است و این واقعیت که برخی از عناصر آن معانی پنهانی در پشت خود ندارند فقط آن را تجربی تر می کند: این بیش از هر چیز داستانی است که برای درک آن باید "احساس" کنید. ما اوتانی یوری را دنبال می‌کنیم، دانش‌آموز دبیرستانی نسبتاً نامحبوب با یک دوست مجرد که در نهایت مجبور می‌شود به گروه کاری مدرسه برای برخورد با بیگانگان بپیوندد. بیگانگان، در این دنیا در عین حال "بخشی از زندگی" هستند، بلکه چیزی "بیرونی" هستند: برای چیزی که بسیار تکراری است، ما هرگز هیچ نهاد یا ساختاری را نمی بینیم که برای مقابله با آنها ساخته شده باشد، اما در عین حال آنها حضور هرگز غیر طبیعی دیده نمی شود. برای کسی 40 سال پیش، داشتن بیشتر دانش بشریت در کف دست خود یک رویداد در حال تغییر جهان بود، امروزه ما آن را به سادگی "داشتن یک گوشی هوشمند" می نامیم، برای اکثر مردم، مجبور به نقل مکان به یک پناهگاه امن پس از آن شنیدن آژیرها ممکن است مانند یک کابوس به نظر برسد، اما برای برخی، این فقط یک اتفاق هفتگی است. یوری اساساً «ما» است، بیننده، کسی که به دلیل عجیب بودن دنیای غیرطبیعی که در آن هیچ کس مشکلی را نمی بیند، عجیب است، او دختری است که در واقع پادشاه را برهنه می بیند وقتی که دیگران او را کاملاً پوشیده می بینند. این کنار هم قرار گرفتن دائمی ما را، درست مانند یوری، با یک حس «ناراحتی» رها می کند. در یک صحنه خاص، در حالی که یک بیگانه سعی می کند درب کلاس را که پر از بچه های کلاس درس است، پایین بیاورد، به وضوح پریشان و ترسیده، معلم خود به آنها اطمینان می دهد که هیچ چیز برای ترسیدن وجود ندارد. آن معلم ترس خود را پنهان نمی کند، او با کل موقعیت با کمبود احساسات روباتیک برخورد می کند: اگر این تفاوت بین یک کودک کوچک و یک بزرگسال است، پس یوری هرگز کودکی را ترک نکرد. داستان یوری مربوط به تنهایی است، داستانی است که توسط دنیای اطرافش مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد و حتی می‌توان او را شبیه به فردی با واگرایی عصبی دید. ما دائماً در معرض دنیایی پر از سایه، سکوت، پر از مکان‌های خالی هستیم که به ما احساسی محدود می‌دهد (و کارگردانی او واقعاً در مقایسه با مانگا این را می‌فروشد)، یوری مانند برگزیده در ماتریکس است، اما چه خوب. اگر هر انسانی در ماتریکس وضعیت خود را بداند، آن را بپذیرد و در کنار ماشین ها زندگی کند، یک فرد برگزیده است؟ ممکن است احساس کنیم که پیامدهای دائمی وجود دارد که نوعی توطئه در کار است، که جهان عادی نیست... اما افسوس، هیچ چیز وجود ندارد، آن دنیا همین طور است: متأسفانه انیمه آن را پوشش نمی دهد. اما همانطور که مانگا می گذرد، واقعیت هرگز تغییر نمی کند، با این حال یوری هنوز هم می تواند با چیزهای کوچک خوشبختی پیدا کند و برخی از تجربیات عادی یک نوجوان را داشته باشد، او هنوز در ادامه زندگی خود با بیگانگان معامله می کند، اما اکنون اینطور نیست. کودک کوچکی که حتی نمی‌توانست حرکت کند، از ترس یخ زده است، بلکه دختری با دوستانی است که کارش را دوست ندارند، تجسم واقعی "آسان‌تر نمی‌شود، فقط قوی‌تر می‌شوی". بیگانگان همه جا هستند: آنها همسایه شما، همکلاسی شما، رئیس شما، دوست شما هستند. یوری نمی‌تواند این واقعیت را بپذیرد، و به همین دلیل مدام مورد سرزنش قرار می‌گیرد و فریاد می‌زند که "فقط بمکد" و "خیلی بد نیست"، با این حال Alien 9 نیز مملو از همدلی است، از زمانی که کومی و کاسومی مجبور به احساسات یوری از ترس و ترس فلج کننده را به اشتراک بگذارید، تا زمانی که در طول قسمت های تعطیلات، ما پارانویای یوری را حتی زمانی که هیچ چیز وجود ندارد، می بینیم، و او را از داشتن یک زندگی عادی باز می دارد. این امر با انتخاب صداپیشگی یوری توسط یک کودک 11 تا 12 ساله در اولین نقش صداپیشگی انیمه اش (ایهاتا جوری) تقویت می شود، در حالی که کومی (شیمیزو کائوری) و کاسومی (شیتایا نوریکو)، علیرغم حضور در انیمه شروع کار آنها در انیمه، برخلاف شخصیت های Alien، که توسط seiyuu با تجربه تر در آن زمان صداگذاری می شدند، 6-7 سال بزرگتر بودند. تصادف محض؟ شاید، اما اگر چنین است، پس استقبال خوبی بود. در مورد جنبه فنی تر آن به غیر از تعارف چیز زیادی نمی توان گفت: *کارگردانی باعث می‌شود که صحنه‌های خاصی در مقایسه با همتایان مانگای خود «جاذبه» بیشتری داشته باشند. * OST کونیاکی هایشیما بی نظیر و به یاد ماندنی است. *استفاده زیبای فوق از سایه، سکوت و پوچی. *استفاده خوب از CG که در تضاد با بقیه انیمیشن نیست. *سبک هنری نسبتاً متمایز. *استفاده هوشمندانه از تصاویر سورئال (گاهی با کمی ترس از بدن) برای انتقال احساس روانی آن. فقط به خاطر داشته باشید که این یک داستان ناقص است که تنها 14 فصل از یک مانگای 30 فصلی را با یک دنباله هفت فصل پوشش می دهد، بنابراین اگر می خواهید بدانید که چگونه به پایان می رسد، باید منبع آن را بخوانید.

Alien 9 یکی از آن جواهرات پنهانی است که هر از چند گاهی با انیمه پیدا می کنید. به سختی چشم شما را جلب می کند، بنابراین آن را برمی دارید، گرد و غبار آن را پاک می کنید و یک اثر باورنکردنی پیدا می کنید که به نوعی، برخلاف همه شانس ها، در ابهام نسبی باقی مانده است و با استقبال متوسطی از بین رفته است. من به طور تصادفی با آن روبرو شدم، زیرا به دنبال یک ساعت سریع بودم، و با چیزی جز یک توضیح مختصر مسلح نشدم و به تجربه‌ای سرگرم‌کننده و در عین حال متوسط ​​رضایت دادم. من نمی توانستم بیشتر از این اشتباه کنم. در عوض، مادوکا را قبل از مادوکا گرفتم. من رویای تب عاشقانه ای دارم که در مورد موجودات فضایی، بلوغ و وحشت بزرگ شدن است. من Alien 9 را دریافت کردم. با شروع داستان، که قوی ترین جنبه آن است، ابتدا باید آن را به عنوان یک چیز وحشی درک کرد که در هر مرحله از درک فکری و گرفتن عقلانی طفره می رود، در حالی که به قلمروی کاملاً پوچ نمی لغزد. ساختن از یک پیش‌فرض که به اندازه کافی ساده است، جایی که گروهی از دختران اواخر دبستان وظیفه دارند از مدرسه خود در برابر حملات منظم بیگانگان هیولا محافظت کنند، به چیزی بسیار بیشتر از این تبدیل می‌شود. این کار با بار روانی بزرگ شدن مقابله می کند، و زندگی را در حالی که در اطراف و درون شما تغییر می کند، بدون توجه به احساس شما نسبت به آن تغییر می کند. مردم جور دیگری به شما نگاه می کنند، شما متفاوت به خود نگاه می کنید، و کل دنیا پیچیده می شود، و در حالی که شما بیشتر آن را درک می کنید و برای اولین بار هویت واقعی ایجاد می کنید، به نظر می رسد کمتر آن معنا پیدا کند، و آن حس شکننده خود با مشکلاتی که باید بر آنها غلبه کرد به چالش کشیده می شود. اما همچنین به شیوه عجیب و غریب خود زیباست، زیرا نگرانی ها و عدم قطعیت های دوران کودکی به عزم خود تبدیل می شود که می خواهید باشید. من می‌توانم بگویم که نقطه‌ی اصلی داستان این است، آن پویایی رسیدن به سن، اما زمینه‌های بسیار بیشتری را در درون و پیرامون این مفهوم پوشش می‌دهد - تنهایی، افسردگی، اضطراب، دوستی، انتظارات اجتماعی، کشف شخصی، آسیب‌های روانی، سازگاری نافرمانی. ، و خیلی بیشتر. واقعاً می‌توانستم ساعت‌ها ادامه دهم. توصیف آن از اینکه گذار به دوره نوجوانی چقدر ترسناک و نامطمئن می تواند باشد به طور منحصر به فردی خام و معتبر است، در حالی که لحظات محتاطانه صلح و با هم بودن آن ساده اما گرم و بی نهایت معنادار است. من این قطعه را در مقایسه با Madoka Magica دیده‌ام که یک دهه بعد می‌آید، و این شباهت قطعا وجود دارد. ناامیدی زیادی بر دختران جوانی وارد شده است که برای نبرد با هیولاهای وحشتناک انتخاب شده اند که توسط نیروهای شوم فراتر از درک آنها تحت فشار قرار می گیرند و تجسم براندازی ژانر دختر جادویی است. با این حال، یک تفاوت متمایز وجود دارد که به اعتقاد من Alien 9 را به طور قطعی برتر می کند - بسیار معتبرتر به نظر می رسد. Madoka Magica خوب است، اشتباه نکنید، اما اعماق تاریکی شدید آن تقریباً ساخته شده است، مانند قوانین آن جهان برای حداکثر تیرگی طراحی شده است، و بسیاری از موضوعات دیگر آن را مورد بررسی قرار نمی دهد. در همین حال، Alien 9 زمینه های احساسی و مفهومی زیادی را در فضای معدودی از اپیزودها پوشش می دهد و در چند کلمه یا صحنه های گذرا موفق می شود تمام سوالات و ایده های اصلی خود را عمیقاً درک کند و اثری متمایز بر بیننده بگذارد. تو را می گیرد و رها نمی کند. احساسات از طریق صفحه نمایش مستقیماً به سینه شما می جهند و ارتباط مستقیمی با شادی ها، اضطراب ها، پیروزی ها و ترس هایی که در مقابل شما آشکار می شوند، احساس می کنند. از نظر مکانیکی تر، اپیزودهای داستان مانند طول مناسبی به نظر می رسند، با سرعتی تا حدی نامرتب که به خوبی به جنبه مغزی نمایش کمک می کند. با این حال، بسیاری از چیزها را باز می گذارد، و باعث می شود که انسان تعجب کند که آیا این عمد بوده است یا صرفاً یک استثنا ضروری برای انجام به موقع انیمه است. در مرحله بعد، این هنر فوق العاده است، ترکیبی از سبکی زیبا و احساسی، که با گنجاندن متمایز گوش ها و چشم های بزرگ، با پس زمینه های دقیق و طرح های بیگانه که احساس می شود ترسناک و ماورایی است، مشخص می شود. استفاده از رنگ، ژست‌ها، ترکیب نماها و انیمیشن روان، همگی باعث می‌شوند سبک هنری و اجرای آن کاملاً بی‌زمان باشد. نمی توان درک کرد که این برای یک OVA از سال 2001 چقدر عالی به نظر می رسد. در یک عبارت، آسان است که برای مدتی عقب بنشینید و در آن گم شوید. در همین راستا، طراحی صدا به طرز ماهرانه ای تجربی است. صداگذاری بی‌نقص است، با صداپیشگی که باعث می‌شود شخصیت‌ها به جای پیاده‌سازی طرح‌های نویسنده، بیشتر شبیه افراد واقعی باشند. آنها به طور جدی واقعی احساس می‌کنند، و این با گریه‌هایی همراه است که آنقدر واقعی به نظر می‌رسند که واقعاً دستگیر کننده است. قطعا یکی از واقعی ترین گریه ها در انیمه است. طراحی صدا با اصوات زندگی که دارای جسم و وزن هستند، با ضربه گوشتی زیست شناسی بیگانه تحت یک ضربه سریع، یا به هم زدن آرام قدم های عصبی، تحت تاثیر قرار می گیرد. اگرچه، تمام این برتری شنوایی در مقایسه با OST کمرنگ است. موسیقی جسورانه است و بر خلاف هر چیز دیگری در این ژانر است، با تجربیات بیهوده پیش می‌رود، آهنگ‌های زیبای تکه‌ای از زندگی را با لبه‌های مکانیکی جذاب یک تریلر علمی تخیلی روان‌شناختی ترکیب می‌کند. این یک شاهکار به تنهایی است، ادراک یک صحنه معین را از طریق ابعاد عاطفی بی شماری تحریف می کند، تعریف و تمجید و واژگونی در یک هوس. شخصیت‌ها نیز فوق‌العاده قوی هستند و محرک‌های اصلی انیمه را به‌عنوان یک کل نشان می‌دهند، جایی که داستان به‌جای هوس‌های داستان بر اساس اعمال آن‌ها تعیین می‌شود. به راحتی می توان روی نقش متقابل آنها سرمایه گذاری کرد و هیچ کس در بازیگران اصلی خواهان عمق یا شخصیت پردازی نیست. فراتر از یک طراحی بصری جذاب، آنها به طرز تکان دهنده ای چند وجهی هستند و به نوعی می توانند این پیچیدگی سه بعدی را در طول یک OVA مختصر تجسم دهند. شخصیت های مورد علاقه من یوری اوتانی و کومی کاوامورا هستند. اوتانی احساس می‌کند یکی از معتبرترین قهرمانان نوجوان در انیمیشن است، و از آنجایی که بیننده اغلب با افکارش درون سر او قرار می‌گیرد، ما در ردیف جلویی می‌نشینیم تا با مخمصه پیچیده اضطراب ناتوان‌کننده و میل به بالا رفتن از آن روبرو شویم. او قهرمان خاصی نیست، او یک دانشمند مخفی نیست، او فقط یک دختر است، دختری که در مواجهه با همه اینها بهترین کار را می کند. از بین همه چیزهایی که در این انیمیشن از منطق و قراردادها سرپیچی می کند، او به طور مشخص، تقریباً سرکشی، ثابت مانده است. به گونه ای که توصیف آن دشوار است، طراوت بخش است و یک فرمول مطمئن برای یک شخصیت خوب. در همین حال، کاوامورا برای آنچه که حضورش در مورد خود داستان می گوید، شخصیت قوی ای است. او به اندازه اوتانی شخصیت پردازی نمی کند، اما به هر حال با زیرمتن اعمال او و تعاملات کوتاه با افراد خارج از مدرسه، تصویری غنی از او دریافت می کنیم. در واقع، این گواهی است بر اینکه این انیمیشن چگونه داستان خود را روایت می کند و شخصیت های خود را مدیریت می کند. به طور کلی، Alien 9 یک اثر هنری است که از نظر جنایی مورد توجه قرار نگرفته است، اما هنوز بسیاری از چیزها را ناگفته می گذارد. با این همه سوال باز که در نسیم بال می زند، ممکن است برخی از افراد را راضی نکند، اما اگر بتوانید به خاطر آنچه هست قدردانی کنید، با انیمیشنی کنار می روید که نه تنها می توانید از دوست داشتن آن احساس رضایت کنید، بلکه تصدیق کنید چیزی خاص، لحظه ای نادر اما کوتاه که بسیار بیشتر از وزن خود مشت می کند.